Μερικές σκέψεις μετά την 4η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Tου Άλκη Ρήγου*

Παρά τις κωλυσιεργίες, τις αμφιταλαντεύσεις και τις προσπάθειες αναβολής, η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο πραγματοποιήθηκε, αλλά στέφθηκε και με επιτυχία. Επιτυγχάνοντας ένα πρώτο αλλά αποφασιστικό και μη αναστρέψιμο βήμα πολιτικής όσμωσης και οργανωτικής συγκρότησης του πρωτότυπου ενωτικού μας εγχειρήματος.

Επιτυχία που θα μπορούσε να ήταν όμως μεγαλύτερη, κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο, και σε αντιστοιχία με την ωριμότητα που απέδειξαν οι τοποθετήσεις της συντριπτικής πλειονότητας των αντιπροσώπων σ' αυτήν.

Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, οι αγκυλώσεις και παλινδρομήσεις των γραφειοκρατικών μηχανισμών, της μεγαλύτερης συνιστώσας -σε αντίθεση με την εισαγωγική ομιλία του συντονιστή της Γραμματείας σ. Γ. Μπανιά και την τοποθέτηση του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σ. Α. Τσίπρα- επιχείρησαν να τορπιλίσουν το όλο κλίμα . Ο απαράδεκτος τρόπος συνοπτικής επικύρωσης των αποφάσεων της Συνδιάσκεψης και οι κλειστές συσκέψεις που προηγήθηκαν, δυστυχώς τραυμάτισαν χωρίς κανέναν αποχρώντα λόγο τα μέλη.

Επιτέλους οφείλουν να συναισθανθούν όλοι ότι οι ρητορικές αναφορές στη δημοκρατία απαιτούν στοιχειώδη σεβασμό στην ισότητα των μελών, όλων των μελών. Ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέχεται άλλο «ειδικά μεγέθη» με «ειδική δωσιδικία» ανάμεσά μας. Ανεξάρτητα από το αν κάποιοι πιστέψαμε και επιμένουμε στην ιδρυτική προς την κοινωνία ρητορεία περί ενωτικού εγχειρήματος και αν κάποιοι συνεχίζουν να το αντιμετωπίζουν απλώς ως συμμαχικό σχήμα ή και εκλογικίστικο μηχανισμό άνισων συνιστουσών, ο σεβασμός όλων μας στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση.

Ιδιαίτερα η δυναμική ύπαρξη ανάμεσά μας μη μελών συνιστωσών -που χωρίς κανένα όφελος αναλώνουν το είναι τους στο εγχείρημα- απαιτεί αλλαγή της κουλτούρας μικρής σέχτας ή παραγοντίστικων νοοτροπιών «ηγετών» τάσεων. Πολύ περισσότερο όταν όλοι συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε σε μια τρίτη -ίσως και τελευταία- ευκαιρία που ένα μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού βρασμού κοιτά με νέα ελπίδα προς το εγχείρημα μας. Όταν η κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική δράση μας, σε όλους τους αρμούς του κοινωνικό-πολιτικού και πολιτισμικού γίγνεσθαι, μας αναδεικνύει και πάλι σε ελπιδοφόρο πολιτικό υποκείμενο. Όταν ενεργοί πολίτες που αποδεσμεύονται από το υπό διάλυση ΠΑΣΟΚ, αλλά και κάθε κομματικής προέλευσης, στρέφονται προς το εγχείρημά μας.

Ας μη χαθούν αυτές οι σκέψεις μέσα στους συνήθεις τρόπους αντιμετώπισης της όποιας από τα κάτω κριτικής και στην αυτάρκεια ηγετικών παραγοντισμών. Η άμεση συγκρότηση και σύγκλιση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής και η εκλογή της νέας Γραμματείας η πραγματική λειτουργία των τοπικών, κλαδικών και θεματικών μας κυττάρων, ας αποτελέσουν ένα βήμα προς την κατανόηση στην πράξη της Δημοκρατικής εσωτερικής λειτουργίας μας.

 

* Ο Άλκης Ρήγος είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Πεύκης.

Η επανεκκίνηση ΣΥΡΙΖΑ να πάει πλατεία

Του Μπάμπη ΜΠΙΛΙΝΗ

 

Οι χιλιάδες των πολιτών που συγκεντρώνονται στις πλατείες επί μέρες αποτελούν την έκφραση ενός κινήματος. Ενός πολύμορφου κινήματος, που διατυπώνει αιτήματα και θέτει διλήμματα πολύ πέρα από το «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω», που έτσι κι αλλιώς είναι το βασικό και κυρίαρχο. Αιτήματα που ζητούν «δημοκρατία τώρα!» αμφισβητώντας, όχι μόνο τον τρόπο επιβολής του μνημονίου, αλλά και τον τρόπο θεσμικής οργάνωσης και εκπροσώπησης της κοινωνίας.

Όλοι όσοι βρεθήκαμε στις πλατείες νιώθουμε την αγωνία του κόσμου, που σηκώθηκε από τον καναπέ του και ζητά να ακουστεί η φωνή του, αφού έχει την εντύπωση ότι η διαμεσολάβηση των κομμάτων και των συνδικάτων, στα οποία είχε αναθέσει την εκπροσώπηση του, αλλοιώνουν τη φωνή του και δεν εκφωνούν την αγωνία του.

«Η σταδιακή ώσμωση ανάμεσα στην πολιτική και τα εταιρικά συμφέροντα, το κράτος δηλαδή και τις διεθνοποιημένες επιχειρήσεις, τείνουν να συμπήξουν μια ενοποιημένη οικονομικοπολιτική εξουσία, αίροντας τις παραδοσιακές διαμεσολαβήσεις, που επέτρεπαν τη σύνταξη πολιτικών υποκειμένων»¹. Η αμφισβήτηση των πολιτικών υποκειμένων, κομμάτων και συνδικάτων στην πλατεία είναι εμφανής και σίγουρα ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές ή οικονομικές εξελίξεις - χρεωκοπήσουμε, δεν χρεοκοπήσουμε, κουρέψουμε το χρέος ή το πληρώσουμε - η θεσμική εκπροσώπηση της κοινωνίας μετά από αυτό δεν θα είναι η ίδια.

Η όποια πολιτική πλατφόρμα επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζεται, δεν μπορεί να μην προσπαθήσει να ενσωματωθεί τις αγωνίες της «πλατείας». Η πολιτική πλέον για την αριστερά, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, θα είναι αδύνατον να μην έχει αναφορά στο κίνημα των «αγανακτισμένων».

Δεν μπορεί να συνεχίσουμε χωρίς να ενσωματώσουμε στον προβληματισμό μας το αίτημα «δημοκρατία τώρα!». Κάποιες αρχές έχουν ήδη διατυπωθεί:²

Αναβάθμιση της λειτουργίας του Κοινοβουλίου.

Δημοκρατικός έλεγχος του προϋπολογισμού και της οικονομικής πολιτικής.

Καταπολέμηση της διαφθοράς και έλεγχος του πολιτικού χρήματος.

Δημοκρατία στην πράξη. Απλή αναλογική και διαδικασίες πολιτικής συμμετοχής για μια ουσιαστική δημοκρατική αντιπροσώπευση.

Ανάπτυξη θεσμών άμεσης και τοπικής δημοκρατίας.

Η δημοκρατία θεμέλιο του συντάγματος. Συνταγματική υπεράσπιση, κατοχύρωση και εμβάθυνση της δημοκρατίας.

Νέα μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Ενοποίηση ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ σε μια συνομοσπονδία και ένταξη των ανέργων στους συνδικαλιστικούς φορείς.

Ο κόσμος που μαζεύεται στις πλατείες χαίρεται τη συμμετοχή, σε κάτι ακόμα άμορφο, και αγωνιά να δώσει απαντήσεις στους φόβους του. Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει σε δοκιμαστικό σωλήνα, έξω από την κοινωνία. Ο εμπλουτισμός των προβληματισμών της περιόδου με τα αιτήματα της πλατείας είναι το οξυγόνο, που τόσο καιρό ψάχναμε.

Σύντροφοι, πάμε πλατεία;

 

 

1 Δημοκρατία ή καπιταλισμός; Το θανάσιμο δίλημμα. Μεταδημοκρατία του Κόλιν Κραουτς, Εκδόσεις Εκκρεμές 2003

2 Συμβολή του Συνασπισμού στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος 20. Για ένα κράτος με δημοκρατικούς θεσμούς για τη συμμετοχή των πολιτών. Φεβρ. 2009.

Ριζοσπαστική Αριστερά: Στερεότυπα, παθογένειες και προοπτικές

Του Νίκου Χατζηγιαννάκη*

Τον τελευταίο χρόνο, υπό το βάρος πρωτοφανούς ταξικής επίθεσης, κάποια τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς εντός και εκτός ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ αναδιπλώνονται σε μια ανούσια «επαναστατικότητα» κι έναν ανορθολογικό εκτροχιασμό, δείγματα των οποίων αποτελούν:

* Οι προφητείες περί επερχόμενης εξέγερσης εργατικής ή νεανικής που διαρκώς αναβάλλεται.

* Η συνθηματολογία «να φύγει τώρα η κυβέρνηση» χωρίς να προτείνεται αντικαταστάτης.

* Οι αυταπάτες περί ωρίμανσης συνθηκών ανατροπής του καπιταλισμού, χωρίς να περιγράφεται το διάδοχο σύστημα.

* Η φαντασίωση ότι τα κινήματα αντίστασης και ανυπακοής, συντεχνιακά και θεματικά, μπορούν να καλύψουν την ανεπάρκεια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Ή συναφώς ότι η μαχητικότητα και αγωνιστικότητα μπορούν να υποκαταστήσουν τις αδυναμίες της πολιτικής.

* Τα οργανωτικά τεχνάσματα για το πλασάρισμα κάθε ομάδας εντός της αριστεράς, που ενίοτε υπερβαίνουν την κοινή λογική. Όπως λ.χ. απόκτηση κάρτας μέλους από πολλούς ταυτόχρονα πολιτικούς φορείς που συμπαρατάσσονται(;).

* Ο «ναρκισσισμός των μικρών διαφορών» (Κώστας Δουζίνας), ως απόρροια ιδεοληπτικών αγκυλώσεων.

* Η ενοχοποίηση ως συμβιβασμένων όσων επιδιώκουν να ισορροπήσουν μεταξύ του εφικτού και του οραματικού, ιδιαίτερα όταν το πραγματικό αποκλίνει από το ιδανικό.

* Η αντίληψη ότι ο πολιτικός τακτικισμός συλλήβδην συνιστά ασυνέπεια και οπορτουνισμό.

* Η «επαναστατική» και λαϊκιστική ρητορεία, χωρίς να συνοδεύεται από την ανάλυση του μερικού και ειδικού.

* Η αναβίωση σταλινικών και σεχταριστικών πρακτικών.

* Η αναπόληση του παρελθόντος της αριστεράς και η επιδίωξη μηχανιστικής μεταφοράς του στο παρόν.

* Η ασυγκράτητη βουλησιαρχία και βολονταρισμός που αγνοούν τις κοινωνικές συντεταγμένες.

Μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά θα μπορούσε να ερμηνευτεί με όρους ψυχολογίας:

* Ως απέλπιδα και σπασμωδική αντίδραση όσων λειτουργούν παρορμητικά και θυμικά, συγχέοντας την επιθυμία με την πραγματικότητα.

* Ως έκφραση μικροαστικής ανυπομονησίας να υπάρξει επιτέλους το αποτεφρωμένο τοπίο της νέμεσης κι ύστερα βλέπουμε.

* Ως απότοκος του φορτίου που μεταφέρουν ορισμένοι σύντροφοι κάποιας ηλικίας. Το στίγμα του ηττημένου, το σύμπλεγμα του καταδιωκόμενου, το κενό των ανεκπλήρωτων οραμάτων, το σύνδρομο της δικαίωσης και της ρεβάνς, την κουλτούρα των εσωκομματικών διχασμών.

Είναι εμφανής εν προκειμένω η αδυναμία να διαχωριστούν δύο ανεξάρτητες, αλλά αλληλοσυμπληρούμενες διανοητικές λειτουργίες. Αφενός η περίσκεψη, ενόραση, διορατικότητα, διάγνωση, λογική, ρεαλισμός, υπευθυνότητα που αποτελούν τα εργαλεία πολιτικής σκέψης και δράσης. Και αφετέρου η μεγάλη ιδέα, το υψηλό νόημα, το όραμα και συναίσθημα που χαλυβδώνουν τη θέληση, τροφοδοτούν το φαντασιακό και διατηρούν απρόσβλητο το πλαίσιο αξιών των αριστερών. Στην περίπτωσή μας τα πάντα υποτάσσονται στο συναίσθημα και τον τελικό σκοπό με τραγικά επακόλουθα.

Με πολιτικούς όρους οι σύντροφοι αυτοί εμφανίζονται διαπρύσιοι κήρυκες της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, σε αντίθεση -υποτίθεται- με την προγραμματική, μεταρρυθμιστική και θεσμική αριστερά. Επαναφέρεται δηλαδή ένα ψευτοδίλημμα, ένα ανυπόστατο αντιθετικό δίπολο, καθότι οι πλείστοι σύγχρονοι θεωρητικοί αποδέχονται ότι η αριστερά είναι δισυπόστατη και προορισμένη να υποδύεται ταυτόχρονα διπλό ρόλο. Αν περιοριστεί αποκλειστικά σε θεσμικό και προγραμματικό ρόλο, χωρίς όραμα υπέρβασης του καπιταλισμού, φλερτάροντας με το έκτρωμα της λεγόμενης «κεντροαριστεράς», απογυμνώνεται πολιτικά και ηθικά, υποχρεούμενη σε ομολογία πίστεως στις κυρίαρχες ελίτ. Αλλά κι αν παραμείνει αποκλειστικά κινηματική, αντισυστημική και οραματική χωρίς προγραμματικό λόγο και στοιχειώδη πραγματισμό, συρρικνώνεται, μετατρεπόμενη σε μωσαϊκό αλληλοσπαρασσόμενων ομάδων και αερολογούντων ψευτοεπαναστατών.

Το μοναδικό πραγματικό δίλημμα που τίθεται είναι η εκάστοτε δοσολογία ρεαλισμού και υπερβατικότητας. Επ’ αυτού θα υποστήριζα ότι, υπό συνθήκες δυσμενέστατων κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών και απουσίας επεξεργασμένου, εναλλακτικού στον καπιταλισμό μοντέλου, προεξέχει το καθήκον επιμέρους μεταρρυθμίσεων, ρήξεων και τομών εντός του συστήματος που σταδιακά θα μεταβάλλουν τη συνείδηση της κοινωνίας και θα ανοίγουν δρόμους συνολικότερου σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Αυτό προϋποθέτει ισχυρό και θωρακισμένο φορέα της αριστεράς, διευρυμένο πολιτικό μέτωπο, πολιτικό σχεδιασμό και αξιόπιστο προγραμματικό πλαίσιο.

 

* Ο Νίκος Χατζηγιαννάκης είναι μέλος ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ

Συνασπισμός: Κανένα βήμα μπροστά, πολλά βήματα πίσω

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΩΖΟΥ*

 

Κι εσύ προσδοκία πού πας;

Έχουν ξυπνήσει από ώρα οι αρνήσεις,

κι εγώ, πού είμαι κι ονομάζομαι

προχωρημένη ώρα

τι γυρεύω ανάμεσα σε τούτες, τις νήπιες διαθέσεις

Αυτοί οι στίχοι της Κ. Δημουλά εκφράζουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τις αρνήσεις μας ως προς την ακολουθούμενη πολιτική του Συνασπισμού και τον ενταφιασμό των όποιων προσδοκιών είχαμε από αυτόν.

Γιατί αυτή η προχωρημένη ώρα για την κοινωνία -μια κοινωνία που κινείται στα άκρα- αλλά προχωρημένη και για την αριστερά, απαιτεί ρηξικέλευθες προτάσεις, τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες, ανάληψη πολιτικού ρίσκου, αυταπάρνηση και αυτοθυσία από τα μέλη της.

Είναι η ώρα για την επανίδρυση της κομμουνιστικής αριστεράς, με σαφείς ταξικές αναφορές και κοινωνικούς προσδιορισμούς, θέτοντας ως τελικό στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ενός κομμουνισμού του 21ου αιώνα, που θα εξετάζει κριτικά τη μέχρι τώρα πορεία του κομμουνιστικού και επαναστατικού κινήματος, απορρίπτοντας τα γραφειοκρατικά και σταλινικά κρατικά μορφώματα του παρελθόντος και ταυτόχρονα τις μέχρι τώρα αυταπάτες που μας διακατείχαν, για τη σταδιακή μετεξέλιξη του καπιταλισμού -μέσω διαρθρωτικών αλλαγών- που υποτίθεται πως θα μας οδηγούσαν στον σοσιαλισμό.

Μια αντίληψη που το μόνο που έχει παράξει, είναι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και προέδρους ποδοσφαιρικών Α.Ε.

Άλλωστε τέτοιου είδους αντιλήψεις τις έχει γκρεμίσει με πάταγο η σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που ζούμε.

Είναι εσωτερική ανάγκη να πιάσουμε απ' την αρχή, το νήμα των καλύτερων επαναστατικών παραδόσεων του κομμουνιστικού κινήματος.

Ενός κινήματος που δεν θα είναι κρατικοδίαιτο, που δεν θα εξαντλεί τη δραστηριότητά του στο πλαίσιο του Κοινοβουλίου και των τηλεοπτικών εκπομπών, που οι συνδικαλιστές του θα αποποιηθούν των προνομίων που τους έχουν εκχωρηθεί -για λόγους ευνόητους- και που δικαιολογημένα οι εργαζόμενοι τους κατατάσσουν στην εργατική αριστοκρατία.

Μια κομμουνιστική αριστερά που δεν θα είναι αφομοιωμένη, αρνούμενη τον ρόλο που της επιφυλάσσει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, ως βαλβίδα ασφαλείας για την εκτόνωση και απομείωση των κοινωνικών κραδασμών.

Αλλά μια κομμουνιστική αριστερά, που θα οικοδομεί σχέσεις εμπιστοσύνης με τον λαό, θα πρωτοστατεί στους αγώνες του, θα συμμετέχει στις αγωνίες του, θα επεξεργάζεται και θα προτείνει λύσεις στα προβλήματά του και θα δίνει όραμα στην κοινωνία.

Άγχεται ο Συνασπισμός για το πώς θα βρεθεί λύση στο πρόβλημα αποπληρωμής του εσωτερικού χρέους.

Πολλές προτάσεις πέφτουν στο τραπέζι.

Επιμήκυνση, ευρω-ομόλογο, απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ, ειδικές μέριμνες για ταμεία εργαζομένων που έχουν επενδύσει σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, εξασφάλιση μεμονωμένων φτωχών επενδυτών και, βέβαια, όλα αυτά απαιτείται να συνομολογηθούν σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση η χώρα θα βρεθεί εκτός Ε.Ε.

Και αν συμβεί κάτι τέτοιο, το Σουδάν θα φαντάζει Ελβετία -τονίζει με δηλώσεις του ο σ. Τσίπρας-, ενώ αμέσως πιο πάνω -στην ίδια συνέντευξη- αποδέχεται πως η σημερινή πολιτική της Ε.Ε. οδηγεί τη χώρα στο να μεταβληθεί σε μπανανία λατινοαμερικάνικου τύπου.

Μπρος γκρεμός λοιπόν και πίσω ρέμα.

Πέρα από την "αισιοδοξία" που αποπνέει μια τέτοια τοποθέτηση, ομολογείται απερίφραστα ο φόβος που έχει καταλάβει και έχει καταβάλει την ηγεσία του Συνασπισμού. Είναι καιρός να απορρίψουμε τα φοβικά σύνδρομα. Να εμφυσήσουμε θάρρος και αυτοπεποίθηση στην κοινωνία.

Να πούμε καθαρά πως το μόνο χρέος που έχουμε ως κοινωνία και ως χώρα είναι η μη αποδοχή του χρέους και η απαίτηση της παραγραφής του.

Ένα αίτημα που πρέπει να το καταστήσουμε κυρίαρχο, να αποτελέσει αίτημα αιχμής των συνδικαλιστικών, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, γιατί χωρίς την προβολή αυτού του αιτήματος, η όποια αντιμνημονιακή πολιτική καθίσταται κενή περιεχομένου.

Είναι το μόνο αίσθημα που είναι ικανό να δημιουργήσει ρήγματα στους κόλπους της Ε.Ε., διαχέοντας την κρίση σε όλες τις χώρες του Νότου και στο βύθισμα σε νέα, μεγαλύτερη κρίση την οικονομία των ισχυρών της Ε.Ε., τινάζοντας στον αέρα τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εκπορεύονται από αυτήν, αφυπνίζοντας παράλληλα τους χειμαζόμενους λαούς της Ευρώπης.

Το δίλημμα δεν είναι αν θα είμαστε μέσα ή έξω από την Ε.Ε. Το δίλημμα είναι αν η χώρα και ο λαός της έχουν προοπτική και μέλλον στην Ε.Ε και αν αυτή η Ε.Ε. με τη συγκεκριμένη δομή και με τη θεσμοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού μπορεί, και αν θέλουμε και αν πρέπει να υπάρξει.

 

Τι να κάνουμε

 

Το κλασικό λενινιστικό ερώτημα "Τι να κάνουμε" τίθεται με τον πιο δραματικό τρόπο σήμερα μπροστά μας. Να παραμείνουμε στον Συνασπισμό και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στο εσωτερικό του; Ή να αποτελέσουμε ξεχωριστή πολιτική δύναμη, που θα παλέψει να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς στο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας; Δύσκολο το ερώτημα, αλλά κομβικό για την περαπέρα πορεία μας.

Για να απαντήσουμε όμως στο πιο πάνω ερώτημα, θα πρέπει να εξετάσουμε με νηφαλιότητα και χωρίς συναισθηματισμούς τη φύση, τη μέχρι τώρα πορεία και την προοπτική του Συνασπισμού. Ο Συνασπισμός από την αρχή της συγκρότησής του αποτελείτο από ένα συνονθύλευμα ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων, ετερόκλητων και συχνά αλληλοαναιρούμενων, με αποτέλεσμα την πολιτική αφασία και τη συνεχή εσωστρέφεια. Όσο, βέβαια, επικρατούσε κοινωνική και πολιτική νηνεμία, μπορούσε να πορεύεται, με μοναδική φιλοσοφία μια ισχνή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και την αναμονή καλύτερων ημερών.

Η σημερινή οικονομική κρίση έβαλε τέλος σ' αυτή την πορεία, ωθώντας τη λεγόμενη "Ανανεωτική Πτέρυγα" στην έξοδο, τη συντηρητική αναδίπλωση της πλειοψηφίας του Αριστερού Ρεύματος και την εύθραυστη συμπόρευσή του με το εναπομείναν τμήμα της "Ανανεωτικής Πτέρυγας", που με την περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι αρκετά πιθανό να διαρραγεί.

Το μέλλον του Συνασπισμού είναι μάλλον αυτό του κατακερματισμού και εν τέλει της πολιτικής απαξίωσης. Μπορεί οι απόψεις του Αριστερού Ρεύματος για την κρίση και τη διέξοδο από αυτή να είναι μειοψηφικές στο πλαίσιο του Συνασπισμού, αλλά αποτελούν πλειοψηφία στο σύνολο της αριστεράς.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι με αυτές τις δυνάμεις οφείλουμε να συμπορευθούμε, δημιουργώντας διαύλους επικοινωνίας, αναλαμβάνοντας κοινές πρωτοβουλίες και κοινές επιδιώξεις.

Δύσκολοι καιροί, πολύ δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Αν όμως χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Τώρα είναι η ώρα για την κομμουνιστική αριστερά.

 

* Ο Γ. Σιώζος είναι μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Κεραμεικού - Μεταξουργείου

 

"Εισήγηση στη σύσκεψη του Αριστερού Ρεύματος στις 19.3.2011"

Τι γίνεται με τον ΣΥΝ;

Βρισκόμαστε στο κέντρο μιας βαθιάς πολιτισμικής και οικονομικής κρίσης, που το σύστημα προκάλεσε για την απομύζηση της οικονομικής ικμάδας των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων στρωμάτων, με πρωτοφανούς σκληρότητας μέτρα. Διαχειριστής, η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πρόθυμη στη διεκπεραίωση αντιλαϊκών μνημονίων, προερχόμενων από διεθνείς σκοτεινούς κύκλους.

Τι γίνεται, λοιπόν, με τον ΣΥΝ; Όλοι, κυριολεκτικά, μέλη, φίλοι αλλά και αντίπαλοι περιμένουν την αξιόπιστη, ενωτική πρότασή του σχετικά με την έξοδο της χώρας μας από την κρίση και την είσοδό της, με γρήγορους ρυθμούς, στην κοινωνική και οικονομική ανάκαμψη.

Τα χρονικά περιθώρια όμως έχουν εξαντληθεί για τυχόν επανάληψη των ήδη γνωστών γραφειοκρατικών "διαβουλεύσεων" μεταξύ των τάσεων, αλλά και των συμμαχικών συνιστωσών. Η κάθετη διάρθρωσή τους και οι ατέρμονες συζητήσεις, οι αντιπαλότητες και οι σεντονιάδες κειμένων και στελεχών, καθιστούν τη λειτουργία τους ανελαστική, ανεδαφική και αναποτελεσματική, με τις γνωστές συνέπειες.

Έτσι, θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να πρυτανεύσει υπό προϋποθέσεις, πνεύμα συνεργασίας, συλλογικής δράσης και συναντίληψης. Επομένως, ένα σιωπηρό, προσωρινό έστω, μορατόριουμ, για τις τάσεις και τις συνιστώσες, θα ήταν ενδεδειγμένο, προκειμένου να μετατοπιστεί ο άμεσος στόχος, στην εκπόνηση του προγράμματος - πρότασης του ΣΥΝ, αναγκαίας διεξόδου και ενεργοποίησής του, τώρα, στη ζοφερή και εξοντωτικά καταπιεστική κατάσταση που επιβλήθηκε από τους έχοντες και κατέχοντες στον ταλαιπωρημένο λαό μας.

Προτείνουμε, λοιπόν, τη σύσταση τη γρηγορότερο, ΤΩΡΑ, ομάδας εργασίας, με συμμετοχή ειδικευμένων στελεχών του ΣΥΝ και με επικεφαλής έμπειρο συντονιστή (ο οποίος να κατέχει τα απαραίτητα προσόντα, όπως π.χ. ο σ. Γιάννης Δραγασάκης).

Η ομάδα εργασίας θα συγκεντρώσει σε τακτό χρόνο το αξιόλογο υλικό από το Προγραμματικό μας Συνέδριο, αλλά και από τις προτάσεις - απαντήσεις του Συνασπισμού στη Βουλή για τα φλέγοντα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Παράλληλα, η ομάδα εργασίας θα αντλήσει στοιχεία, με την ίδια μεθοδικότητα, από τις εκκρεμείς, σοβαρές πολιτισμικές δραστηριότητες, καθώς και τις σημαντικές περιβαλλοντικές και οικολογικές παρεμβάσεις, ενισχύοντάς τες με ειδικά προγράμματα, σε συνάρτηση με αναπτυξιακά έργα κλίμακας.

Στη συνέχεια, το υλικό αυτό θα το επεξεργαστεί και θα εκπονήσει με ολιγόλογο και σαφή τρόπο τις προγραμματικές θέσεις μας, εμπλουτισμένες με τη στρατηγική αιτιολόγηση και τις μεθοδεύσεις, που θα συναπαρτίζουν ένα περιεκτικό και συνοπτικό πρόγραμμα, εφαρμόσιμο και προσαρμοσμένο αξιολογικά, στα φλέγοντα αιτήματα των πληττομένων τάξεων και πληθυσμιακών στρωμάτων, των συνταξιούχων και των ενεργών πολιτών, με μια ευρύτητα που να αγκαλιάζει πολυπληθείς ομάδες πολιτών για τη συγκρότηση στο επόμενο διάστημα μιας μεγάλης μετωπικής κίνησης. Η όλη εργασία θα ήταν ευκταίο να αρχίσει άμεσα και να ολοκληρωθεί εντός του Φεβρουαρίου.

Έτσι, ο ΣΥΝ θα ανταποκριθεί έγκαιρα στην ήδη κυοφορούμενη απάντηση - πρόταση του φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς (προσδιορισμός που ουσιαστικά αφορά τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος) και μέσα στο πλαίσιο του συστήματος, αναγκαίας αγωνιστικής περιόδου, για το άνοιγμα του δρόμου προς τον σοσιαλισμό με δημοκρατία.

Ξετυλίγοντας την πρωτοβουλία του ο ΣΥΝ θα συνεργάζεται με φίλα προσκείμενους πολιτικούς φορείς και κινήσεις, καθώς και το συμμαχικό μας σχήμα, τον ΣΥΡΙΖΑ (μετά τον απαραίτητο επαναπροσδιορισμό της μορφής συνεργασίας), ώστε με ομοψυχία και μια φωνή, με την κοινή μας πρόταση, να απευθυνθούμε σταθερά και αποφασιστικά στον λαό μας, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και τη στήριξή του.

Για την ολοκλήρωση της προσπάθειάς μας θα μπορούσε να συγκληθεί από τον ΣΥΝ μια πλατιά Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, με συμμετοχή όλου του φάσματος των συμμαχικών, των συνεργαζόμενων και φιλικών πολιτικών φορέων και κινήσεων, την προσεχή άνοιξη, εν όψει πιθανώς έκτακτων βουλευτικών εκλογών.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

τ. γραμματέας ΕΑΜΝ και ΕΠΟΝ Ν. Σμύρνης 1942, 1943, 1944, μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού ΚΚΕ Εσ., ΕΑΡ και ΣΥΝ

Η προοπτική στην αριστερά μετά τις περιφερειακές εκλογές

Καιρός να πούμε:

Οι σταγόνες ποτάμι να γίνουν

Μ. Μπρεχτ

Κατ’ αρχήν πρέπει να παραδεχτούμε ότι το ΚΚΕ όχι μόνο παραμένει η βασική δύναμη της αριστεράς αλλά διεύρυνε και την εκλογική επιρροή του. Ας σκεφτούμε μόνο τους ενδοαριστερούς συσχετισμούς πριν από τρία μόλις χρόνια και πως είναι τώρα. Σ'αυτή την εξέλιξη έχει φυσικά συμβάλλει η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, η διάχυτη κοινωνική οργή που αποκτά αντισυστημική συμπεριφορά, αλλά βαραίνει επίσης και το γεγονός, ότι για ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του λαού, το ΚΚΕ μαζί με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά εμφανίζεται ιστορικά δικαιωμένο στην αντίθεση του με την Ε.Ε., έστω κι αν δεν προτείνει κάτι το συγκεκριμένο και αξιόπιστο.

Αυτό λοιπόν που θα μπορούσε, υπό άλλους όρους, να είναι ένα στοιχείο ανοδικής πορείας για την αριστερά γίνεται το κεντρικό της πρόβλημα γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ ακολουθεί μια γραμμή ακραίου σεκταρισμού, διαρκούς περιχαράκωσης των δυνάμεών του και καλλιέργειας κλίματος ενδοαριστερού εμφύλιου. Αυτό είναι κάτι που βαραίνει αισθητά στον συνολικό συσχετισμό δύναμης. Από διαφορετικές θέσεις θα μιλούσαμε σήμερα στον αγώνα για την ανατροπή του Μνημονίου και αυτής της άθλιας κυβέρνησης, αν υπήρχε μια μίνιμουμ έστω ενότητα στη δράση των αριστερών δυνάμεων στους κοινωνικούς χώρους.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να σταματήσουμε να εγκαλούμε την ηγεσία του ΚΚΕ για τις ευθύνες της έναντι του εργατικού και λαϊκού κινήματος και να καλλιεργούμε τις προϋποθέσεις για την ενότητα στη δράση και στους κοινούς αγώνες. Αλλά ο καλύτερος, και ίσως ο μοναδικός τρόπος, να το επιτύχουμε είναι να προχωρήσουμε σε αυτό που το ΚΚΕ δεν είναι σε θέση να προσφέρει, δηλαδή μια αριστερή εναλλακτική απάντηση στη σημερινή κρίση, τόσο σε επίπεδο πρότασης όσο και σε επίπεδο πολιτικού υποκειμένου, που θα της δώσει σάρκα και οστά και θα τη προωθήσει.

Ο πυρήνας μιας τέτοιας πρότασης πρέπει να είναι: Στάση πληρωμών των δανειακών μας υποχρεώσεων, με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση και παραγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, έξοδο από την ΟΝΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχος της ροής κεφαλαίων, προστασία του λαϊκού εισοδήματος και ανασυγκρότηση του οικονομικού ιστού της χώρας με δημόσιο έλεγχο. Πέρα από τα ευχολόγια της φιλοευρωπαϊκής ρητορείας, που υπεκφεύγουν διαρκώς στο θέμα του χρέους και της αντιμετώπισής του, δεν έχει διατυπωθεί καμία άλλη διαφορετική πρόταση στην ευρύτερη αριστερά. Η ελληνική κοινωνία έχει κατά τη γνώμη μου να επιλέξει ανάμεσα στο Μνημόνιο (ή παραλλαγές του) και σε μια τέτοια πρόταση

Η πρόταση αυτή μπορεί να λειτουργήσει σε διαφορετικά επίπεδα: μπορεί να συσπειρώσει κατ' αρχήν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, που αποδεσμεύονται σήμερα από την επιρροή του δικομματισμού και περιμένουν κάτι από την πλευρά της αριστεράς. Έχει μια γνήσια πλειοψηφική δυναμική. Μια ένδειξη μόνο: σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά που υποστηρίζουν τη στάση πληρωμών και την έξοδο από την ΟΝΕ ξεπερνούν αισθητά το 20% και αυτό χωρίς την υποστήριξη κοινοβουλευτικού κόμματος. Σκεφτείτε τι δυνατότητες υπάρχουν αν, με αυτά που μας περιμένουν, υπήρχε και πολιτική έκφραση. Μπορεί επίσης να αποτελέσει τη βάση ενός ξεκαθαρίσματος μέσα στην αριστερά, συσπειρώνοντας όσες δυνάμεις βλέπουν σ’ αυτήν την πρόταση όχι τον τελικό ορίζοντα αλλά τον πυρήνα ενός μεταβατικού προγράμματος με στόχο τον σοσιαλισμό.

Σ' αυτή τη βασική πρόταση συγκλίνουν αυτή τη στιγμή, με επιμέρους αποχρώσεις, μια σειρά από δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα σε διάφορους χώρους ή σχήματα. Π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η καθαρότητα με την οποία υποστήριξε αυτή την πρόταση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εντυπωσιακή (για τα δεδομένα αυτού του χώρου) εκλογική της επιτυχία, σε συνδυασμό βέβαια με τη γείωσή της σε μια σειρά από κοινωνικούς χώρους και μαζικές πρακτικές. Είναι όμως και το Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, που με τις θέσεις του στα θέματα της Ε.Ε., του χρέους και της ΟΝΕ κυριολεκτικά άλλαξε τους όρους της συζήτησης στο σύνολο της αριστεράς.

Πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί η θαρραλέα στάση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που, αν κρίνουμε και από τη λάσπη που δέχεται από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αποτελεί αγκάθι για όλη την πολιτικο-μηντιακή ελίτ. Βλέπουμε επίσης να προσεγγίζουν αυτή την πρόταση και άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΚΟΕ ή το Κόκκινο. Υπάρχει επίσης η πολύ σημαντική εμπειρία σύγκλησης στους συνδικαλιστικούς χώρους δυνάμεων που δεν ήταν συνηθισμένες να βαδίζουν μαζί, στο πλαίσιο του Συντονιστικού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Ας σημειώσουμε επίσης την απήχηση που είχαν οι πρωτοβουλίες του Αριστερού Βήματος, που λειτουργεί ως εργαστήρι για τη συζήτηση μιας ριζοσπαστικής αριστερής πρότασης.

Υπάρχει λοιπόν μια βάση για να ξεκινήσει κάτι και υπάρχει η τρομακτική πίεση της συγκυρίας. Εάν δε βγει από το σημερινό της τέλμα η αριστερά θα σαρωθεί και η ίδια από την κρίση. Πιστεύω πως, παρά τα εμπόδια, που παραπέμπουν στις γνωστές, εν μέρει αναπόφευκτες, οργανωτικές αγκυλώσεις, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια πολιτική πρωτοβουλία μεγάλης εμβέλειας. Μια πρωτοβουλία που θα συσπειρώσει, σε μια πρώτη φάση, τις δυνάμεις που ανέφερα προηγουμένως σε ένα ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Μια πρωτοβουλία που μπορεί να δώσει ελπίδα και προοπτική στις δυνάμεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος που διψούν για μια αγωνιστική, προοδευτική και ρεαλιστική λύση. Οι ευθύνες μας είναι ιστορικές και ο χρόνος λιγοστός.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΜΠΟΤΗΣ

ΦΥΣΙΚΟΣ

Η απόφαση της Π.Γ. του ΣΥΝ για μια νέα αρχή για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Διαβάζοντας την απόφαση της Π.Γ. του ΣΥΝ και τη συνέντευξη του σ. Αλέξη Τσίπρα, που δημοσίευσε η "Αυγή" στις 15 και 16-1-2010, δεν ξέρω αν είμαι εγώ προκατειλημμένος, αλλά μου δημιούργησαν την εντύπωση πως οι λέξεις που χρησιμοποιεί και η απόφαση και ο σ. Αλέξης στη συνέντευξή του ή είναι επιλεγμένες για να αποπροσανατολίσουν ή έχουν χάσει το νόημά τους, γιατί είτε η ηγεσία του Συνασπισμού δεν θέλει ή δεν έχει καταλάβει ποια είναι η κοινωνική αναγκαιότητα στις σημερινές συνθήκες, που απαιτούν την παρουσία ενός δυναμικού ενιαίου φορέα της κινηματικής, ανατρεπτικής αριστεράς, για να ανταποκριθεί σε αυτά που ο σ. Αλέξης επισημαίνει στη συνέντευξή του, αλλά που χάνουν το νόημά τους όταν η απόφαση της Π.Γ., ενώ χρησιμοποιεί τον πληθυντικό για να αναφερθεί στις διαπιστώσεις της, όπως "απέναντι σ' αυτή την πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή που παίρνει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας, η αριστερά έχει καθήκον να αναπροσανατολίσει τους στόχους και τις επιδιώξεις της". Και σε άλλα σημεία αναφέρει: "Η αριστερά στο σύνολό της, πολιτική και κοινωνική, έχει τη μεγάλη ιστορική ευθύνη να αλλάξει τα πράγματα και να αντιστρέψει αυτή την οδυνηρή πορεία για τον τόπο".

Ο σ. Αλέξης στη συνέντευξή του αναφέρει σε διάφορα σημεία, διαπιστώσεις, που χρησιμοποιεί λέξεις που χάνουν το νόημά τους. Όταν ως πρόεδρος του Συνασπισμού, συνυπογράφοντας τις αποφάσεις της Π.Γ., αναφερόμενος ο σ. Αλέξης στις πολύ σωστές διαπιστώσεις του, χρησιμοποιεί λέξεις όπως στην αρχή της συνέντευξής του, αφαιρώντας τη λανθασμένη, κατά τη δική μου προσέγγιση, για την αναγκαιότητα που έχει η κοινωνία τη λέξη που χρησιμοποιεί "συμμαχία", γιατί η κοινωνία που αναφέρεται έχει ανάγκη από την ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς και όχι συμμαχία, αυτό αφορά τα κόμματα που την επιδιώκουν για ίδιον όφελος. Και συνεχίζει: "Η συζήτηση πρέπει να ξεκινάει από το τι έχει ανάγκη η κοινωνία, που αυτή τη στιγμή δοκιμάζεται". Και συνεχίζει παρακάτω: "Γι' αυτό και συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ιστορική ευθύνη... μια κατακερματισμένη αριστερά δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει δυναμική... δεν είναι δυνατόν ο κόσμος κατά χιλιάδες να απεγκλωβίζεται από την κυβερνητική παράταξη και η αριστερά να ασχολείται με τον μικρόκοσμό της ... μπορούμε, αν μέλημά μας είναι να υπερασπιστούμε την κοινωνία που διαλύεται και όχι ο καθένας το δικό του μαγαζί".

Αλλά όλα τα παραπάνω αναιρούνται από αυτά που αναφέρει η απόφαση της Π.Γ. όταν επισημαίνει με έμφαση στον ενικό: "Ταυτόχρονα με αυτές τις πρωτοβουλίες, το επόμενο διάστημα θα εργαστούμε για την ολόπλευρη οργανωτική και πολιτική ισχυροποίηση του κόμματός μας". Για να καταλήξει: "Με δεδομένο πάντα ότι αναφερόμαστε σε πολιτική συμμαχία και όχι σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό". Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για άλλη σκέψη. Υποτίθεται ότι ο Συνασπισμός με την απόφαση της Π.Γ. για μια νέα αρχή για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μας πείσει ότι πιστεύει και παλεύει, όπως δηλώνει, ότι "είναι επιτακτική η αναγκαιότητα για μια ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς και όχι μια κατακερματισμένη αριστερά".

Να γιατί θεωρώ ότι η χρησιμοποίηση των λέξεων από τον Συνασπισμό χάνουν τη σημασία τους και χρησιμοποιούνται για λόγους εντυπωσιασμού. Κανείς, φαντάζομαι, δεν έχει αυταπάτες για τις προθέσεις του Συνασπισμού. Είναι ένα κόμμα που την ηγεσία του συγκροτούν παράγοντες που το ενδιαφέρον τους περιστρέφεται στο πώς θα επωφεληθούν από μια ενδεχόμενη εκλογική επιτυχία και προσπαθούν να πείσουν όλες τις άλλες συνιστώσες και τους ανένταχτους για να τους διατηρήσουν ως χώρο άντλησης ψήφων, εγκλωβίζοντας και τα χιλιάδες μέλη και στελέχη τους που πάλεψαν και παλεύουν και ενδιαφέρονται για την ανασυγκρότηση της ανατρεπτικής κινηματικής αριστεράς που όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Αλλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει, και γι' αυτό είναι συνυπεύθυνοι και όλοι αυτοί που επικαλούνται πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για να συγκροτήσουν τον ενιαίο συλλογικό φορέα, αυτόν που η κοινωνική αναγκαιότητα ήρθε να επιβεβαιώσει και έμπρακτα να αποδείξει με την εμπιστοσύνη και με την επιμονή που δείχνει, παρά τα τραγικά λάθη και τις εσκεμμένες συμπεριφορές απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο τραγικό λάθος κάνουν αυτοί που επιμένουν για ωριμότητα των συνθηκών όταν αυτός ο πολιτικός φορέας έδωσε ελπίδα και όραμα στον κόσμο της αριστεράς και μια πρωτόγνωρη και τεράστια δυνατότητα όχι μόνο για εκλογική επιτυχία, αλλά και για κινηματική συμμετοχή και δράση όλων αυτών που δεν είχαν τη δυνατότητα να εκφραστούν μέσα από τις διάφορες συνιστώσες.

Το πρόβλημα δεν είναι γιατί ο Συνασπισμός βάζει σε πρώτη προτεραιότητα την ισχυροποίηση του κόμματός του και όλες οι άλλες συνιστώσες και αν δημόσια δεν το δηλώνουν, το ίδιο προσπαθούν, καλυμμένα ή απροκάλυπτα, για την ισχυροποίηση της συλλογικότητάς τους. Το πρόβλημα δεν είναι ο Συνασπισμός και οι παράγοντές του, αλλά το πώς αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί την κοινωνική αναγκαιότητα και τον ρόλο της αριστεράς στην εποχή μας. Γιατί όταν απευθύνεσαι στον κόσμο της αριστεράς, που δεν είναι ενταγμένος και αντιλαμβάνεται ότι αυτό που επιδιώκει δεν έχει σχέση με τα προβλήματα και τις ανάγκες του, που μόνο η ενότητα τις αριστεράς μπορεί, με έναν ενιαίο δυναμικό φορέα, να του το εξασφαλίσει.

Πώς μπορείς να τον πείσεις, όταν στην αναγκαιότητα της ενότητας που επιθυμεί, του την εγκλωβίζεις στο πλαίσιο της συνεργασίας του τίποτα δεν του εγγυάται; Και, το βασικότερο, η άποψη για συνεργασία και όχι κοινό φορέα, που δεν θα είχε κανείς αντίρρηση αν αυτό που επιδιώκεις είναι να γίνει η προσπάθειά σου σε μια εκλογική αναμέτρηση ή σε μια κοινωνική διεκδίκηση αποτελεσματική και νικηφόρα, είναι επιθυμητό και αναγκαίο να επιδιώξεις τη συνεργασία και τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράταξη, με παραπλήσιους πολιτικά πολιτικούς χώρους. Αλλά όταν μιλάμε για την ενότητα της αριστεράς, δεν είναι δυνατόν να βάζεις σε πρώτη προτεραιότητα την ανάπτυξη του δικού σου χώρου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά η προσπάθειά σου για την ενότητα της αριστεράς εξ αντικειμένου το λιγότερο που  μπορείς να πετύχεις είναι να υποβαθμίζεται αυτή η προσπάθεια.

Εδώ και χρόνια όλοι μας γνωρίζουμε, και ο κόσμος της αριστεράς πολύ περισσότερο, τι αποτέλεσμα είχαν οι συνεργασίες και ποιες εντυπώσεις δημιουργούσαμε όταν στις κοινές προσπάθειες, σε διαμαρτυρίες, σε διαδηλώσεις, σε πορείες με τα ξεχωριστά λάβαρα και με σημαίες, σε εκλογές με τη διεκδίκηση θέσεων στα ψηφοδέλτια, στη μοιρασιά της εκλογικής λείας. Πιστεύει κανείς ότι από όλες αυτές τις συνεργασίες και τις κοινές προσπάθειες είχε όφελος η κινηματική αριστερά; Αυτό που πάντα προέκυπτε δεν ήταν ο ανταγωνισμός, με κατάληξη τον πολλαπλασιασμό των διασπάσεων; Πώς είναι δυνατόν με όλα αυτά να επιδιώκουμε συνεργασίες αυτού του είδους; Όταν, κατά κοινή ομολογία, όλοι διαπιστώνουμε, όπως αναφέρει η Π.Γ., πως πρόκειται για πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή και ο σ. Αλέξης αναφέρει πως στις σημερινές συνθήκες "έχει ανάγκη η κοινωνία από την ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς".

Για να μπορέσει ο λαός να αντιμετωπίσει αυτή την καταστροφή, η μόνη δυνατότητα για δυναμική παρουσία της αριστεράς είναι η συγκρότηση ενιαίου φορέα της ριζοσπαστικής αριστεράς, για να μπορέσει ο κόσμος της αριστεράς να στεγάσει τις ελπίδες του, την αγωνία του και την ανάγκη του, για να εκφράσει την αντίθεσή του και να παλέψει τη σημερινή κοινωνική και πολιτική βαρβαρότητα. Τι διαφορετικό κάνει το ΚΚΕ, που παλεύει για να ισχυροποιήσει το κόμμα του και δεν το ενδιαφέρει η ενότητα και ισχυροποίηση της αριστεράς, για να μπορέσει να γίνει ο αγώνας του λαού αποτελεσματικός και γι' αυτό όλοι εμείς, δικαιολογημένα, το κατηγορούμε για διάσπαση και μοναχική πορεία που είναι αδιέξοδη;

Κλείνω εδώ για να επανέλθω, γιατί το θέμα της ενότητας της αριστεράς είναι τεράστιο και σε ένα κείμενο δεν είναι δυνατόν να το καλύψεις.