Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε!

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΠΑΚΟΥ


Αυτό που συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να διδάσκεται σε σεμινάριο για να μπορούν να το αποφύγουν ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο κατασπατάλησε ό,τι έχτισε με κόπο, ξεπερνώντας αμφισβητήσεις και εσωτερικές συμπληγάδες. Έπειτα από τα συνεχή προεκλογικά λάθη, ήρθε η αυτοκαταστροφική διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος, που μόνο οργή και θλίψη μπορεί να προκαλεί σε όσους έφτασαν στην κάλπη ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ.


Η κρίση στην ηγετική ομάδα και η συμπεριφορά κορυφαίων στελεχών απ' όλες τις τάσεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, προσέλαβε τέτοιες διαστάσεις, που μόνο όσοι διακατέχονται από αυτοκαταστροφικό σύνδρομο θα μπορούσαν να διαχειριστούν, όπως διαχειρίστηκαν, το εκλογικό αποτέλεσμα. Ας μη γελιόμαστε, δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο ούτε στις πιο σκληρές στιγμές της ανηλεούς αντιπαράθεσης ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτ., ή στις αλήστου μνήμης αντιλήψεις "εισοδισμού", που ενδημούσαν στις μαοϊκές ή τροτσκιστικές ομάδες. Αυτό που συμβαίνει όλο το 2009, αλλά κυρίως μετά τις ευρωεκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ και στον ΣΥΝ, είναι από τα άγραφα.


Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τι θα συνέβαινε αν στα ίδια στελέχη ο λαός έδινε τη δυνατότητα να παίξουν κεντρικό ρόλο και να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας; Και το χειρότερο είναι πως τις περισσότερες φορές η αποθέωση του τακτικισμού και ο ευτελισμός της συλλογικότητας γινόταν με επίκληση του διαλόγου, της εσωκομματικής δημοκρατίας και της διαφορετικότητας. Αν μπορούσε να διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη της αριστεράς η τελευταία περίοδος θα ήταν μια κάποια λύση. Αυτό όμως δεν γίνεται ούτε στα πιο τρελά όνειρα. Δεν γίνεται να σβήσει αυτή η αυτοκαταστροφική περίοδος, που οδήγησε την ιστορική αριστερά όχι μόνο σε μια εκλογική ήττα, αυτό υπό προϋποθέσεις μπορούσε έστω και δύσκολα να ξεπεραστεί, αλλά σε μια πρωτοφανή πολιτική ανυποληψία.


Αν για κάτι διακρίθηκαν οι γενιές του Πολυτεχνείου και της μεταπολιτευτικής περιόδου ήταν γιατί πρόταξαν το συλλογικό απέναντι στην προσωπική ανέλιξη, το πολιτικό απέναντι στο παραπολιτικό, την αμφισβήτηση απέναντι στις κατεστημένες λογικές, το δημόσιο συμφέρον και τα δημόσια αγαθά απέναντι στην αυτορυθμιζόμενη αγορά, το εμείς απέναντι στο εγώ, το πάθος απέναντι στη μοιρολατρία στην κοινωνική ευαισθησία απέναντι στον ωχαδερφισμό. Τι απ' όλα αυτά έκαναν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ, τι από όλα αυτά έκαναν τα επονομαζόμενα ιστορικά στελέχη; Τίποτα απολύτως. Και οι ελάχιστες εξαιρέσεις είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αντιθέτως, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου αλληλοεξόντωση, πολλές φορές χωρίς ίχνος πολιτικής ηθικής, ευτελίζοντας τις αξίες, που υποτίθεται ευαγγελίζονται για την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ από πρωταγωνιστής των εξελίξεων, κατάντησε η χλεύη των ανθρώπων του κατεστημένου.


Ιστορικές ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται συχνά στην πολιτική, πολύ δε περισσότερο όταν κατασπαταλώνται ή ευτελίζονται με πρωτοφανή αμοραλισμό. Δεν έχω καμιά πρόθεση να τσουβαλιάσω, πολύ δε περισσότερο να απονείμω δικαιοσύνη για ένα πολιτικό έγκλημα, όπως αυτό που συνιστά η διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος. Το σαράκι της εσωτερικής διαμάχης φαίνεται πως δεν έχει πάτο... Η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε πως η ιστορική αριστερά άρχισε να αποκτά κουλτούρα συνύπαρξης. Αμ δε, φρούδες αποδείχθηκαν οι ελπίδες. Και το χειρότερο, όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο, κατά την οποία η κοινωνική βάση της αριστεράς δοκιμάζεται σκληρά από την οικονομική κρίση. Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι, γυναίκες έκπληκτοι έβλεπαν τα στελέχη όχι να βρίσκονται δίπλα τους, την κρίσιμη ώρα της δοκιμασίας, αλλά να αλληλοκατηγορούνται μανιωδώς. Οι ηγετικές ομάδες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε τελικά να μην διαθέτουν ούτε το στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης.


Ο αγαπημένος ποιητής της γενιάς μας, που τον αποκάλεσαν "ποιητή της ήττας", συντροφεύοντας τις ακριβές μας αμφιβολίες, έγραψε: "δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε". Αν ζούσε σήμερα, υποψιάζομαι θα αφιέρωνε αυτόν τον στίχο στις ηγετικές ομάδες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά στους ηγέτες των ομάδων, που τις αποκαλούν τάσεις...

3 σχόλια:

  Ανώνυμος

19 Ιουλίου 2009 - 7:08 μ.μ.

ΕΠΙΚΡΟΤΩ
ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΩ.
Η ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙΩΘΗΚΕ Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ .
ΕΠΙΣΗΣ ΟΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΑΝ ΤΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

  Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ

21 Ιουλίου 2009 - 11:09 π.μ.

Δεν αρκεί να κάνουμε σωστές διαπιστώσεις! Πράγματι το συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει την κατάσταση για τον ΣΥΡΙΖΑ όπως πραγματικά είναι και εντοπίζει το ζήτημα της πολιτικής ανικανότητας των ηγετικών ομάδων όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστούν το εγχείρημα.

Μήπως όμως θα πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα τον προβληματισμό μας; Νομίζω ότι ένα κείμενο που μοιράστηκε στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ με τίτλο “ΑΠΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΣΟΦΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ”, αυτά τα ερωτήματα που θέτει το κείμενο του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΠΑΚΟΥ, τα κάνει πιο συγκεκριμένα και επομένως προχωράει ένα βήμα παραπέρα τον προβληματισμό, γιατί αν μείνουμε μόνο στο "Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε!" (άλλοι υπονοώντας τον Α. Τσίπρα, άλλοι τον Α. Αλαβάνο και υπόλοιποι και τους δύο), τότε το μόνο που μας μένει είναι να κλαίμε την μοίρα μας. Ας πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας!

Το κείμενο αυτό μπορείτε να το διαβάσετε με ένα κλικ εδώ:ΑΠΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΣΟΦΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

  ftanei-pia

21 Ιουλίου 2009 - 12:57 μ.μ.

Συμφωνώ απόλυτα με τους προβληματισμούς ΕΟΣ.
Και προσθέτω:

Πέρα από την απλουστευτική ισοπέδωση των πάντων εκ μέρους του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΠΑΚΟΥ, σχολιαστής- αρθογράφος είναι ο άνθρωπος και όχι πολιτικός, θα ρωτούσα: αν ο ίδιος (ΣΚ) ήταν αναγνώστης της ΑΥΓΗΣ και διάβαζε τέτοιο άρθρο τι αισθήματα θα αποκόμιζε και με τι όρεξη θα έβγαινε στην κοινωνία να παλέψει για τις ιδέςς και τα οράματα της Αριστεράς;

Και όπως λέει η ΕΟΣ αυτό τελικά μας μένει; Να κλαίμε την μοίρα μας; Θα πρόσθετα να πάμε να πνιγούμε, ή να μεταναστεύσουμε στα δύο μεγάλα κόμματα μπας και δούμε (φαντασιακά) κάποια άσπρη μέρα;

Βλέπετε φίλε και σύντροφε Σταύρο σε τι ατραπούς μας οδηγείτε (και δυστυχώς στους ίδιους και ο αγαπητός Γρ. Ρουμπάνης σε παρεμφερές του άρθρο);

Δηλαδή για όλους εμάς δεν υπάρχει οδός ούτε ελπίδα πέρα από την ήττα και την απελπισία και ίσως την υποταγή;

Άρα: Ας πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας!

 
eXTReMe Tracker