Τελικά δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια

Σύντροφοι, με δύο μόνο λόγια η αριστερά και οι αριστεροί υποστηρίζουν παντού και πάντα κάθε κίνημα που στρέφεται εναντίον της υπάρχουσας κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Η αριστερά και οι αριστεροί αγωνίζονται για την επιτυχία των σκοπών και των συμφερόντων των εργαζομένων, αλλά στο σημερινό κίνημα αντιπροσωπεύουν και το μέλλον του κινήματος. Και το μέλλον της αριστεράς και του κινήματος εξαρτάται από συμμαχίες, με ποιους πάμε και ποιους αφήνουμε.

Στην κοινωνία πάμε με τους ανέργους, τους μετανάστες, τους χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους, μικροαγρότες, μικροεπαγγελματίες και προοδευτικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες. Αυτοί όλοι μεταξύ τους διαφέρουν, ο ένας έχει στην κατοχή του ένα μέσο παραγωγικό μέσο, ένα μικρό χωράφι ο αγρότης, ένα μικρό μαγαζάκι ο επαγγελματίας, την εργασία του έχει για εμπόρευμα ο εργάτης και ο άνεργος έχει τις αλυσίδες του, που πρέπει να μάθει να σπάσει στον ατέλειωτο ελεύθερο χρόνο του. Τι έγινε τον Δεκέμβρη;

Η Ελλάδα και όλος ο κόσμος ζούμε μεγάλη κρίση, οικονομική - εμπορική. Οι μεγαλοβιομήχανοι και τραπεζίτες αναστατώνουν την ανθρωπότητα ρίχνοντας τους εργαζόμενους στην αθλιότητα, και όχι μόνον αυτούς, αλλά και μεγάλο αριθμό μικροαστών, άτομα που ανήκουν στην ενδιάμεση κοινωνική τάξη, μεταξύ αστικής και εργατικής.

Αποδείχτηκε και φανερώνεται η αλήθεια του πράγματος καθαρότατα, πως όλα τα κακά έχουν τη ρίζα τους στο κοινωνικό σύστημα που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες της ανθρωπότητας. Η κοινωνία ψάχνει μια καινούργια οργάνωση, όπου την παραγωγή δεν θα την έχουν μεμονωμένα άτομα που ανταγωνίζονται το ένα το άλλο για τις δικές τους ανάγκες, αλλά θέλει και ψάχνει ένα σχέδιο παραγωγής που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων. Υπάρχουν σήμερα κοινωνικές δυνάμεις που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στις σχέσεις ιδιοκτησίας τού σήμερα. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας μεταβάλλεται όλο και περισσότερο σε άνεργους και απασχολήσιμους και η θέση τους γίνεται άθλια και ανυπόφορη όσο μεγαλώνει ο πλούτος σε λίγους. Οι κοινωνικές αυτές δυνάμεις, που πολλαπλασιάζονται εύκολα, δημιουργούν ισχυρές αναστατώσεις στην κοινωνία, σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Η αριστερά και οι αριστεροί θα θέλαμε να ήταν δυνατόν με ειρηνικά μέσα να γίνουν οι κοινωνικές αλλαγές και δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση. Αλλά σε κάθε εποχή οι εξεγέρσεις δεν γίνονται με διαταγές και με τη θέληση και την καθοδήγηση κομμάτων ή και τάξεων. Βλέπουμε όμως σε όλες τις χώρες πως η καταστολή και η βία χρησιμοποιούνται από όλες τις δυνάμεις, πολιτικές, κομματικές, και ολόκληρων τάξεων (ΣΕΒ) που είναι οι αντίπαλοι των εργαζομένων και της αριστεράς.

Ποια η στάση της αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στην αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα; Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει το μέλλον του κινήματος. Αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργατών. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά προβάλλουν τα κοινά και πέρα από εθνικότητα συμφέροντα των εργαζομένων. Οι αριστεροί θα έπρεπε στην πράξη να είμαστε μπροστά θεωρητικά από όλους τους υπόλοιπους κομματικούς χώρους (ΠΑΣΟΚ - ΚΚΕ) με άμεσο στόχο την πολιτική εξουσία ("τρίτος πόλος", σ. Τσίπρας).

Μιλάνε οι άλλοι (Ν.Δ., ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ) για τη μικροαστική και μικροαγροτική ιδιοκτησία, μα, κύριοι, οι πολιτικές σας τις κατάργησαν και την καταργούν καθημερινά. Την ιδιοκτησία, που είναι προϊόν σκληρής δουλειάς, προσωπικής εργασίας, την καταργήσατε. Εμείς το μόνο που θα κάνουμε είναι η κοινωνικοποίηση των μεγάλων περιουσιών που εκμεταλλεύονται και δημιουργούνται από τη μισθωτή εργασία που οι πολιτικές σας φοροαπαλλάσσουν και επιδοτούν.

Η αριστερά, σύντροφοι, πρέπει να κοινωνικοποιήσει τη γνώση και το κεφάλαιο, και τα δύο μπορούν να μπουν σε κίνηση με την κοινή δράση πολλών μελών και, σε τελική ανάλυση, όλων των μελών της κοινωνίας. Συμφωνώ με τον σύντροφο πρόεδρο Αλέκο Αλαβάνο ότι "συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ισοδυναμεί με κάθοδο στον Άδη", γιατί είναι γεγονός ότι η διαμάχη που έχει ξεσπάσει κατά μεγάλο μέρος επικεντρώνεται στις σχέσεις ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ. Ας ελπίσουμε ότι οι παραλογισμοί μερικών δεν θα επιβληθούν για να μας βρουν χειρότερα. Την αλήθεια, μόνο την αλήθεια.

ΝΙΚΟΣ ΚΩΛΕΤΤΗΣ

Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Αρκαδίας

Προς τους συντρόφους μου του ΣΥΡΙΖΑ

Ως κοινωνική ψυχολόγος, με εξειδίκευση στην επιρροή των μειονοτήτων - μειοψηφιών, θέλω να καταθέσω κάποιες εκ των υστέρων ερμηνείες για το αναδυόμενο πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Αισθάνομαι ότι μπορεί να διευκολύνω με μία τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, μία θέση για το φαινόμενο Αλέξης Τσίπρας, μία γνώμη για την πολιτική οντότητα Αλέκος Αλαβάνος.

Θα ακολουθήσει η τοποθέτησή μου για την Ανανεωτική Πτέρυγα, όσο και για το Αριστερό Ρεύμα, πάντα από την κοινωνιοψυχολογική διάσταση. Ως ανένταχτη μέχρι πρότινος και φρεσκοενταγμένη στην Αριστερά του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχω επώδυνες ή και ανώδυνες προσωπικές κομματικές μνήμες ή πικρίες, οπότε αυτό με εμβολιάζει αυτόματα με κάποιο έστω, επίπεδο αντικειμενικότητας. «Τώρα μας τα λες; Μετά Χριστόν προφήτης;» Θα πουν οι περισσότεροι.

Τώρα, τους απαντώ, διότι ανήκω στον χώρο της πειραματικής κοινωνικής ψυχολογίας, που διατυπώνει υποθέσεις προς διερεύνηση με τον πειραματισμό, και το «πείραμα ευρωεκλογές» έδωσε κάποια, τεκμηριωμένα πλέον αποτελέσματα, που πρέπει να καταγραφούν. Τώρα θα τα πω, γιατί τώρα αποκαλύφθηκαν όλοι και επομένως μπορούν να μελετηθούν και να κριθούν.

Οι ενεργές πολιτικές μειονότητες που εισηγούνται το νεωτεριστικό μήνυμα της κοινωνικής αλλαγής, αποτελούν τις ειρηνικές ανατρεπτικές μηχανές του παγιωμένου και κατεστημένου μας κόσμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μία πολιτική οντότητα κοινωνικής αλλαγής. Όλοι πλέον, φανερά ή κρυφά, ξέρουμε ότι χρειαζόμαστε τέτοιους πολιτικούς χώρους, για να βγούμε από το κοινωνικό αδιέξοδο που μας έχει οδηγήσει το παγκοσμιοποιημένο και αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο πείραμα.

Τα υπόλοιπα μικρά κόμματα ψηφίστηκαν λόγω θυμού και σαν επιθετική διέξοδος της κοινωνίας για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, δέχτηκαν μία άλλη μορφή θυμού, που λέει: «σας πιστεύουμε, έχετε μοναδικό πρόγραμμα για να βγούμε από το τέλμα και εσείς ασχολείστε με τον εαυτό σας και τις εσωκομματικές σας μικρότητες». Έχει δίκιο ο κόσμος. Δεν μας τρελαίνει η απόρριψη, αλλά δεν πρέπει να μας τρελαίνει και η αποδοχή.

Γιατί από αυτό το σύνδρομο καταλήφθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, της ευρείας αποδοχής, της ορατής πλέον ευθύνης και ζήτησης λύσεων από τον κόσμο. Αυτό μας είπε το, έστω προσωρινό, δημοσκοπικό αποτέλεσμα του 18%. Η συμπεριφορά μας όμως οδήγησε τον κόσμο στην «ψυχολογιοποίηση»(1) του χώρου μας. Στρέψαμε την προσοχή των ανθρώπων προς τα ψυχολογικά μας χαρακτηριστικά και αυτό αποτελεί την ιδανικότερη αιτία ελάττωσης της επιρροής των μειονοτήτων.

Ανανεωτική Πτέρυγα και Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, όπως και σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ, έστρεψαν την προσοχή των ανθρώπων στις ψυχολογικές μας ιδιαιτερότητες. Δεν πρόκειται για την πολυφωνία του χώρου, αυτή επιβάλλεται γιατί αυξάνει τη μειονοτική επιρροή. Οι, ομολογουμένως, δημοκρατικές μας διαδικασίες, έκαναν ορατή την ψυχή μας και αυτό μόνο ώς ένα σημείο είναι καλό.

Το 4,7% των ευρωεκλογών όμως, αποτελεί τον ισχυρό μας πυρήνα. Είναι οι άνθρωποι που επηρεάζονται από το προγραμματικό μήνυμα και όχι τα περιφερικά στοιχεία της προσωπικότητας τών πομπών του μηνύματος. Είναι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το ΤΙ λέμε και όχι με το ΠΩΣ το λέμε, ή ΠΟΙΟΣ το λέει. Ο τρόπος που εκφέρεται ένα μήνυμα πρέπει να είναι φραστικά και εννοιολογικά συγκρουσιακός, όταν πρόκειται για πολιτική μειονότητα και μειοψηφία.

Η ήπια, θωπευτική διαχείριση αφορά τα κόμματα εξουσίας, που πείθουν με προσωρινή ενδοτικότητα. Η πραγματική αλλαγή έρχεται πάντα από τις ενεργές μειονότητες. Αρκεί να είναι ευέλικτες στη διαπραγμάτευση με τον πληθυσμό(2) και να διαθέτουν στους κόλπους τους ΕΝΑΝ ψυχολογιοποιημένο ηγέτη. Ο ηγέτης μειονότητας που στρέφει την προσοχή προς τα δικά του ψυχολογικά χαρακτηριστικά, στις ικανότητές του, παράλληλα με ένα ισχυρό προγραμματικό μήνυμα, μπορεί να αυξήσει κάθετα την επιρροή της ομάδας του.

Πώς διορθώνονται τα λάθη! Είναι λάθος η άκαμπτη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ορθά ψυχολογιοποιημένη η συναισθηματική προσωπικότητα του Αλέκου Αλαβάνου, όμως εκείνος για προσωπικούς λόγους ίσως δεν θα θελήσει να ασχοληθεί από Σεπτέμβρη. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας ικανός και ακάματος σύντροφος, αλλά ψυχολογικά αδιαπέραστος.

Θα πρέπει να μας δείξει την έντονη εσωτερικότητα, την ωριμότητα και κυρίως τη συνειδητότητα που πιστεύουμε ότι διαθέτει. Τη συνειδητότητα που θα προβάλλει αβίαστα, και θα αυξήσει την ικανότητα πειθούς του ηγέτη του ΣΥΝ. Πρόκειται για την πεποίθηση ικανότητας που εκπέμπει ο ηγέτης. Είναι μια ευκαιρία για τον σύντροφο Αλέξη να διαφοροποιήσει και να βελτιώσει με θάρρος την εικόνα του.

Επομένως, τα σημεία που πρέπει να προσέξουμε είναι:

Χρειάζεται ΕΝΑΣ και μοναδικός ηγέτης στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα έντονα ψυχολογιοποιημένος. Σε καμία περίπτωση επίπεδη και απρόσωπη φυσιογνωμία. Ανάλογες προσωπικότητες πρέπει να ηγούνται σε κάθε νομαρχιακή επιτροπή. Η αριστερή διανόηση είναι εκ των πραγμάτων ψυχολογιοποιημένη και μόνο ένας ψυχολογιοποιημένος και ισχυρός ηγέτης μπορεί να πραγματώσει την κοινωνική αλλαγή. Δεν χωρούν συναισθηματισμοί ιεραρχικών οφειλών.

Με τέτοια δεδομένα ηγεσίας περιοριζόμαστε στον αιώνιο ρόλο της Αριστεράς, του καλλιεργημένου και ελιτίστικα αποστασιοποιημένου χώρου. Η διαπραγμάτευση, τόσο μεταξύ των συνιστωσών όσο και με τους άλλους πολιτικούς χώρους, πρέπει να είναι ευλύγιστη και ουσιαστική χωρίς να χάνουμε την ταυτότητά μας. Θα πρέπει να προσφερθεί «δικό μας» έργο μέσα από πιθανές κοινές δράσεις. Η ακαμψία περιχαρακώνει και αποσκοπεί σε ένα μακράν απέχον και πιθανότατα ανύπαρκτο μέλλον. Η μειονότητα που επιθυμεί να πείσει, αλλά και να προσφέρει, πρέπει να είναι έτοιμη να θυσιάσει τις ακραίες της τοποθετήσεις. Κάτι πρέπει να εγκαταλείψουν όλοι για να συναντηθούν οι απόψεις, να πείσουν και να προσφερθεί έργο.

Η Ευρώπη δεν καταργείται, αλλά βελτιώνεται εποικοδομητικά. Αυτό θέλει η πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτό είναι το zeitgeist- το πνεύμα των καιρών. Αυτή είναι η ευλύγιστη διαπραγμάτευση με τον πληθυσμό. Η Παιδεία, ο Πολιτισμός και η Τέχνη, η Οικολογία και το Περιβάλλον, η Περιφερειακή Ανάπτυξη, η Εργασία και όχι μόνο, είναι τομείς κατοχυρωμένοι στην Αριστερά. Η πολιτική βέβαια, είναι ένα «ύφασμα» που για να δημιουργηθεί πλέκονται αρμονικά τα νήματα του. Εάν κάποιο νήμα πάσχει, θα πάσχουν όλα. Πρέπει να μας πείσει η εκάστοτε εντεταλμένη πλειοψηφία ότι δεν θα μολύνει τα ακέραια νήματα της Αριστεράς.

Πρέπει να πείσει η Αριστερά του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θέλει να «υφαίνει» από μακριά, θεωρητικά και ακίνδυνα. Κάποιοι σύντροφοι είναι ικανοί στη θεωρία, κάποιοι ισχυροποιούν τα κοινωνικά κινήματα, κάποιοι άλλοι θέλουν και μπορούν να προσφέρουν στο πολιτικό κοινωνικό έργο με δράση εφαρμογών. Εάν δεν συγκλίνουμε σε αυτό, οι θεωρητικοί θα μιλούν, οι αντιδρώντες θα διαμαρτύρονται λόγω και έργω, και οι πραγματικά ικανοί για έργο θα σβήσουν ή θα ενταχθούν αλλού, άνευ όρων. Σ΄αυτή την περίπτωση οι ψηφοφόροι δεν έχουν λόγο να ασχοληθούν μαζί μας.

Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και κυρίως ας θέσει ο καθένας στον εαυτό του το καίριο ερώτημα: ΤΙ ΘΕΛΩ και ΤΙ ΜΠΟΡΩ; Μεμονωμένες αποσχίσεις είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένες, μόνο η συλλογική και πολυεπίπεδη απόφαση έργου μάς κατοχυρώνει και μάς διαφυλάσσει. Η ευθύνη των αποφάσεων πρέπει να μας αφορά δημοκρατικά όλους, όπως πολύ σωστά διατυπώθηκε.

Στις επόμενες συναντήσεις των κατά τόπους νομαρχιακών, αλλά και κεντρικά, ας δείξουμε στον κόσμο την αυτογνωσία μας, την πραγματική αγάπη για τον χώρο μας, που ταυτίζεται με την κοινωνική αλλαγή και την ουσιαστική αντιμετώπιση προβλημάτων της ποιότητας της ζωής μας. Ας πάψουμε να δημιουργούμε στον πληθυσμό εσωτερικές συγκρούσεις, διότι όλοι έχουν ήδη πάρα πολλά να αντιμετωπίσουν. Από μας ζητούν λύσεις και όχι επιπλέον προβλήματα.

Όλοι περιμένουν για να δυναμώσουν τον ισχυρό πυρήνα του 4,7%

Σοφία Αράβου-Παπαδάτου,

Δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας-Οδοντίατρος

Γραμματέας Π.Κ. ΣΥΝ Δήμου Λειβαθούς-Κεφαλονιάς

1. Ψυχολογιοποίηση: Η απόδοση του ιδεολογικού λόγου ή έργου στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Είναι η ισχυρότερη στρατηγική αντίστασης στον λόγο των μειονοτήτων. Ο ψυχολογιοποιημένος ηγέτης μειονότητας, μπορεί να εξαλείψει αυτή την βλαπτική επίδραση και να αυξήσει την επιρροή της ομάδας του. Να συνενώσει, με άλλα λόγια, το κοινωνικό πεδίο.

2. Ευλυγισία στη διαπραγμάτευση: Κάτι χάνουν όλοι – ακραίες τοποθετήσεις – προκειμένου να συγκλίνουν και να συνυπάρξουν οι απόψεις.

Στάμος Παπαστάμου. Εγχειρίδιο Κοινωνικής Ψυχολογίας - κοινωνική επιρροή, Οδυσσέας, 1989

Σοφία Αράβου-Παπαδάτου. Διδακτορική διατριβή. Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2008

Διαπιστώσεις και σκέψεις για το μέλλον του Συνασπισμού

Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ από μόνες τους ως τέτοιες μαρτυρούν και αναδεικνύουν το μέγεθος της ήττας από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση. Το εκλογικό αποτέλεσμα απλά είναι η αφορμή για να μπει ξανά στην ατζέντα συζήτησης η ιδεολογική πορεία αλλά και η φυσιογνωμία του κόμματος.

1. Είναι χαρακτηριστικό πως αυτή η ήττα δεν συνίσταται τόσο στην αριθμητική μείωση ποσοστών αλλά στην μη εκπλήρωση προσδοκιών που τέθηκαν από την ηγετική ομάδα που διευθύνει τον ΣYN. Αυτό μαρτυρά την απόσταση των εκτιμήσεών της σε σχέση με το εύρος και το μέγεθος της αποδοχής του όποιου προγραμματικού και ιδεολογικού της λόγου από την κοινωνία.

2. Είμαστε κατά βάση ένα κόμμα που διατυπώνουμε έντονο κριτικό λόγο απέναντι στο σύστημα και τις επιλογές του. Ωστόσο δεν είδαμε, αντίστοιχα, να διατυπώνεται ούτε ψήγμα αυτοκριτικής για τα αίτια αυτής της κατάληξης. Aντίθετα η ηγετική ομάδα εμμένει σε μία πολιτική γραμμή που δεν επιδοκιμάστηκε από το εκλογικό σώμα.

3. Διαψεύστηκαν οι όποιες ελπίδες είχαν δημιουργηθεί στον κόσμο της αριστεράς πως η πολιτική που αποκλήθηκε «αριστερή στροφή» θα διεύρυνε την κομματική και κοινωνική επιρροή.

Δυστυχώς στην πράξη το κόμμα λειτουργεί με όρους πλειοψηφίας και μειοψηφίας, με πολιτικό σχεδιασμό που δεν χωράνε σ' αυτόν σύντροφοι που έχουν διατυπώσει έναν διαφορετικό ιδεολογικό λόγο. Η λειτουργία της σύνθεσης των απόψεων έχει αντικατασταθεί από το μοντέλο της ιδεολογικής καθαρότητας, της κατασκευής «υπονομευτών και εσωτερικών εχθρών» που διαρκώς δυναμιτίζουν την αριστερή στροφή και εν τέλει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Βιώνουμε ένα μοντέλο που παραπέμπει σε κόμματα σταλινικού τύπου. Η διαφορά των απόψεων και η πολυφωνία θεωρείται ως δομική και συστατική αδυναμία από τους εκφραστές αυτού του μοντέλου που διοικεί το κόμμα σήμερα.

4. Δεν αρκεί να διατυπώνουμε μόνο έναν ιδεολογικό λόγο, αλλά, κύρια, αυτός πρέπει να είναι αντίστοιχος με τις πράξεις μας και την στάση ζωής μας. Έτσι διαπιστώνουμε πως μέσα στο κόμμα μας συμβαίνουν τα ίδια φαινόμενα από τα οποία κατηγορούμε πως εμφορούνται τα κόμματα εξουσίας. Αδυναμία λειτουργίας των πολιτικών κινήσεων, οργανωτική παραλυσία, κομματική γραφειοκρατία, αναξιοκρατία, ενώ οι τάσεις λειτουργούν ως παραμάγαζα και μηχανισμοί νομής της κομματικής εξουσίας από φορείς ιδεών και εργαστήρια παραγωγής και ανάπτυξης της διανοητικής σκέψης. Δυστυχώς η αλήθεια είναι πως αν κάποιος σύντροφος δεν είναι στοιχισμένος στο άρμα μιας τάσης, παραμένει ανενεργός στο περιθώριο ή οδηγείται στην αποστράτευση. Φαινόμενα δηλαδή που συμβαίνουν και στα κόμματα εξουσίας, τα οποία εμείς θέλουμε να ανατρέψουμε.

5. Στη διάρκεια της ανοδικής μας δημοσκοπικά πορείας εμφανίστηκαν φαινόμενα αλαζονικής συμπεριφοράς, μικρομεγαλισμού, τακτικισμού και αμετροέπειας. Φερθήκαμε με όρους «ηγεμονίας» και «παντοδυναμίας» απέναντι σε όμορους πολιτικά χώρους, γεγονός για το οποίο οι ψηφοφόροι με κάθε τρόπο έδειξαν την αποδοκιμασία τους. Όμως, το χειρότερο από όλα, ήταν η έλλειψη αξιοπιστίας που γέννησαν αυτές οι συμπεριφορές και ακύρωσαν κάθε όραμα μιας άλλης προοπτικής. Έτσι, για παράδειγμα, παρά τις κινητοποιήσεις για το άρθρο 16, το γήπεδο στο Βοτανικό, τις μονάδες για τον λιθάνθρακα, την εξέγερση του Δεκέμβρη, αυτές δεν έτυχαν πολιτικής κεφαλαιοποίησης. Ο ιδιότυπος απομονωτισμός, ο συχνά αριστερίστικος λόγος, με έντονα τα στοιχεία του λαϊκισμού, είχαν ως αποτέλεσμα να μας αποκόψουν από το ευρύτερο προοδευτικό ακροατήριο, ώστε στην συνέχεια να στεφθεί με επιτυχία η σφοδρή και εν πολλοίς συκοφαντική επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

6. Η ιστορία έχει δείξει πως αν ενδιαφέρει την αριστερά η προοπτική της εξουσίας, ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε αυτήν είναι η ύπαρξη μιας πλατιάς συμμαχίας πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Ένα τέτοιο αριστερό σχήμα, ανεξάρτητα από το πώς κάθε φορά θα ονομάζεται, μέσα από την πολυμορφία του, την πολυχρωμία του, την πολυφωνία του, τη σύνδεσή του με τα κινήματα των πολιτών και τους κοινωνικούς αγώνες, θα μπορέσει ιδεολογικά και προγραμματικά να ανταποκριθεί στις ανάγκες που έχουν οι πλατιές λαϊκές μάζες, να αναζωογονήσει και τελικά να αναστρέψει το σε βάρος μας αρνητικό κλίμα. Το πεδίο συνάντησης αυτών των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων είναι οι αγώνες στους χώρους της εργασίας, στα πανεπιστήμια, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στο περιβάλλον, στα δικαιώματα της νεολαίας, των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων, των μειονοτήτων, των μεταναστών, στην μάχη κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

7. Ένα τέτοιο πλατύ σχήμα, που θα συμμετέχουν αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, οικολόγοι, κομμουνιστές, με σύγχρονα προγραμματικά στοιχεία, με ενιαία πολιτική δράση, με όρους σύνθεσης των απόψεων, μπορεί να δημιουργήσει ένα πραγματικό πολυσυλλεκτικό αριστερό μέτωπο με προοπτική κοινωνικής παρέμβασης και δυναμική εξουσίας.

Αυτή είναι η ελπίδα, σε μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να πορευτεί το κόμμα μας, εμφυσώντας και στο συμμαχικό σχήμα που συνεργαζόμαστε την προοπτική της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Όσοι φαντάζονται πως ένα πλατύ αριστερό σχήμα μπορεί να λειτουργήσει με όρους ιδεολογικής καθαρότητας ή δημοκρατικού συγκεντρωτισμού έχοντας μπόλικη «αριστεροσύνη», απλά θα εισπράξουν για πολλοστή φορά την απάντηση της ιστορίας, δηλαδή την πολιτική περιθωριοποίηση. Κόμματα αυτής της μορφής ήδη λειτουργούν στην κοινωνία και δεν χρειάζεται ένα ακόμα για να το επιβεβαιώσει αυτό.

Κώστας Θεοδωρόπουλος

Μέλος του Συνασπισμού, συμμετέχει στην Παρέμβαση Αναπήρων Πολιτών

ksteo@panap.gr

Παράσταση χωρίς θεατές

Όταν στο ελληνικό κοινοβούλιο κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανταλλάσσουν κατηγορίες και μομφές («Ανταλλαγή πυρών στη Βουλή» είναι οι συνήθεις τίτλοι στα ΜΜΕ), ο ΣΥΝ τις κατηγορεί πως παίζουν ένα θέατρο εικονικής πόλωσης, με μόνο στόχο τον εντυπωσιασμό, αλλά και με συνέπεια να αποφεύγεται η συζήτηση πάνω στην ουσία των προβλημάτων.

Και ο ΣΥΝ σε αυτές τις περιπτώσεις έχει την απόσταση και την καθαρή ματιά που του επιτρέπει να επισημάνει αυτό το πρόβλημα. Μπορεί να επισημάνει πως αυτή η πόλωση είναι καρπός της αγωνίας για παραμονή στην εξουσία, της ανάγκης να διαχωρίσει -ως εικόνα- η Ν.Δ. τον εαυτό της από το ΠΑΣΟΚ (και αντιστρόφως), τέλος της ανάγκης των ΜΜΕ να βρουν έδαφος για να χτίσουν την υπερβολή που τα στηρίζει. Θα έλεγε λοιπόν κανείς πως τα στελέχη του ΣΥΝ έχουν επίγνωση της φαιδρότητας και της βλαπτικότητας αυτών των ανταλλαγών φραστικών υπερβολών.

Κι όμως, όταν η αγωνία της επιβίωσης φτάνει στο δικό τους κατώφλι, γίνονται οι ίδιοι πρωταγωνιστές αντίστοιχων παραστάσεων. Ίσως λοιπόν τώρα είναι ευθύνη όσων μπορούν να κρατήσουν μία απόσταση από τα γεγονότα να επισημάνουν στα κορυφαία στελέχη του ΣΥΝ τη φαιδρότητα της παράστασης.

Ας κρατήσουμε λοιπόν λίγο την αναπνοή μας και ας πάμε ένα βήμα πίσω από το επίκεντρο της «αντιπαράθεσης». Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν κακό, όπως και να το δει κανείς. Από κομματική σκοπιά ήταν σαφώς αποκαρδιωτικό σε σχέση με τους στόχους που είχαν (σωστά νομίζω) τεθεί. Από κοινωνική σκοπιά ήταν αναπάντεχα σκληρό για τις δυνάμεις της αριστεράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και πολύ ανησυχητικό όσον αφορά στην έντονη συντηρητικοποίηση και του ελληνικού εκλογικού σώματος.

Σωστά έφερε έναν σεισμό στον Συνασπισμό (άλλοι τον αισθάνθηκαν μικρό και άλλοι μεγάλο), γιατί η λογική ανάλυση λέει πως η καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν προήλθε από τις απώλειες των εκτός του ΣΥΝ συνιστωσών, αλλά από τις απώλειες της μεγαλύτερης συνιστώσας, δηλαδή του ΣΥΝ. Αυτό λοιπόν (με κριτήριο την εκλογική επιβίωση) ουσιαστικά σημαίνει πως οι συνοδοιπόροι του ΣΥΝ είναι αυτοί που τον στήριξαν σε αυτήν τη συγκυρία.

Σημαίνει δηλαδή πως το ποσοστό που θεωρητικά αναλογεί στον ΣΥΝ (και το θετικό του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ είναι πως κανένα κομμάτι δεν μπορεί να ξέρει με ακρίβεια την εκλογική του συνεισφορά) είναι τέτοιο που ορθώς προκαλεί έντονο προβληματισμό. Όσοι λοιπόν μέσα στον ΣΥΝ έχουν δεύτερες σκέψεις σε σχέση με την ανάγκη ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναλογιστούν και αυτή την πτυχή (η οποία συμπυκνώνεται στην έννοια της συγκρότησης ενός μετώπου ή πόλου).

Τι γίνεται λοιπό μέσα στον ΣΥΝ; Και επειδή δεν είμαι μέσα στα όργανα μπορώ να αναλύσω αυτό που φαίνεται πιο έξω, λαμβάνοντας πάντα υπόψη και τις στρεβλώσεις των ΜΜΕ. Το αριστερό ρεύμα και η ηγεσία παρουσιάζονται να διαχειρίζονται το αποτέλεσμα ως αποτυχία, θεωρώντας όμως πως δεν πρέπει να αποτελέσει βαρίδι αλλά εμπειρία για τη διαμόρφωση των μελλοντικών σχεδιασμών. Επίσης στηρίζουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι το οποίο νομίζω πως είναι λογικό με βάση την ανάλυση της συνεισφοράς των συνιστωσών που ανέφερα παραπάνω.

Η ανανεωτική πτέρυγα παρουσιάζεται πιο απογοητευμένη από το αποτέλεσμα, τονίζοντας πως το κόμμα δεν μπόρεσε να κρατήσει τα υψηλά δημοσκοπικά του ποσοστά αλλά ταυτόχρονα με μία αίσθηση δικαίωσης, θεωρώντας πως η απομάκρυνση από θέσεις που είναι πιο κοντά στις προτάσεις της οδήγησε στη μείωση των ποσοστών. Νομίζω πως τα συμπεράσματα αυτά είναι λογικά, νομίζω όμως επίσης πως έχουν δύο αδυναμίες. Πρώτον, τονίζουν την αδυναμία της ηγεσίας να «μονιμοποιήσει» τα δημοσκοπικά ευρήματα, δεν τονίζουν όμως πως αυτή η ηγεσία είναι που έφερε αυτά τα ποσοστά, συνεπώς διαφαίνεται ως η μόνη που μπορεί εν δυνάμει να τα επαναφέρει.

Δεύτερον, πως φαίνεται πως οι πιο ασταθείς ως προς την υποστήριξή τους στο σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ είναι οι πολίτες που βρίσκονται πιο κοντά στις θέσεις τις ανανεωτικής πτέρυγας (αφού επέλεξαν να μην υποστηρίξουν το ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη μάχη). Αυτό σημαίνει πως λογικά η ηγεσία του ΣΥΝ επιλέγει να «ακούσει» την πιο συμπαγή βάση του κόμματος, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως η σύνθεση δεν πρέπει να είναι η απόλυτη προτεραιότητα.

Η τελευταία σκέψη οδηγεί και στην ουσία του ζητήματος της ύπαρξης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Με τους όρους της ελληνικής πολιτικής κατάστασης, η σοσιαλδημοκρατία εκπροσωπείται από το ΠΑΣΟΚ και η κομμουνιστική αριστερά από το ΚΚΕ. Και τα δύο αυτά κόμματα έχουν δείξει ιστορικά πως αποτελούν ισχυρές οντότητες και πως έχουν τη δυνατότητα να στεγάσουν πολιτικά και ίσως ιδεολογικά το μεγαλύτερο μέρος της κεντροαριστεράς.

Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος ύπαρξης του ΣΥΝ; Να στεγάσει τους πολίτες εκείνους οι οποίοι αν και ιδεολογικά θα εκφράζονταν είτε μέσα από το ΠΑΣΟΚ είτε μέσα από το ΚΚΕ έχουν διαφωνίες με επί μέρους πολιτικές επιλογές των δύο αυτών κομμάτων, ή διαφωνούν συγκεκριμένα με τις σημερινές ηγεσίες, ή έχουν κουραστεί από την αλαζονική και διεφθαρμένη (αυτό αφορά στο ΠΑΣΟΚ) άσκηση της εξουσίας; Ένα τέτοιο κομμάτι «δυσαρεστημένων» πολιτών πάντα θα υπάρχει, είναι όμως σαφώς ένα κομμάτι σχετικά μικρό και με εξαιρετικά ευμετάβλητη σύνθεση (αφού εξαρτάται από παροδικές καταστάσεις).

Τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΝ τα οποία στην ουσία εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες ψηφοφόρων θα πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουν πως η διαμαρτυρία/ δυσαρέσκεια δεν μπορεί να είναι αρκετή για να δικαιολογήσει την ύπαρξη ενός αυτόνομου πολιτικού οργανισμού με φιλοδοξία να παίξει ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Για παράδειγμα, ένας πολιτικός ο οποίος στην ουσία βρίσκεται κοντά στη σοσιαλδημοκρατία οφείλει -εάν θέλει να είναι συνεπής με τον εαυτό του και ειλικρινής προς τους πολίτες- να δώσει τις μάχες μέσα από τις γραμμές τις σοσιαλδημοκρατίας, όπως πειστικά πλέον κάνουν παλαιότερα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς.

Με τον ίδιο τρόπο, πολιτικά στελέχη που στην ουσία συμφωνούν με την ανάλυση που ακολουθεί και προτείνει το ΚΚΕ πρέπει να παλέψουν μέσα από τις γραμμές του (χάνοντας βέβαια την κατοχή ηγετικών θέσεων) γιατί αυτό μπορεί να είναι τελικά πιο αποτελεσματικό. Εάν τώρα υπάρχουν στελέχη που έχουν να προσφέρουν μια διαφορετική πολιτική ανάλυση και με βάση αυτή να προτείνουν διαφορετικές λύσεις στα προβλήματα, τότε αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη ενός ξεχωριστού πολιτικού φορέα, εφόσον βέβαια έχει να εκπροσωπήσει μία κρίσιμη μάζα πολιτών.

Το ζητούμενο δηλαδή πιστεύω πως είναι ο ΣΥΝ να μην αποτελεί ένα σκιώδες (πιο αγνό και ίσως πιο μαχητικό) ΠΑΣΟΚ ή ένα σκιώδες (ίσως πιο διαλεκτικό) ΚΚΕ. Γιατί είτε αρέσει στα στελέχη του ΣΥΝ είτε όχι, αυτή είναι η εικόνα που δίνεται και έτσι συμπεριφέρονται. Σαν να είναι μια βιτρίνα αξιόλογων πολιτικών στελεχών που ο κόσμος ενίοτε θαυμάζει αλλά δεν διαλέγει γιατί δεν ξέρει ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά τους.

Πιστεύω πως υπάρχει ένα κρίσιμο κομμάτι πολιτών οι οποίοι αναλύουν την κοινωνία με ριζικά διαφορετικό τρόπο τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από το ΚΚΕ και οι οποίοι είναι αυτοί που διαχρονικά στήριξαν τη λεγόμενη ανανεωτική αριστερά. Εάν ο ΣΥΝ μπορέσει με συνέπεια να εκπροσωπήσει αυτούς τους πολίτες τότε έχει να προσφέρει κάτι σημαντικό στο πολιτικό σκηνικό. Η ύπαρξη συνεπούς πολιτικής ανάλυσης μπορεί να ισχυροποιήσει έναν σχηματισμό και να αποτελέσει βάση σύναψης συμμαχιών χωρίς να τον κάνει εύκολο θύμα κάθε φορά στις παγίδες των αδηφάγων ΜΜΕ.

Η στάση του ΣΥΝ τις ημέρες του Δεκέμβρη αλλά και στο θέμα της διπλής ανάπλασης πιστεύω πως έδειξε ότι υπάρχει χώρος για αναλύσεις διαφορετικές από αυτές της σοσιαλδημοκρατίας και του ΚΚΕ. Χάθηκε όμως στις πρώτες δυσκολίες η καθαρότητα στη σκέψη και η συνεπής επιλογή ενός διαφορετικού δρόμου. Η νηφαλιότητα αυτή έχει τελείως και καθαρά χαθεί λίγες μέρες μετά τις ευρωεκλογές. Τα στελέχη του ΣΥΝ συχνά συμπεριφέρονται σαν στελέχη εταιρείας που τους είχαν υποσχεθεί «μπόνους», δούλεψαν σκληρά για να το κερδίσουν και στη συνέχεια τους είπαν πως οι οικονομικές επιδόσεις δεν θα επιτρέψουν την απόδοσή του. Όλοι κατηγορούν τους άλλους και ψάχνουν να βρουν διπλανές εταιρείες για να μεταπηδήσουν.

Μία από τις σημαίες της ανανεωτικής αριστεράς είναι η διαφυγή από το μοντέλο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού αλλά και η άρνηση των μοντέλων αρχηγικής δόμησης του κόμματος. Στην πράξη όμως αυτό που συμβαίνει είναι αυτά τα δύο μοντέλα να μην έχουν καταργηθεί, απλώς να έχουν μεταφερθεί στον τρόπο λειτουργίας και συγκρότησης των τάσεων. Βλέπουμε έναν πολυ-τασικό σχηματισμό με τις τάσεις οχυρωμένες και περιχαρακωμένες.

Εξανεμίζεται επομένως με αυτόν τον τρόπο το θεωρητικό πλεονέκτημα του πλουραλισμού. Πώς να πείσεις μετά τον πολίτη να μην ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ, κόμματα δηλαδή που λειτουργούν πιστά ως προς τις εξαγγελίες τους σε σχέση με τη δομή και οργάνωσή τους; Πώς είναι δυνατόν στον «πλουραλιστικό» και «αδέσμευτο» ΣΥΝ τα αποτελέσματα των εσωτερικών εκλογών να είναι γνωστά μέρες πριν από τις ψηφοφορίες και ποτέ να μη βλέπουμε ηγετικά στελέχη να διαφωνούν με την τάση στην οποία δραστηριοποιούνται;

Τα προβλήματα είναι εκεί έξω, οι πολίτες περιμένουν αναλύσεις και λύσεις, όχι καινούργια πρόσωπα για να υλοποιήσουν λύσεις και προτάσεις που έχουν ήδη προταθεί από άλλους χώρους. Καινούργιες αναλύσεις και καινούριες λύσεις. Εάν ο ΣΥΝ δεν μπορεί να τις προσφέρει τότε ας απελευθερώσει την όποια δύναμη, τον όποιο πλούτο και τον όποιο χώρο κατέχει στο πολιτικό σκηνικό προς ενίσχυση άλλων σχηματισμών και ίσως μετασχηματισμών και όχι για παραστάσεις χωρίς θεατές...

Ηλίας ΚΑΖΑΝΗΣ

Σύντροφοι της ενταγμένης και ανέντακτης ανανεωτικής αριστεράς

Το σημαντικό που προέκυψε με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν είναι η υποχώρηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ. Πρωτίστως είναι η ήττα της πολιτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς διαφοροποιήθηκε από το ΚΚΕ και από τα γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς προτείνοντας στην ελληνική κοινωνία έναν άλλο δρόμο για το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και δημοκρατία.

Αυτός ο χώρος, και την εποχή που τα ποσοστά του ήταν πολύ μικρά, μπόλιασε την πολιτική ζωή του τόπου με ιδέες που είχαν να κάνουν με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, με δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες διεύθυνσης των πολιτικών ζητημάτων, με την υπεράσπιση του δημοσίου χώρου και πάνω απ’ όλα με την ανάδειξη της επαναστατικής δυναμικής που έχει η μεταρρύθμιση ως συστατικό μέρος της πολιτικής μας. Δυστυχώς, η αντιμετώπιση του Δεκέμβρη και ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ θόλωσε αυτή την εικόνα.

Η αλαζονεία που εξέπεμψε ο ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό της δημοσκοπικής άνοιξης, η τραγική κατάσταση που ζούμε σήμερα σε επίπεδο της ηγετικής πλειοψηφικής ομάδας του Συνασπισμού απειλεί να μας οδηγήσει όλους στην ανυποληψία και στη χλεύη της κοινωνίας.

Το ηθικό πλεονέκτημα που πάντοτε είχε αυτός ο χώρος εξανεμίζεται. Η πολιτική αξιοπιστία προσώπων και πολιτικών δοκιμάζεται.

Τέλος, για να βάλουμε την πολιτική, στο επίκεντρο της συζήτησης και όχι δευτερεύουσες συνιστώσες που αφορούν ανθρώπινες ιστορίες, πρέπει να δούμε την αναποτελεσματική πολιτική μας πρόταση για την οικονομική κρίση.

Αίφνης, ανακαλύψαμε ότι η κρατικοποίηση των πάντων συνιστά διέξοδο από τη κρίση. Αίφνης, ανακαλύψαμε ότι η ελαστικοποίηση του συμφώνου σταθερότητας συνιστά τη λύση από τα οικονομικά αδιέξοδα. Αίφνης, ανακαλύψαμε ότι η λιγότερη Ευρώπη είναι η αριστερή εκδοχή της απάντησης στην οικονομική κρίση. Φαίνεται όμως ότι δεν πείσαμε τους πολίτες, και αυτοί προτίμησαν τις παραλίες.

Σύντροφοι, όλοι γνωρίζουμε ότι οι στιγμές είναι δύσκολες, είναι και συνάμα ιστορικές. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αδρανήσουμε. Δεν μπορεί ο φόβος του πολιτικού κόστους να μας ακινητοποιεί.

Πρέπει να πάρουμε πρωτοβουλίες για τη δημιουργία μιας Νέας Αριστεράς που σεβόμενη το παρελθόν της δεν θα συνεχίσει να ταλανίζεται στα αβαθή της λιμνοθάλασσας και θα ανοίξει πανιά στο πέλαγος.

Γιώργος Μπουλμπασάκος

Μέλος της Νομαρχιακής Υγείας του ΣΥΝ

Η αριστερά έχει καρκίνο

Της ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Η ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές είναι ένα μεταίχμιο. Ένα μεσοδιάστημα μεταξύ της απόφασης παραίτησης του Αλέκου Αλαβάνου και της επισημοποίησης αυτής της παραίτησης.

Στο μεταξύ, θα έχει συνεδριάσει η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο κόσμος της αριστεράς θα έχει συγκεντρωθεί στα γραφεία της Βαλτετσίου για να «μην αφήσει τον Αλαβάνο να παραιτηθεί».

Γνωρίζοντάς τον λίγο από κοντά, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα κάνει πίσω. Όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί είναι ένας άνθρωπος που πεισμώνει πάνω στην άποψή του, αφού έχει ακούσει προσεκτικά όλους και όλα.

Πιστεύω πως πεισμώνει περισσότερο όταν έχει ένα όραμα. Και παραιτείται όταν το όραμά του έχει ποδοπατηθεί.

Η ηγεσία της Κουμουνδούρου, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θα πει ότι προσωποποιώ την πολιτική κι ότι η πολιτική δεν έχει σχέση με πρόσωπα. Κι όμως. Η πολιτική έχει άμεση σχέση με πρόσωπα, διαφορετικά είναι ένα άσαρκο φάντασμα.

Τα πρόσωπα είναι αυτά που δίνουν σάρκα και οστά στα οράματα, στις ιδεολογίες και στις πολιτικές μάχες.

Διαφορετικά όλα αυτά γίνονται απρόσωποι μηχανισμοί.

Ο καπιταλισμός είναι ένας απρόσωπος μηχανισμός που παίρνει σάρκα και οστά από τους ανθρώπους. Τα κόμματα είναι απρόσωποι μηχανισμοί που στηρίζουν και κινούν οι άνθρωποι.

Η αριστερά πρέπει να μάθει να αποκτά πρόσωπο, να γίνεται μια ζώσα πραγματικότητα, διαφορετικά γίνεται μέρος του συστήματος που καταγγέλλει. Κι αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος που δημιουργεί καρκίνο.

Είναι ο ίδιος καρκίνος της απρόσωπης ιδεολογίας που έκανε τον πάλαι ποτέ κομμουνισμό ένα απεχθές και ανθρωποβόρο σύστημα. Είναι ο ίδιος καρκίνος που, εν ονόματι κάποιων ιδεολογικών δογμάτων, καταβαράθρωσε τα ανθρώπινα οράματα κατά τη μεταπολεμική περίοδο και οδήγησε την αριστερά στις πολλαπλές διασπάσεις.

Το λάθος του Αλαβάνου είναι ότι στηρίχτηκε σε λάθος πρόσωπο. Όχι γιατί ο Τσίπρας είναι κακός ή ανίκανος, αλλά γιατί δεν ήταν ο κατάλληλος για να διαχειριστεί έναν χώρο τόσο δύσκολο όσο η ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά.

Ο Τσίπρας μπήκε σε ένα γήπεδο με θηρία -τον ελληνικό πολιτικό στίβο- χωρίς να έχει υποστεί ούτε μια γρατζουνιά μέχρι τότε στη ζωή του. Είναι ένα γήπεδο για σκληρούς μονομάχους ο ελληνικός πολιτικός στίβος, κι ακόμα παραπάνω ο στίβος του ΣΥΝ, όπου αντί για την ομαδικότητα κυριαρχεί ο νόμος των καπετανάτων.

Χωρίς να το θέλει, ο άβγαλτος Αλέξης έγινε μέρος αυτού του απρόσωπου και άτεγκτου μηχανισμού, του κομματικού μηχανισμού της Κουμουνδούρου. Κι εκεί έφτιαξε το δικό του καπετανάτο, το δικό του λόμπι.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κόμμα ποτέ δεν λειτούργησε σαν ομάδα. Φέροντας μέσα στο DNA του τον καρκίνο της πολυδιάσπασης της αριστεράς, μεγάλωνε τον κακοήθη όγκο με την κυριαρχία των τάσεων, των ρευμάτων και των μικρών ή μεγάλων εσωκομματικών λόμπις και των αρχηγίσκων, που, στο όνομα κάποιων διαφορετικών απόψεων, απέκλειε κάθε νέα ιδέα, άποψη και σκέψη.

Θυμάμαι πόσο συχνά ο Αλαβάνος είχε συγκρουστεί στο παρελθόν με αυτό τον μηχανισμό και πώς τον είχε κατανικήσει με τη δουλειά έξω από τα γραφεία, με την πρακτική του να συνεργάζεται με όλους και να παίρνει κάθε καλή και θετική ιδέα, από οποιαδήποτε τάση κι αν προέρχονταν.

Ο καλός καπετάνιος σε ένα καράβι είναι αυτός που έχει τον σεβασμό και τον θαυμασμό του πληρώματός του. Που έχει την ικανότητα να τους κάνει όλους να δουλεύουν σαν ένα σώμα, σαν μια ψυχή. Όταν είσαι μέσα στο πέλαγος, βασικός κανόνας για να μη ρίξεις το καράβι στις ξέρες, είναι να πειθαρχείς στις αποφάσεις του καπετάνιου, όποιες κι αν είναι αυτές. Αν κάνουν κι άλλοι τους καπετάνιους, το καράβι σίγουρα θα πέσει στις ξέρες.

Ο Αλαβάνος έκανε το λάθος να βάλει στο τιμόνι του σκάφους έναν από το πλήρωμα, νέο κι αμούστακο, χωρίς πείρα, κι αυτός έριξε το καράβι στις ξέρες. Έριξε το καράβι στις ξέρες γιατί θέλησε να γίνει καπετάνιος στη θέση του καπετάνιου, υπερεκτιμώντας τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του.

Σύντροφοι, είναι σίγουρο ότι πρέπει να τα αλλάξουμε όλα. Και πρώτα από όλα, τη νοοτροπία μας. Όχι την πολιτική γραμμή, που εν πολλοίς είναι κάτι απρόσωπο και απροσδιόριστο, αλλά τον τρόπο που λειτουργούμε και συμπεριφερόμαστε στην πραγματική ζωή. Ακούγοντας τη διαφορετική φωνή, με αυτογνωσία, ότι «ναι, έκανα λάθος, εγώ προσωπικά» (όχι «κάναμε λάθη, αλλά η πολιτική μας γραμμή είναι σωστή»). Τα ήθη και η νοοτροπία είναι αυτά που διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας.

Όταν ο τιμονιέρος -βλέπε Αλέξης- δεν βλέπει τα μποφόρια που έρχονται -βλέπε Οικολόγους, Καρατζαφέρη, αποχή- και σφυρίζει αμέριμνα. Όταν έχει ήδη ρίξει το καράβι στις ξέρες αλλά δεν δίνει mayday (σήμα κινδύνου) και λέει ότι απλά είναι μια φουρτούνα που θα περάσει, έ τότε, δεν υπάρχει σωτηρία για τον ΣΥΝ. Και είναι σίγουρο ότι ναυαγοί θα είναι πάλι ο κοσμάκης της αριστεράς που επέβαινε στο σκάφος.

Περνά, περνά η μέλισσα...

Εκεί που με θλίψη, απογοήτευση και αγωνία τον «περιμέναμε», ο ΣΥΡΙΖΑ ανένηψε και βγήκε από την εντατική! Οι θεράποντες ιατροί είχαν διαγνώσει το βέβαιο τέλος του λόγω υπέρ-τασης! Τελικά, η απόφαση του σ. Αλέκου Αλαβάνου ν’ ακούσει την απελπισμένη κραυγή της βάσης, να αγνοήσει τις αντιμαχόμενες τάσεις και να μην παραιτηθεί, έσωσε τον ασθενή και έφερε τα χαρμόσυνα νέα!

Σύντροφοι της Κουμουνδούρου: σταματήστε τα μαχαιρώματα και τα αλληλοκαρφώματα. Βάλτε φρένο στις απαράδεκτες, προσωπικές φιλοδοξίες σας, στις στείρες, άνευ κοινωνικού και πολιτικού αποτελέσματος αψιμαχίες σας. Το κόμμα δεν είναι γήπεδο για να παίζουν μπάλα οι ομάδες σας, με εμάς ως θεατές που παρακολουθούν με αγωνία τον άγονο αγώνα σας, αγνοώντας πλήρως τα τεκταινόμενα πίσω από τον «πάγκο».

Στο επίπεδο της πολιτικής, το παιχνίδι «περνά, περνά η μέλισσα...» δεν μπορεί να περιορίζει και να καθορίζει την επιλογή μας με βάση τις εσωκομματικές κόντρες σας. Τα «παιδόπουλα» και τα «μελισσόπουλα» θα στοιχηθούν πίσω από τη συλλογική ηγεσία και θα βάλουν όλα τους τα δυνατά να τραβήξουν τον λαό με το μέρος τους, μόνον όταν ο αντίπαλος φέρει το όνομα ενός άλλου κόμματος, αντίθετου προς τις θέσεις και την ιδεολογία μας: «Τι προτιμάς; Τον ψεύτη ήλιο του ΠΑΣΟΚ ή την ονειρική σελήνη του ΣΥΡΙΖΑ; Τον αλαζονικό πυρσό της Ν.Δ. ή το άσβεστο κερί της αριστερής ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ;» Εκεί παίζεται το πραγματικό παιχνίδι για μας.

Και μιας που αναφέρθηκε η λέξη «όνομα», η πρώτη, κρίσιμη απόφαση που πρέπει να πάρουμε αμέσως αφορά στα βαφτίσια. Στο άρθρο μου, «Εύγε, κυρία Παπαρήγα» είχα επιλέξει το όνομα «Συριζιώτες» (εκ του «Γιάννενα», «Γιαννιώτες»). Ακολούθησε ο σ. Μανώλης Γλέζος με το «Συριζίτες». Υπάρχει και μια τρίτη επιλογή: «Συριζαίοι» (εκ του «Λάρισα», «Λαρισαίοι»). Επείγει να μπει το θέμα σε δημοψήφισμα; Εγώ, πάντως, αν και νονά, ευχαρίστως αποσύρω την επιλογή μου. Το «Συριζίτες μού ακούγεται πιο εύηχο, το «Συριζαίοι» πιο επιβλητικό. Σε κάθε περίπτωση, προκειμένου να μην γίνουμε πάλι από δύο χωριά, προτείνω να καθιερωθεί το «Συριζίτες» που συνειρμικά μας παραπέμπει στο «Εαμίτες», «Επονίτες», κ.λπ.

Συριζίτες και Συριζίτισες: εμπρός λοιπόν στη δουλειά, όλοι και όλες μαζί, γιατί μας περιμένει η Βουλή! Όλο και παραπάνω, παρέα με το σύντροφο Αλαβάνο!

ΤΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΗ