Για ένα κόμμα των μελών

"Η πρόσφατη 'έκρηξη των μελών' εναντίον των τάσεων και των μηχανισμών, η οργή που εκφράστηκε για τους δημόσιους διαξιφισμούς και τις αλληλοϋπονομεύσεις στελεχών του κόμματος, μπορεί να οδηγήσουν σε θετικές εξελίξεις μόνον εάν διαψεύσουν τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις των μαζικών ιδιωτεύσεων, στις οποίες οδήγησαν παρόμοιες κρίσεις, μόνο εάν βάλουν τέλος στην εσωστρέφεια, τις διαλυτικές διαμάχες ή τις παραλυτικές ισορροπίες των τάσεων".

Εν όψει του επικείμενου έκτακτου ΣΥΝεδρίου, εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό από τις οργανώσεις της τριτοβάθμιας και της έρευνας καταθέτουμε κατ' αρχήν τη δέσμευσή μας να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας στην κορυφαία αυτή κομματική διαδικασία, για την αναγκαία πολιτική ενότητα των ιδεολογικών ρευμάτων που συναπαρτίζουν τον Συνασπισμό και την ουσιαστική συζήτηση των κρίσιμων θεμάτων που θέτουν οι σημερινές περιστάσεις για την αριστερά, την ελληνική κοινωνία και για την Ευρώπη.

Οι ιδρυτικές αρχές και οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΝ και οι θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συνεχίζουν να αποτελούν σημαντική προγραμματική παρακαταθήκη για την προοπτική των απαιτούμενων θεσμικών και πολιτικών παρεμβάσεων στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό. Στη χώρα μας και στην Ευρώπη, οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς αποτελούν την πιο σταθερή δύναμη προγραμματικής και κινηματικής παρέμβασης για την υποχώρηση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας και τη συγκρότηση ενός πειστικού εναλλακτικού δρόμου για μια δημοκρατική και σοσιαλιστική Ενωμένη Ευρώπη.

Μπροστά στην κρίση, χρειάζεται επιτέλους ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά να ξαναθέσουν ως πρόβλημα την πολιτική τους προοπτική και να ξανασχεδιάσουν τη στρατηγική και τη δράση τους για την υπέρβαση της κρίσης, το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο ΣΥΝ φέρει το βάρος της μακράς ιστορίας του σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος, της περιπέτειας της κομμουνιστικής ανανέωσης και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Σήμερα που δοκιμάζεται καθημερινά η πολιτική συγκρότηση του πολιτικού και ιδεολογικού, αξιακού και πολιτισμικού αυτού ρεύματος, εναπόκειται σε όλους μας η ανάκτηση της αξιοπιστίας του κόμματος και ο εμπλουτισμός της καθ' όλα τιμητικής ιδιότητας του μέλους, τόσο απαξιωμένης στην κοινωνία και τόσο υποβαθμισμένης στο εσωτερικό του κόμματός μας.

Η συμμετοχή στην υπόθεση και τους αγώνες της αριστεράς δίνει αξία και νόημα ζωής στα μέλη και τους φίλους του ΣΥΝ. Αυτή η παραδοχή, αυτονόητη για κάθε μία και έναν από εμάς, σημαίνει και βαριές ευθύνες για τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.  Δίχως να φοβόμαστε να φέρουμε στο φως τους σκελετούς που είναι κρυμμένοι στα ερμάρια της μακράς μας ιστορίας, κρατάμε ζωντανές τις μεγάλες νίκες, τις επαναστατικές ιδέες και τα απελευθερωτικά οράματα που αντιπροσωπεύει η αριστερά. Η απαισιοδοξία και η αποστράτευση, η μετριότητα και οι χαμηλές προσδοκίες δεν ταιριάζουν στην ιστορία και την παράδοσή μας.

Φαίνεται ότι μεγάλο μέρος των μελών του κόμματος αντιλαμβάνεται πλέον τη βαθιά κρίση πολιτικής, ταυτότητας και λειτουργίας που διέρχεται το κόμμα μας. Η πρόσφατη «έκρηξη των μελών» εναντίον των τάσεων και των μηχανισμών, η οργή που εκφράστηκε για τους δημόσιους διαξιφισμούς και τις αλληλοϋπονομεύσεις στελεχών του κόμματος, μπορεί να οδηγήσουν σε θετικές εξελίξεις μόνον εάν διαψεύσουν τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις των μαζικών ιδιωτεύσεων, στις οποίες οδήγησαν παρόμοιες κρίσεις, μόνο εάν βάλουν τέλος στην εσωστρέφεια, τις διαλυτικές διαμάχες ή τις παραλυτικές ισορροπίες των τάσεων. Η μετάλλαξη των τάσεων σε μηχανισμούς αναπαραγωγής εσωκομματικής εξουσίας, παραβιάζοντας τις καταστατικές αρχές του ΣΥΝ, αναπαράγει πλαστές και άγονες διαχωριστικές γραμμές, ακυρώνοντας τον συλλογικό και δημοκρατικό χαρακτήρα των οργάνων, απαξιώνοντας τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αχρηστεύοντας την αρχή της ενιαίας δράσης, απομειώνοντας το κύρος του κόμματος στην κοινωνία και προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια των μελών του. Δυστυχώς, τους αγώνες και τις κατακτήσεις του κόμματός μας τις απομειώνει και τις ακυρώνει το ίδιο το κόμμα με τη λειτουργία του.  Κι αυτό δεν συμβαίνει επειδή «λειτουργούν τάσεις στο κόμμα» όπως προβλέπει το καταστατικό, αλλά γιατί, αντικαταστατικά, το κόμμα υποτάσσεται στους μηχανισμούς των τάσεων. Όχι επειδή υπάρχει πολυφωνία και πλουραλισμός αλλά διότι, εν ονόματι αυτών των αξιών ευδοκίμησαν ιδεολογικοί ναρκισσισμοί και ιδιοτέλειες, που οδήγησαν στην υποχώρηση της συλλογικότητας και στην ακύρωση της αρχής της ενιαίας δράσης.

Ήταν για εμάς εξαιρετικά ενθαρρυντικές οι αποφάσεις οργανώσεων και νομαρχιακών που από το καλοκαίρι εξέφρασαν τις αγωνίες του κόσμου της αριστεράς και έσωσαν την αξιοπρέπεια των μελών του κόμματος. Υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες των που διεκδικούν το «κόμμα των μελών» και την ενιαία δράση, όπως αυτή των είκοσι μελών της ΚΠΕ και γραμματέων Νομαρχιακών Επιτροπών, είμαστε με εκείνες τις φωνές στην Αυγή και το Κόκκινο που θέτουν καθημερινά τον επείγοντα χαρακτήρα των αλλαγών που απαιτούνται για τη δημοκρατική  και αποτελεσματική λειτουργία του κόμματος.

Στην κατεύθυνση αυτή, καλούμε τα μέλη του κόμματος να πάρουν πάνω τους την ευθύνη της ενότητας και της αναγέννησης του κόμματος, ν' ανοίξουν τις οργανώσεις και να αναστρέψουν το κλίμα της ιδιώτευσης και της απαξίωσης της οργανωμένης δράσης, να αποδυναμώσουν τους μηχανισμούς των τάσεων που κατάντησαν τροχοπέδη στην οργανωτική μας ανάπτυξη. Να δημιουργήσουμε νέους συσχετισμούς που θα απελευθερώσουν τις δυνάμεις του κόμματος, θα αναβαθμίσουν τις εσωκομματικές λειτουργίες και θα αποκαταστήσουν τους οργανικούς δεσμούς της αριστεράς με τους εργαζόμενους.

Εν όψει του ΣΥΝεδρίου, ζητάμε απολογισμό του έργου της ΚΠΕ και της Π.Γ. για την πορεία μας από το προηγούμενο συνέδριο, για τους σχεδιασμούς και τα αποτελέσματα, για τους πολιτικούς χειρισμούς και για τις σχέσεις μας με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Να αποτιμήσουν η ΚΠΕ και η Π.Γ. τη λειτουργία τους ως συλλογικά όργανα, να εκθέσουν την πολιτική στελέχωσης του κομματικού μηχανισμού και διαχείρισης των οικονομικών πόρων. Για την επιτυχία και την αξιοπιστία των αποφάσεων του ΣΥΝεδρίου θωρούμε αναγκαία την ελάττωση του μέτρου εκλογής αντιπροσώπων για τη μεγαλύτερη δυνατή εκπροσώπηση και το άνοιγμα, επιτέλους, της συζήτησης για την αλλαγή του τρόπου εκλογής των μελών της ΚΠΕ. και της Π.Γ. Είναι καιρός, κυριαρχία ομάδων με σκληρή εσωτερική πειθαρχία αλλά και αμφίβολη νομιμοφροσύνη στις δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις των οργανώσεων και των οργάνων να δώσει τη θέση της στην εσωκομματική δημοκρατία  και στη βούληση των μελών.

Αγγελόπουλος Γ. (Θεσσαλονίκη), Αθανασιάδης Χ. (Ιωάννινα), Αναγνωστοπούλου Σ. (Αθήνα), Αχείμαστος Μ. (Κρήτη), Βαφέας Ν. (Κρήτη), Βεντούρας Ε. (Αθήνα), Γιουβιάς Δ. (Αιγαίο), Γώγου Λ. (Αλεξανδρούπολη), Δέδε Κ. (Αθήνα), Δερμεντζόπουλος Χ (Ιωάννινα), Δημητρόπουλος Δ. (Αθήνα), Διβάρης Γ. (Θεσσαλονίκη), Θεοτοκάς Γ. (Αιγαίο), Θεοτοκάς Ν. (Αθήνα), Καλαφάτη Ε. (Αθήνα), Καλφακάκου Ρ. (Θεσσαλονίκη), Καμτσίδου Ι. (Θεσσαλονίκη), Καράβας Σπ. (Αιγαίο), Καρδάσης Β. (Κρήτη), Κιτσάκη Χρ. (Αθήνα), Κοταρίδης Ν. (Αθήνα), Κουτσούρης Α. (Αθήνα), Κρεστενίτης Γ. (Θεσσαλονίκη), Κυπριανός Π. (Πάτρα), Κωνσταντακόπουλος Σ. (Αθήνα), Λυκουργιώτης Γ. (Αθήνα), Ματθαίου Α. (Βόλος), Μαυρίδης (Αθήνα), Μυλόπουλος Ν. (Βόλος), Νάκος Β. (Αθήνα), Νικολαΐδης Β. (Κρήτη), Πανταζής (Θεσσαλονίκη), Παντής Γ. (Θεσσαλονίκη), Παπαγεωργίου Στ. (Αθήνα), Παπακωνσταντίνου Γ. (Βόλος), Παπαστράτης Π. (Αθήνα), Περδικούρη Ε. (Πάτρα), Πετρόπουλος Γ. (Αθήνα), Πολέμη Π. (Αθήνα), Πύλια Μ. (Κομοτηνή), Ρίζος Σ. (Αθήνα), Ροτζώκος Ν. (Θεσσαλονίκη), Σελέκου Ο. (Αθήνα), Στάμου Γ. (Θεσσαλονίκη), Στυλιανού Α. (Θεσσαλονίκη), Τζάκης Δ. (Αθήνα), Τζουρμανά Γ. (Αθήνα), Φαράκλας Γ. (Αθήνα), Φαράκλας Νικόλας (Κρήτη), Φιλιππακοπούλου Μπ. (Αθήνα), Φουρτούνης Γ. (Αθήνα), Χαραλαμπάκης Ν. (Θεσσαλονίκη), Χασάπης Δ. (Αθήνα), Χουμεριανός Μ. (Αθήνα).

Ενότητα της κινηματικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥΝΙΩΤΗ*

Ο Συνασπισμός δημιουργήθηκε με τη φιλοδοξία να εκφράσει την ενότητα της αριστεράς, τουλάχιστον αυτής της αριστεράς που είχε εγκαταλείψει τον σταλινισμό και είχε αρνηθεί τον ρόλο του απολογητή του καταρρέοντος υπαρκτού σοσιαλισμού. Για να πετύχει αυτό το εγχείρημα, έπρεπε να αναδειχθεί μια νέα κουλτούρα διαλόγου, μια νέα συντροφικότητα, η διάθεση να ακούσουμε την άποψη συντρόφων που είχαμε συνηθίσει να τους θεωρούμε αντιπάλους και να αναζητήσουμε, όχι την επιβολή της μίας ή της άλλης άποψης, αλλά τη δημιουργική σύνθεση όλων των απόψεων.

Για την αποτυχία του εγχειρήματος έχουν όλες οι πλευρές τις ευθύνες τους. Όσον αφορά την ανανεωτική αριστερά, συχνά η αλαζονεία της δικαίωσης δεν βοήθησε να αναπτυχθεί η νέα συντροφικότητα, να ξεπεραστούν οι καχυποψίες των καταβολών μας. Η ιδεολογική επανάπαυση μας οδήγησε να αρκεστούμε σε έτοιμες ιδέες, που αναφέρονταν σε μία προηγούμενη πραγματικότητα.

Όμως, πέρα από τις ευθύνες όλων, πρέπει να επισημάνουμε ότι, τα τελευταία χρόνια, ένα μέρος της πλειοψηφίας έχει αλλάξει στόχευση: αντί για την ενότητα των διαφορετικών απόψεων, επιδιώκει τη διάσπαση του Συνασπισμού και την επιβολή μιας νέας ιδεολογικής καθαρότητας. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες ώστε αυτό το σχέδιο προχώρησε πρώτα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Ο τότε συντονιστής της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών, μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-κός, με διέγραψε από την παράταξη στις αρχές του 2006, με την ανοχή, ίσως και τη συμφωνία, κάποιων συντρόφων του ΣΥΝ. Σε εκλεκτές συντρόφισσες έχει "απαγορευτεί" να συμμετέχουν στην οργάνωσή τους. Ουσιαστικά αν όχι τυπικά έχουν διαγραφεί από το 2007. Στον χώρο των πανεπιστημιακών συγκροτήθηκε μία νέα παράταξη η οποία εξέφρασε την αγανάκτηση των συναδέλφων με την προηγούμενη διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ και κατέγραψε σημαντική παρουσία στο συνέδριο πριν από έναν χρόνο.

Αυτά για τους πανεπιστημιακούς. Τι γίνεται στο κόμμα μας, τον Συνασπισμό;

Τα τελευταία χρόνια, αρχικά από το Κοκκινοπράσινο, σταδιακά με την ανοχή και πιο πρόσφατα την ενεργό συμμετοχή και άλλων συντρόφων, προωθείται η φίμωση των απόψεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τελικά η αποπομπή μας από τον ΣΥΝ. Ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος, στις καλές του στιγμές, πριν υποκύψει στον ριζοσπαστικό παλιμπαιδισμό, είχε σε κάποιο βαθμό αντισταθεί σε αυτή την προσπάθεια. Η νέα ηγεσία δεν έχει δείξει την πολιτική διορατικότητα να το κάνει. Μπορεί ο σύντροφος Αλέξης Τσίπρας να θυμάται την ανανεωτική αριστερά τις δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, αλλά οι "σύμμαχοι" του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρύβουν οτι στόχος τους είναι ο εξοβελισμός των απόψεών μας και η εκμηδένιση της παρουσίας μας.

Ο Συνασπισμός, παρά τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει, παραμένει το κόμμα το οποίο, για την ελληνική κοινωνία, εκφράζει την ενότητα της κινηματικής και της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Ενότητα η οποία είναι απαραίτητη, τόσο από αριθμητική όσο και από πολιτική άποψη, για να υπάρξει μία αποτελεσματική παρέμβαση της αριστεράς στην ελληνική κοινωνία. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση ενός από τους μεγάλους απόντες, του Άγγελου Ελεφάντη, ο Συνασπισμός είναι "το κόμμα που μας έλαχε". Εκεί είναι η θέση μας, και πρέπει να τη διεκδικήσουμε δυναμικά. Όχι στη γωνία, όπου θέλουν κάποιοι να μας βάλουν, αλλά στην κεντρική σκηνή, όπως αρμόζει στην ακτινοβολία των ιδεών μας. Όχι υπό περιορισμούς, αλλά εκφράζοντας δημόσια τις απόψεις και την κριτική μας. Δηλώνοντας με αποφασιστικότητα οτι εμείς παραμένουμε στο κόμμα που συνιδρύσαμε, αγωνιζόμαστε για να εκφραστούν και οι δικές μας ιδέες μέσα από αυτό, και απαιτούμε από όλους σεβασμό γι' αυτή μας την επιλογή. Απαιτώντας από την ηγεσία να υπερασπιστεί ξεκάθαρα την ενότητα του ΣΥΝ. Αρνούμενοι τη διπλή ένταξη που θέλουν να μας επιβάλουν με τις κάρτες και τα μητρώα του ΣΥΡΙΖΑ, και αναδεικνύοντας τον δικό μας χώρο διαλόγου, το Φόρουμ της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Επεσήμανα οτι η δημιουργία μίας νέας κοινής ταυτότητας, που θα εξέφραζε την ενότητα των αριστερών δυνάμεων που συνδημιούργησαν τον ΣΥΝ, δεν επέτυχε. Δεν είναι της στιγμής να αναζητηθούν ευθύνες γι' αυτό. Στο Αριστερό Ρεύμα, την παλαιότερη και πιο συστηματικά συγκροτημένη τάση, έχει διαμορφωθεί εδώ και χρόνια μία σαφής ταυτότητα. Μετά το 2007, με τη συγκρότηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, έχει διαμορφωθεί μια διαφορετική ταυτότητα σε ένα σημαντικό μέρος του κόμματος. Αυτές οι ταυτότητες διαπερνούν τις προηγούμενες κομματικές καταβολές και εκφράζουν μία νέα πραγματικότητα. Προϋπόθεση για την ενότητα του ΣΥΝ σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί η αναγνώριση αυτής της νέας πραγματικότητας.

Για να εκφράσει ο Συνασπισμός την ενότητα των δυνάμεων που επιλέγουν τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, πρέπει σε αυτή τη φάση να αποδεχτούμε την ύπαρξη δύο διαφορετικών ταυτοτήτων, οι οποίες θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, είτε ατομικά είτε συλλογικά. Και συνειδητά θα διαμορφώνουν μία σύνθεση, η οποία δεν θα αγνοεί τον συσχετισμό δυνάμεων, αλλά στην οποία θα μπορεί τόσο η πλειοψηφία όσο και η μειοψηφία να αναγνωρίσει τους στόχους της.

Ως Ανανεωτική Πτέρυγα, στον δρόμο προς το συνέδριο, καταθέτουμε σαφή πολιτική πρόταση εφ' όλης της ύλης, επισημαίνοντας τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησαν οι επιλογές της προηγούμενης διετίας και εγκαλώντας την πλειοψηφία για την εγκατάλειψη των προγραμματικών θέσεων που η ίδια ψήφισε στο διαρκές συνέδριο. Αναδεικνύουμε σε κεντρικό ζήτημα του συνεδρίου το σχέδιο εξόδου από την οικονομική κρίση.

Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν δεχόμαστε τη διάχυση του Συνασπισμού μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτούμε να δεσμευτεί το συνέδριο σε ένα νέο, σαφές πλαίσιο για τον ΣΥΡΙΖΑ, που να μην χρησιμοποιεί την ανάγκη δημοκρατικής εκπροσώπησης των ανένταχτων ως πρόσχημα για τη διάλυση του ΣΥΝ. Με την εμπειρία των δυσκολιών στο εγχείρημα ενότητας των δυνάμεων της αριστεράς που επιλέγουν τον δημοκρατικό δρόμο, είναι γελοίο να θεωρούμε οτι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα. Προσωπικά, δεν δυσκολεύομαι να φανταστώ μία σύνθεση των απόψεων του Αριστερού Ρεύματος και της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Μου φαίνεται όμως αδιανόητο να συμφωνήσει σε αυτήν η ΚΟΕ.

* Ο Χρήστος Κουρουνιώτης είναι μαθηματικός, μέλος της γραμματείας της ΝΠΕ Ηρακλείου Κρήτης και μέλος του προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ.

Ες αύριον τα σπουδαία...

Μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, η χώρα εισέρχεται και τυπικά σε προεκλογική περίοδο. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενωμένες θα δώσουν τη μάχη για την καλύτερη εκπροσώπηση της χώρας στη Βουλή. Σήμερα δημοσιεύονται τα τελευταία κείμενα διαλόγου για τα προβλήματα της αριστεράς

 

"Η Αυγή"

Έκτακτο άλμα στο κενό

Του Γεράσιμου ΓΕΩΡΓΑΤΟΥ*

Η Πολιτική δεν χαρακτηρίζεται βεβαίως από τον αυστηρό ορθολογισμό της Επιστήμης. Ωστόσο, η πειστικότητα των προτάσεων που διατυπώνει συσχετίζεται με το βαθμό της λογικής τους συνοχής και της αντιστοίχησής τους με την πραγματικότητα. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που απουσιάζουν παντελώς από τα αίτια και την επιχειρηματολογία υπέρ της διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου: αμφισβήτηση της πολιτικής γραμμής - αμφισβήτηση της ηγεσίας - αμφισβήτηση της ηθικής υπόστασης της αριστεράς.

Η πολιτική γραμμή διαθέτει ευρύτατη κομματική πλειοψηφία της τάξης του 70%. Η αμφισβήτησή της δεν προέρχεται από το εσωτερικό του κόμματος, αλλά από την κοινωνία. Αυτό δείχνουν τα ευρωεκλογικά αποτελέσματα και οι δημοσκοπικές καταγραφές. Η επιβεβαίωση της ίδιας πολιτικής γραμμής θα είχε συνεπώς την ίδια, αν όχι μικρότερη απήχηση στο εξωτερικό περιβάλλον του κόμματος, δηλαδή στην κοινωνία, ακόμα και με εσωκομματική πλειοψηφία της τάξης του 99,9% μετά από έκτακτο συνέδριο.

Η αμφισβήτηση της ηγεσίας δεν προέρχεται από το εσωτερικό του κόμματος, όπου ούτε η συνεδριακή μειοψηφία δεν διανοήθηκε να θέσει παρόμοιο θέμα, αλλά από τις εξωγενείς ως προς τον ΣΥΝ συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και από τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Η επιβεβαίωση της ηγεσίας στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ακόμα και με ευρύτατη εσωκομματική πλειοψηφία της τάξης του 99,9% μετά από έκτακτο συνέδριο, δεν αποκλείει και δεν απαγορεύει ούτε στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, ούτε σε οποιονδήποτε άλλον να εμμένουν στην αμφισβήτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Η αμφισβήτηση της ηθικής υπόστασης της αριστεράς ωσαύτως δεν προήλθε από το εσωτερικό του κόμματος, αλλά από εξωγενή ως προς τον ΣΥΝ παράγοντα, από ανένταχτο σε συνιστώσα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Η επιβεβαίωση της ηθικής ακεραιότητας της αριστεράς στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ακόμα και με ευρύτατη πλειοψηφία της τάξης του 99,9% έπειτα από έκτακτο συνέδριο, δεν αποκλείει και δεν απαγορεύει σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στον ίδιο ή σε άλλο βουλευτή ή πολίτη να συνεχίζει να την αμφισβητεί. Τα θέματα ηθικής δεν επιλύονται με συνέδρια και διατάγματα.

Συνεπώς, το έκτακτο συνέδριο δεν θα έλυνε κανένα από τα υποτιθέμενα προβλήματα-αίτια της σύγκλισής του και καλώς προσώρας αποκλείστηκε η διεξαγωγή του. Θα επρόκειτο απλώς για έκτακτο άλμα στο κενό με όλες τις παρεπόμενες εσωστρεφείς αντιπαραθέσεις και παροξύνσεις ενόψει μάλιστα και εκλογών. Άλλα είναι προφανώς τα ζητήματα που υποκρύπτονται πίσω από το αίτημα για έκτακτο συνέδριο, αφού τα επί της ουσίας προβλήματα του ΣΥΝ, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, είναι η πολιτική γραμμή και οι σχέσεις με την ηγεσία και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανεπαρκής εκλογική και δημοσκοπική απήχηση, η απήχηση εν τέλει στην κοινωνία, αντί να οδηγεί σε πολιτική συνεννόηση για αναπροσανατολισμό της πολιτικής γραμμής, αποδόθηκε από την κομματική πλειοψηφία και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στον ανανεωτικό κυρίως «εσωκομματικό εχθρό» και στις «προνομιακές του σχέσεις» με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ζήτημα το οποίο θα «ξεκαθάριζε» το έκτακτο συνέδριο, όπως ταιριάζει στη νοοτροπία και στις παραδόσεις τριτοδιεθνιστικών κομμουνιστικών κομμάτων, για τα οποία η πολιτική γραμμή είναι πάντοτε ορθή παρά τις αντιρρήσεις της πραγματικότητας και τα οποία αδυνατούν να συσσωματώσουν τον πολιτικό φιλελευθερισμό, στο δημοκρατικό δρόμο και τον σοσιαλισμό, εξ ου και απεχθάνονται τη δημόσια έκφραση διαφορετικής άποψης. Χωρίς όμως την αποδοχή των αρχών του πολιτικού φιλελευθερισμού, οι διακηρύξεις πίστης στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία αποτελούν κενό γράμμα.

Η αμφισβήτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ, οι αρχηγικοί διαδορατισμοί και οι σχέσεις ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ στερούνται αντιπαραθετικού πολιτικού υπόβαθρου, αφού αμφότερες οι πλευρές παραμένουν προσηλωμένες στην ενότητα με τον αριστερισμό και στη διαμόρφωση μιας αντισυστημικής αριστεράς. Συνεπώς, το έκτακτο συνέδριο καλείτο να επιλύσει τη διαμάχη για «την πρώτου ανδρός αρχή», ζήτημα απολύτως εσωστρεφές και παντελώς αδιάφορο για την κοινωνία και τους πολίτες απέναντι στους οποίους και οι δύο πλευρές έχουν φροντίσει να απαξιωθούν. Το δε ερώτημα για την ηθική ακεραιότητα της αριστεράς από τον ανένταχτο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε έμμεση, αλλά σαφέστατη πολιτική τοποθέτηση υπέρ μιας αριστεράς που οφείλει κατά τη γνώμη του να διατηρεί την αυθεντική της φύση και την καθαρότητά της, μακριά από οποιαδήποτε μολυσματική συμμετοχή σε κυβερνητικές εξουσίες, υπέρ δηλαδή μιας αντισυστημικής αριστεράς.

Όμως η αντισυστημική αριστερά, όπως έδειξαν τα εκλογικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, παρά την κρίση, δεν συσπείρωσε γύρω από το «ανατρεπτικό» κατά χώρα πρόγραμμά της ούτε τους εργαζόμενους, ούτε τους άνεργους, ούτε τα συμπιεζόμενα μεσαία ή τα νέα δυναμικά κοινωνικά στρώματα, ούτε βεβαίως την επισφαλή, αλλά μορφωμένη και με απαιτήσεις νεολαία και κυρίως δεν μπόρεσε να επαναχαράξει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δεξιάς - αριστεράς εμμένοντας στον απλοϊκό αντινεοφιλελεύθερο και αντισυστημικό καταγγελτισμό.

Αντιθέτως, οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, που αποτελούν προανάκρουσμα για τις επερχόμενες εθνικές, κατέγραψαν τη σημαντικότατη ισχυροποίηση μιας αριστεράς (Die Lienke) ανταγωνιστικής μεν προς τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά με ενδιαφέρον για την προώθηση ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τη συμμετοχή της σε κυβερνητικά σχήματα και ανοιχτής σε προγραμματικές συμμαχίες, χωρίς ανώδυνους για το κατεστημένο αντισυστημικούς αριστερισμούς. Αντί για έκτακτα λοιπόν συνέδρια και άλματα στο κενό, μήπως ήρθε η ώρα «να μιλήσουμε... Γερμανικά», όπως σημειώνει και σε σχόλιό του ο Ν.Φ. στην τελευταία σελίδα της “Αυγής”, την Τρίτη, 1.9.09, εγκαταλείποντας άγονες συμμαχίες και ανώφελους για την αριστερά και την κοινωνία πολιτικούς προσανατολισμούς;

* Ο Γεράσιμος Γεωργάτος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Σκέψεις και διαπιστώσεις για την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή της 29.8.09

Του ΡΗΓΑ ΑΞΕΛΟΥ*

Διαπίστωση πρώτη

Στο Συμβούλιο της Ευρώπης -εκτός των άλλων μαρτυριών και βιβλίων που ασφαλώς εισέφεραν- καταλυτικό ρόλο έπαιξαν οι ζωντανές μαρτυρίες δύο γυναικών που διέφυγαν από την ελληνική χούντα. Της Κίττυς Αρσένη και της αείμνηστης Τώνιας Μαρκετάκη.

Διαπίστωση δεύτερη

Για το α' σκέλος των δηλώσεων του Περικλή Κοροβέση για χρηματισμό του ενιαίου ΣΥΝ την απάντηση τη δίνουν με σαφήνεια το άρθρο του Στάθη στην "Ελευθεροτυπία" και το άρθρο του συν. Δραγασάκη στην "Αυγή".

Διαπίστωση τρίτη

Προβάλλει ως συνειδητή επιλογή το σχέδιο διάχυσης του ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώσεις Μπανιά:

- Ο ΣΥΡΙΖΑ το '89 δεν υπήρχε

- Ο ΣΥΝ είχε ανάμειξη τότε

("Αυγή" 23.8.09)

Λησμονεί βέβαια ότι οφείλει την εκλογή του ως βουλευτή στις δυνάμεις του ΣΥΝ.

Διαπίστωση τέταρτη

Το β' σκέλος των δηλώσεων του Περικλή Κοροβέση είναι εξοργιστικό. Αγοραία επίθεση προσωπικού χαρακτήρα εναντίον του προέδρου του ΣΥΝ και κατ' επέκταση των μελών του.

"Αδύνατος κρίκος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ΣΥΝ" (Π.Κ. 23.8.09).

"Ευθύνη για την εκλογή Τσίπρα έχει η πλειοψηφία που τον ανέδειξε" (Π.Κ.).

Όταν το 90% του ΣΥΡΙΖΑ καθυβρίζεται, τότε τι προκύπτει;

Διαπίστωση πέμπτη - Αυτοκαταστροφή

Δημόσιες δηλώσεις Αλαβάνου μετά τις ευρωεκλογές, παραιτήσεις και ανακλήσεις, λάδι στη φωτιά αντί για λάδι στις πληγές, καταστροφική διαχείριση του αποτελέσματος. Εξίσου καταστροφικές δηλώσεις Λεωνίδα Κύρκου.

Διαπίστωση έκτη

Ποτέ στην Ιστορία δεν υπονομεύτηκε πρόεδρος κόμματος από την επομένη της εκλογής του δεχόμενος συνεχή χτυπήματα πάνω ή κάτω από τη μέση. Και η πολιτική ωριμότητα σπανίου ήθους με την οποία αντιμετωπίζει ο πρόεδρος του ΣΥΝ αυτές τις επιθέσεις δυστυχώς τις οξύνει.

Διαπίστωση έβδομη

Πόσοι από εμάς, με επιμέλεια και περισσή ευκολία, δεν πριονίζουμε το δέντρο του ΣΥΝ και την ηγεσία του, ειδικά κάθε φορά που ο δικομματισμός περνάει κρίση; Ο ΣΥΝ υπονομευόταν, η συνεργασιολογία ωρυόταν, ο κόσμος μας απογοητευόταν.

Διαπίστωση όγδοη - Το δίλημμα

Ποιο το επέκεινα; Διάσπαση του ΣΥΝ ή σιωπηρή αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ για προφανείς λόγους και με τις τεράστιες πολιτικές διαφορές που καθημερινά εμφανίζονται ή μια νέα αρχή βασισμένη σε κανόνες σεβαστούς και αποδεκτούς από όλους; Γιατί μόνο όσοι έχουν πολιτική μυωπία δεν μπορούν να μη βλέπουν την αλήθεια και την ουσία των πραγμάτων.

Διαπίστωση ένατη

Θα λύσει σε χρονικά στενά όρια το έκτακτο συνέδριο τα μεγάλα ζητήματα συμμαχικά, οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και θα δώσει μια ώθηση προς τα προβλήματα της κοινωνίας ή θα αναλωθούμε σε καταστροφική εσωστρέφεια; Μήπως τελικά ένα πήδημα στο κενό είναι προτιμότερο από το να είσαι βουτηγμένος στο τέλμα; Γι' αυτό και μόνο ψηφίζω υπέρ του έκτακτου συνεδρίου.

Διαπίστωση δέκατη - Θλίψη

Η κοινωνία υποφέρει, στενάζει κυριολεκτικά. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί στον επόμενο καιρό. Αυτό το αντιλαμβάνονται καλύτερα όσοι δρουν στα μαζικά κινήματα. Στο φοιτητικό και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Κάποιοι σύντροφοι από τον ΣΥΡΙΖΑ ασκούνται στη σκοποβολή εμφύλιου στόχου. Με προθέσεις προφανείς. Και είναι κρίμα για τη μεγάλη στόχευση, για την οποία όλοι αγωνιστήκαμε. Γιατί, όπως λέει και ο Κούντερα, "Στη μοναξιά δεν σε σπρώχνουν οι εχθροί, αλλά οι φίλοι".

* Ο Ρήγας Αξελός είναι μέλος της ΚΠΕ, δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο της Αθήνας με την "Ανοιχτή Πόλη".

Οι καλές προθέσεις

Η καλοκαιριάτικη μπόρα που ξέσπασε στο τοπίο της δικής μας αριστεράς και άφησε πίσω της ανυπολόγιστες ηθικές και πολιτικές ζημιές ήταν αποτέλεσμα "καλών προθέσεων". Τα ηγετικά στελέχη κάθε απόχρωσης φημίζονται για τις αγνές προθέσεις τους, αλλά για το καλό της αριστεράς του ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ έγιναν όλα στο όνομα της απόλυτης αλήθειας και της ηθικής καθαρότητας.

Με καλές προθέσεις είπε όσα είπε ο Περικλής Κοροβέσης για πιθανή συμμετοχή σε χρηματισμό του ενιαίου Συνασπισμού του 1990 και εκ των υστέρων δηλώνει ότι είναι περήφανος για την αριστερά. Με καλές προθέσεις έκανε τις απαξιωτικές δηλώσεις εις βάρος στελεχών του Συνασπισμού, από τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Λεωνίδα Κύρκο και τον Αλέξη Τσίπρα με τους έμμισθους γραφειοκράτες του. Και σίγουρα με καλές προθέσεις αγιοποίησε το πορτρέτο του Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος, ύστερα από τόσα χρόνια ευρωβουλευτής, βουλευτής και ηγέτης, θα του άξιζε μια ανώτερη διάκριση ως αρχηγός του μεταμορφωμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς με τη σιωπή του χαρακτήρισε καλών προθέσεων και δεν τα απέρριψε ως υποβολιμιαία δημοσιεύματα δημοσιογράφων και ΜΜΕ εθισμένων στη διαπλοκή, την ανηθικότητα, που σαν ένθερμοι συμπαραστάτες τον χαρακτήρισαν Μπελογιάννη, Άρη Βελουχιώτη και δίκαιο κριτή ζώντων και νεκρών, που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε καν στους ψηφοφόρους του ή στον πολιτικό χώρο όπου στεγάζεται.

Με ιδιαίτερα "καλές προθέσεις" ο επίσης επώνυμος αριστερός και κάποτε υποψήφιος για επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΝ Γιώργος Βότσης, με "αξιόπιστες" φήμες και από στοιχεία της χούντας (για το περίφημο ταμείο της Μάρθας, την οποία είχα την τιμή να γνωρίσω κρατούμενη κατά το ταξίδι προς τη Γυάρο και η ίδια οποία τα χαρακτήριζε γελοιότητες), ενοχοποίησε την ΕΔΑ και τις ηγεσίες του Συνασπισμού, αφήνοντας υπόνοιες ότι τα "τσέπωσαν" και δεν είπαν λέξη.

Με πολύ πιο αγνές προθέσεις ο Γιάννης Μπανιάς ενέκρινε τα δημοσιεύματα και τις αποκαλύψεις Κοροβέση, φορτώνοντάς τα όλα στον τότε ΣΥΝ με τον οποίο δεν είχε καμία σχέση ο ΣΥΡΙΖΑ και, όπως φημολογείται μετά την μπόρα των καλών προθέσεων, ο Αλέκος Αλαβάνος όταν παρέδιδε την ηγεσία του ΣΥΝ στον Αλέξη Τσίπρα τον προόριζε για μόνιμο υφιστάμενό του, αφού εκείνος με τη συμπαράσταση των συνιστωσών και βάσει ενός "σχεδίου Ανάν α λα αριστερά" θα μετέτρεπαν τον ΣΥΝ σε αναξιόπιστη συνιστώσα, υποταγμένη στον αντιφατικό ΣΥΡΙΖΑ.

Γνωρίζουμε ασφαλώς ότι με καλές προθέσεις η ανανεωτική πτέρυγα και ο Λεωνίδας Κύρκος μάς προτείνουν να πλησιάσουμε το ΠΑΣΟΚ και να δημιουργήσουμε το δημοκρατικό μπλοκ, όπως έγινε και στην Ιταλία με τα γνωστά αποτελέσματα.

Με καλές προθέσεις κάποιοι ασυμβίβαστοι επαναστάτες ενθάρρυναν τα Δεκεμβριανά και άλλοι, εν ονόματι του νεοδιεθνισμού, δημιουργήματος του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, υπερασπίζονται τους μετανάστες με τρόπο που τους φέρνει σε σύγκρουση με τις τοπικές φτωχοσυνοικίες των Ελλήνων. Αποτέλεσμα αυτών των καλών προθέσεων ήταν η καταψήφισή μας στις ευρωεκλογές σε όλες αυτές τις περιοχές.

Ίσως να είναι νομοτελειακή ανάγκη η παρθενική αγάπη για την αριστερά στα νιάτα μας να γίνεται με τον καιρό ρεαλισμός μικροαστικών διαστάσεων, να ξεθωριάζει η πίστη και η ηθική της συντροφικότητας και να γίνεται καθεστωτική υπεροψία. Και όταν, μετά την εξαργύρωση της θητείας των καλών προθέσεων, χάνεται η μόνη αποκλειστικότητα που είχαμε ως αριστερά έναντι των άλλων, το ηθικό πλεονέκτημα, τότε δικαιώνουμε ετεροχρονισμένα την πρόβλεψη του Καρλ Μαρξ "για το δρόμο προς την κόλαση που είναι στρωμένος με καλές προθέσεις".

Και το ερώτημα είναι πιο βασανιστικό... Όταν τα ηγετικά στελέχη κινούνται με πρόθεση προσωπικών επιλογών ή με πρόθεση ιερατείου αριστερής μονιμότητας, τότε ψάχνουμε να δούμε αν υπάρχει χώρος και ρόλος να τον εκφράσουμε.

Πριν κλείσω θα ήθελα, παρ' όλα αυτά τα απαξιωτικά παιδιαρίσματα των διαφόρων στελεχών, με κυριότερο υπεύθυνο τον Αλέκο Αλαβάνο, να προτείνω με εντελώς αγνές προθέσεις, μακριά από εξουσιαστικές βλέψεις, τα εξής: Όταν όλα δείχνουν ότι μια διάσπαση θα ήταν οδυνηρή, όταν μια συμβιβαστική λύση από τα πάνω δεν θα είχε μακροζωία, ένα εσωτερικό δημοψήφισμα, η προσφυγή δηλαδή στον λαό της αριστεράς, με ερωτήσεις και προτάσεις στα μέλη και τους οπαδούς του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, θα έδινε την καλύτερη λύση για τη συνέχιση της ύπαρξής μας. Η προσφυγή στον λαό μας θα δώσει την ευκαιρία σε όλους να ξεκαθαρίσουμε τον πολιτικοϊδεολογικό μας λόγο, να φρεσκαριστούμε από τα αποτελέσματα της θεομηνίας που προέκυψε.

Τα μέλη και τα στελέχη και οι ψηφοφόροι της αριστεράς είναι το πολυτιμότερο δυναμικό που διαθέτει, είναι ό,τι έχει απομείνει ως ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στη γενική διάβρωση και τολμώ να ισχυριστώ ότι όλες οι χιλιάδες των αριστερών είναι σε ποιότητα και πνευματική κρίση τα πιο ώριμα τέκνα της οργής...

 

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΓΚΟΥΛΗΣ

Περισσός

 

Έκτακτο Συνέδριο; Κρίμα! (ή η «φύση» του σκορπιού στο ποτάμι)

Φτάσαμε, δημοσκοπικά έστω, στο 18%. Και παρά τα «ο κόσμος μάς δοκιμάζει» δεν πήραμε χαμπάρι ούτε τη συγκυρία, ούτε τι ζητούσε αυτός ο κόσμος, ούτε σε ποιον απευθυνόταν (στον ΣΥΝ βέβαια, αυτόν ξέρει ο κόσμος), ούτε ποιες υποχρεώσεις και δυνατότητες του δημιουργούσε ο συσχετισμός 18% προς 25% (ΠΑΣΟΚ) για διαφοροποιήσεις και μετατοπίσεις του πολιτικού σκηνικού.

Αλαζονικότατα θεωρήσαμε αυτή την απήχηση ως κεκτημένο, αρνηθήκαμε την πρώτιστη υποχρέωση, μέθοδο πειθούς και δημοκρατικής συμπεριφοράς της αριστεράς, τον διάλογο, κεντρίσαμε ποικιλοτρόπως τον βάτραχο που μας μετέφερε και άρχισε η βύθιση. (Για τα σχετικά γεγονότα και επιλογές σε άλλο σημείωμα, αν η ΑΥΓΗ παραμείνει φιλόξενη.)

Παρότι τυπικά ο ΣΥΝ κρατάει αποστάσεις από τη μαρξιστικο-λενινιστική θρησκεία, αγνοώντας την εξίσωση «Ολοκληρωτισμός = Ακροδεξιά», ανακαλύψαμε τον «τρίτο πόλο» με το ΚΚΕ -«Και Ευαγγέλια της αιώνιας, απόλυτης αλήθειας, και προφήτες, και αναλλοίωτα σκηνώματα Αγίων διαθέτομεν»- και αναβαθμίσαμε την ΚΟΕ του άκριτου, πρωτόγονου και εξωπραγματικού αντιευρωπαϊσμού σε συνεταίρο της Ευρωπαϊκής μας πολιτικής.

Παρότι η ταχύτητα της βύθισης ήταν ορατή και οι διαλυτικές εξελίξεις που θα την ακολουθούσαν επίσης ολοφάνερες -δεν είμαστε λίγοι όσοι που υπερψηφίσαμε το ψηφοδέλτιο, παρά τις θεμελιακές διαφωνίες, ακριβώς για να μην ακολουθήσουν όσα συμβαίνουν σε βάρος και εντός του ΣΥΝ-, η επιμονή σε προβλέψεις - εκτιμήσεις για διψήφιο ποσοστό και τρεις ευρωβουλευτές επέτεινε την καταστροφικότητα του αποτελέσματος και δημιούργησε ερωτηματικά είτε για την πολιτική μας επάρκεια είτε για τις προπαγανδιστικές μας μεθόδους.

Τώρα, κερασάκι στην τούρτα, καπάκι σε καζάνι που κοχλάζει -ικανή και αναγκαία συνθήκη έκρηξης-, έρχεται η πρόταση για Έκτακτο Συνέδριο.

Την ώρα που γράφονται αυτά δεν έχει ακόμα ξεκινήσει η συνεδρίαση της ΚΠΕ. Όμως τα πράγματα είναι καθαρά:

Το Διαρκές Συνέδριο υπεραρκεί για την προσπάθεια αντιμετώπισης των υπαρκτών κυρίως προβλημάτων του ΣΥΝ με νηφάλιο, ειλικρινή προς εαυτούς και αλλήλους και άρα συνθετικό τρόπο. Και βέβαια ο λόγος στα μέλη του κόμματος μπορεί να δοθεί και να μεταφερθεί μέσω των υπαρχόντων εκπροσώπων τους. Αρκεί οι σχετικές εισηγήσεις και θέσεις, ηγεσίας και τάσεων, να υπηρετούν τις παραπάνω προϋποθέσεις. Χωρίς αυτές άλλωστε δεν μας σώζει όχι Έκτακτο Συνέδριο, ούτε Οικουμενική Σύνοδος με επιφοίτηση.

Ας είμαστε ρεαλιστές! Στις επερχόμενες εκλογές, είτε το φθινόπωρο είτε τον Μάρτιο, είμαστε υποχρεωμένοι, αν θέλουμε να επιβιώσουμε κοινοβουλευτικά, να επιδιώξουμε να πάμε με συνεργασία μόνον εκλογική του όποιου ΣΥΡΙΖΑ με τους Οικολόγους Πράσινους, που κι αυτοί αντιμετωπίζουν τον σχεδόν βέβαιο αποκλεισμό τους από τη Βουλή, με μία και μόνο διόρθωση πολιτικής: τη ρητή διακήρυξη ότι στον «τρίτο πόλο» δεν περιλαμβάνονται δυνάμεις της ολοκληρωτικής, υποτιθέμενης «αριστεράς».

Και αυτό βεβαίως μπορεί να το αποφασίσει το Διαρκές Συνέδριο. Είναι δε απαρχή συνθετικής λύσης, που νομιμοποιεί την εξαγγελία ενός Έκτακτου ή Ειδικού Συνεδρίου Επανίδρυσης της αριστεράς ή του ΣΥΝ, αν προτιμάτε.

Αντίθετα, η επιλογή για τώρα του Έκτακτου Συνεδρίου είναι αυτόχρημα διχαστική. Απόδειξη η σχετική συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Διότι στην ουσία περί τίνος πρόκειται: Κηρύσσεται το κόμμα σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», ζητείται η αναβάπτιση ή η αποδοκιμασία ηγετικών στελεχών, σε επίπεδο εν πολλοίς προσωπικό και οπαδικό, χωρίς χρονικά, διαδικαστικά και ουσιαστικά περιθώρια διαλόγου και αντιμετώπισης του πολιτικού προβλήματος υπαρξιακών διαστάσεων της αριστεράς αλλά και του ΣΥΝ ως ξενιστή για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το υπαρξιακό πρόβλημα της αριστεράς έχει να κάνει με την επικαιροποίηση, την προσαρμογή, την αναθεώρηση αν θέλετε, των θεμελιακών μας προϋποθέσεων πολιτικής, όπως αυτές ανταποκρίνονται σήμερα στις αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης αυτόνομων και αξιοπρεπών προσώπων.

Η υπόθεση αυτή είναι δύσκολη και χρονοβόρα, αλλά απολύτως αναγκαία. Διότι το ζήτημα πια είναι τι και ποια είναι η αριστερά, τι και πώς είμαστε αριστεροί.

Ένα δεύτερο, αλλά ουσιώδες ζήτημα είναι τα περί «δημοκρατικής επιλογής», η οποία θα ίσχυε βέβαια αν δεν υπήρχαν μερικές «ασήμαντες» λεπτομέρειες:

α) Ο ενυπάρχων στην πρόταση εκβιασμός, που άλλωστε διατυπώνεται καθαρά στο προχθεσινό ρεπορτάζ (;) της “Αυγής” (27.08.2009): «Να σημειωθεί ακόμα ότι το καταστατικό του ΣΥΝ προβλέπει πως σε περίπτωση παραίτησης του προέδρου του κόμματος προκηρύσσεται αυτομάτως Έκτακτο Συνέδριο». Και βέβαια όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να καταψηφιστεί για δεύτερη φορά μια τόσο σημαντική πρόταση του προέδρου.

Όμως η παραίτηση είναι σαφώς η χειρότερη δυνατή εξέλιξη για τον ΣΥΝ, αμέσως μετά από μια διάσπασή του. Είναι δημοκρατική επιλογή αυτός ο εν τοις πράγμασι έστω εκβιασμός;

β) Πόσο, επίσης,, «δημοκρατική» θα είναι η διαδικασία της συζήτησης στις οργανώσεις με τις εισηγήσεις (απολογισμός, θέσεις κ.λπ.), τις ομιλίες των μελών για maximum 5' και τις ψηφοφορίες για εκλογή αντιπροσώπων με βάση τις λίστες των «τάσεων»-μηχανισμών;

Και πόσο δημοκρατική συζήτηση μπορεί να γίνει σε ένα διήμερο συνέδριο περίπου 1500 συνέδρων; Και πόσο άραγε βοηθάει στην «ηθική υπόσταση της αριστεράς» αυτή η υποκρισία;

Αλλά περί των ηθικοπολιτικών της αριστεράς «κρείττον σιγάν». Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς; Από τους «χαφιέδες», τους «αποστάτες», τους «αναθεωρητές», από την ηθική εξόντωση του Άρη, του Πλουμπίδη, από τις εκτελέσεις διαφωνούντων στην Αντίσταση και τον Εμφύλιο, από την υπόθεση Γουσόπουλου στη Θεσσαλονίκη του '50, μέχρι τη Στάζι, το χαρτί του Τσαουσέσκου, το «Τσιουτσέ» του Κιμ Ιλ Σουγκ κ.ο.κ.; Κρείττον σιγάν, λοιπόν.

Αυτά για το Έκτακτο Συνέδριο. Και για να μην έχουμε θανάσιμα τραύματα ας το αποφασίσει η ΚΠΕ για πολύ αργότερα και με αντικείμενο την επανίδρυση του ΣΥΝ. Αλλιώς, εμείς οι ίδιοι θα αποδειχτούμε δι’ εαυτούς ο σκορπιός στην πλάτη μας.

ΚΩΣΤΗΣ ΧΡΟΝΑΚΗΣ, μέλος του ΣΥΝ εκτός τάσεων