Ανοιχτή επιστολή στον γραμματέα του Συνασπισμού

Σύντροφε γραμματέα, θεωρώ ότι έχω υποχρέωση να σας ενημερώσω για τα όσα συνέβησαν στην Π.Κ. Καλλιθέας κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την εκλογή αντιπροσώπων για το έκτακτο συνέδριό μας.

Ήμουν μέλος της Τριμελούς Εφορευτικής Επιτροπής και θεωρώ ότι έκανα ό,τι καλύτερο όσο και οι σύντροφοί μου της Εφορευτικής Επιτροπής.

Σας γνωρίζω ότι έγινα στόχος επί δύο ημέρες του Χρ. Πιλάλη και της συν. Δουλη, συντονισμένα, με βρισιές χυδαίες και απειλές, ότι τάχα νοθεύω την ψηφοφορία. Αυτά γίνονται κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας και με νυχτερινά τηλεφωνήματα.

Το αποκορύφωμα δε όλων είναι ότι δεν επέτρεψαν σε μέλος του κόμματος της Καλλιθέας να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα.

Αυτά, σύντροφε, είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Δεν θα σχολιάσω το θέμα με τον συν. Φ. Κουβέλη, μου δημιουργεί ναυτία.

 

 

Π. ΛΑΓΙΟΣ

Μέλος του ΣΥΝ Καλλιθέας

Προς τι, λοιπόν, τόση φασαρία;

Αγαπητή "Αυγή",

 

Βρισκόμουν εκτός Ελλάδος όταν πληροφορήθηκα το γεγονός της μη ψήφισης του σ. Φώτη Κουβέλη ως αντιπροσώπου της Π.Κ. Καλλιθέας στο συνέδριο του ΣΥΝ και ομολογώ ότι, παρά το γεγονός ότι θεωρώ πολιτικά ανόητη τη μεθόδευση, απόρησα με την έκταση και το εύρος των αντιδράσεων (μέχρι και ο πρόεδρος κάλεσε την οργανωτική επιτροπή να ξαναδεί το θέμα). Κατανοώ ότι ορισμένοι σύντροφοι ενδεχομένως θα εξοργιστούν από την ασεβή σύγκριση, αλλά επειδή θεωρώ ότι το δεντράκι του πολιτικού μας χώρου έχει ποτιστεί και από μη «επώνυμους»/ες συντρόφους/ισσες, επίτρεψέ μου να σε πληροφορήσω για την προσωπική μου ιστορία. Λοιπόν, από την είσοδό μου στον ΣΥΝ, το 1996, «κόβομαι» συνεχώς από την Π.Κ. Χαλανδρίου στην οποία ανήκω (και μέρος της οποίας γνωρίζω καλά από το ΚΚΕ εσωτερικού), χωρίς να πέφτει κανένα δάκρυ (ούτε καν από μένα, να πω την αλήθεια). «Κόπηκα» ως υποψήφιος σε ενιαία λίστα, σε λίστα μειοψηφίας και σε λίστα πλειοψηφίας, «κόπηκα» στα φανερά και μετ' επαίνων («θα σε ψηφίζαμε, αλλά οι συσχετισμοί…»), «κόπηκα» με σιωπή, ένοχη ή όχι, «κόπηκα» από συντρόφους ανανεωτικούς, αλαβανικούς και ρευματικούς, «κόπηκα» χωρίς κόλπα, από σπόντα αλλά και με καραμπινάτες «μεθοδεύσεις». Φαντάζομαι ότι το ίδιο έχει συμβεί και σε πολλές και πολλούς άλλους. Προς τι, λοιπόν, τόση φασαρία;

 

Χάρης Γολέμης (ούτε και σ’ αυτό το συνέδριο αντιπρόσωπος, βέβαια)

Η πάλη των τάσεων και ο έτσι ή αλλιώς σύνεδρος

Ξαφνικά όλοι στο κόμμα ανακάλυψαν ότι μια τάση παίζει unfair και όχι ότι υπάρχει κάτι σάπιο στο «βασίλειο» του ΣΥΝ.

Η ανανεωτική τάση βγαίνει και φωνάζει για μεθοδεύσεις και ίντριγκες, ως παρθένα σε τέτοια πράγματα, και στην Κουμουνδούρου επίσης κάνουν τους ξαφνιασμένους γιατί δεν ξέρουν απ' αυτά. Πρώτη φορά, βλέπετε, συμβαίνει να λειτουργούν οι μηχανισμοί. Η τάση ανασύνθεση πάλι θεωρεί ότι «το καταστατικόν είναι και ηθικόν».

Έτσι, κανείς δεν μιλά για τον ρόλο των τάσεων και τα προβλήματα που δημιουργούν, κανείς δεν μιλά για τους έντεχνους αποκλεισμούς, κανείς δεν μιλά για τα μέλη - φαντάσματα (ή μήπως να τα πω αχυρομέλη) που εμφανίζονται μόνο στις εκλογές για συνέδριο, κανείς δεν μιλά για σύνεδρους που εξελέγησαν υποτίθεται από την Π.Κ. Καλλιθέας, αλλά δεν τους έχουμε δει χρόνια στην οργάνωση ή την περιοχή, κανείς δεν μιλά για το ότι οι πιθανότητες να εκλεγεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της Π.Κ. ελέω καταστατικού και τάσεων είναι μηδαμινές. Κανείς δεν μιλάει επίσης για τις δυσκολίες σε τέτοιες διαδικασίες όσων είμαστε εκτός τάσεων.

Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι το κόμμα πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια, σφύριζε αδιάφορα σε αντικαταστατική συμπεριφορά βουλευτών που ακύρωνε τη δουλειά χρόνων της Π.Κ. Καλλιθέας για τον ιππόδρομο. Αλήθεια, πού ήταν τότε όλοι; Αυτό λέγεται υποκρισία.

Τα σιχαίνομαι όλα αυτά και πιο πολύ σιχαίνομαι τον εαυτό μου, που αντί να κάνω κάτι πιο ουσιαστικό για την κοινωνία σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, κάθομαι και ασχολούμαι με ένα τέτοιο κόμμα.

Η ειρωνεία, βέβαια, είναι ότι όλα αυτά συζητούνται τώρα, με αφορμή τη μη επανεκλογή ενός στελέχους που τα τελευταία χρόνια μάς έχει προσβάλλει βάναυσα με την αντικομματική, μη συλλογική και αντικαταστατική συμπεριφορά του. Αυτό το μέλος, όμως, πάλι ελέω καταστατικού, θα είναι σύνεδρος. Τότε γιατί γίνονται οι εκλογές; Πώς θα ανανεώνεται η κεντρική επιτροπή με τέτοιες ρυθμίσεις; Και μιλάω για όλους και όχι μόνο για τον συγκεκριμένο σύντροφο.

Αν λοιπόν θέλουμε να δούμε την ουσία με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στην Καλλιθέα, ας σταματήσουμε όλοι την υποκρισία κι ας βάλουμε τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων. Όλο το κόμμα έχει πρόβλημα στη λειτουργία και όχι μια Π.Κ.

Αν δεν το καταλάβουμε, η «πάλη των τάσεων θα συνεχίζεται εσαεί» και αυτό πολλούς από εμάς δεν μας αφορά.

 

Π.Μ., Π.Κ. Καλλιθέας

"Το θέμα είναι τώρα τι λες»...

Του Μανόλη Μαυροφόρου*

«Στην εποχή μας αριστερό είναι ό,τι ενώνει, ό,τι κινητοποιεί, ό,τι εμπνέει και όχι ό,τι επιβεβαιώνει γραφές

υπαρκτές ή ανύπαρκτες»

Γ. Δραγασάκης (4.4.2010)

 

Σύντροφε Αλέκο Καλύβη,

 

Αν με ρωτούσε ο 20χρονος γιος μου, ο Νικόλας, «τι συμβαίνει στον ΣΥΝ;», πολύ φοβάμαι ότι θα του απαντούσα με «μισή αλήθεια», δηλαδή ψέματα! Έχω λοιπόν ενοχές και είναι ένας λόγος που είμαι θυμωμένος. Ας προσπαθήσω λοιπόν να διαχειριστώ τον θυμό μου, τόσο γι' αυτή την αιτία, αλλά και για σειρά άλλων.

Επιλέγω να απευθυνθώ σ' εσένα, «προσωπικά». Όχι φυσικά για να γίνω τιμητής σου, ούτε να λύσω προσωπικές διαφορές.

Αντίθετα, γιατί:

α) Η πάνω από 30 χρόνια κοινή πορεία μας (κομματική, συνδικαλιστική και προσωπική) μου επιτρέπει να εκφράζομαι άνετα, χωρίς την έγνοια μήπως παρεξηγηθώ. Θα 'μαστε σύντροφοι και μετά το Συνέδριο και ξέρεις πως σ' αγαπώ.

β) Γιατί το σημείωμά μου δεν έχει βάλει στο σημάδι ούτε αντιμετωπίζει «γενικευμένα και ισοπεδωτικά» τις και τους «30 συντρόφους του Αριστερού Ρεύματος», όπως εμφανίζονται δημόσια, πολύ περισσότερο που πολλούς / πολλές δεν γνωρίζω, ούτε ξέρω τη διαδρομή τους, ούτε βέβαια και τις επιδιώξεις τους.

Αρκετά όμως τα εισαγωγικά, να έλθω τώρα και στην ουσία, αλλά και στο περιτύλιγμα (όπως μας έλεγε ο μακαρίτης αγωνιστής Δ. Σάρλης). Πάμε, λοιπόν, με τη μορφή ερωτημάτων:

Ερώτημα:

Αυτές οι «αριστερές» εκδοχές, που υποτίθεται ότι συνιστούν την «κόκκινη» γραμμή μεταξύ των δυνάμεων του Αριστερού Ρεύματος, πότε, πού και πώς διαμορφώθηκαν;

Στο εξαιρετικό, από άποψη ουσίας και αποφάσεων, Συνέδριο του ΣΥΝ (Γενάρης 2009) δεν ακούστηκε λέξη. Το ίδιο στην προετοιμασία και στη διάρκεια των ευρωεκλογών (Ιούνης 2009). Το αυτό και στην αντίστοιχη πορεία των εθνικών εκλογών (Οκτώβρης 2009).

Είμαι λοιπόν «κακόπιστος» αν υποθέσω ότι πρόκειται για προκατασκευασμένη διαχωριστική γραμμή, πίσω και γύρω από την οποία επιχειρείται να στηθεί μια «νέα» τάση στο εσωτερικό του Αριστερού Ρεύματος;

Όλα αυτά, όμως, ως προς την ουσία αλλά και τη διαδικασία, έχουν σχέση με την αριστερά του 2010;

Ερώτημα:

Συμμετείχες δημιουργικά στις εργασίες της Επιτροπής Θέσεων του Συνεδρίου. Χωρίς να έχεις διατυπώσει τις διαχωριστικές προτάσεις. Υπήρχε αντικειμενική δυνατότητα να διαμορφωθεί κοινό πλαίσιο (όχι, φυσικά, με τις θέσεις της «Ανανεωτικής» Πτέρυγας).

Γιατί βγάλατε, την τελευταία στιγμή, από το μανίκι την «αριστερή» εκδοχή σας;

Ποιος ήταν ο «κίνδυνος» αν πηγαίναμε με την ώς τότε πορεία στις κοινές προτάσεις που διαμορφώνονταν με τον άξιο συντονισμό από τον σύντροφο Γ. Δραγασάκη;

Ερώτημα:

Η απόσταση του ΣΥΝ, αλλά και του Αριστερού Ρεύματος, από την αναγκαία κινηματική λειτουργία δεν προκαλεί ανησυχίες; Με αυτή την προβληματική κατάσταση δεν υποψιάζεσαι ότι εύκολα μπορούμε να κυλήσουμε σε φαινόμενα σύγκρουσης μηχανισμών (και μεταξύ των δυνάμεων του Αριστερού Ρεύματος);

Ξέρουμε όλοι ότι οι πάσης φύσεως μηχανισμοί λειτουργούν με αφετηρία την αρχή της επιβίωσης. Αντί λοιπόν την αναζήτηση της αναγκαίας στροφής στην κινηματική λειτουργία, δεν σε απασχολεί μήπως η κόκκινη γραμμή ανοίξει την πόρτα και σε σύγκρουση μηχανισμών μέσα στις δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος;

Δεν έχουμε όλοι ευθύνη να αποτρέψουμε τέτοιες εξελίξεις;

Δεν σε ανησυχούν τα επίθετα που ακούγονται, π.χ. «τυχοδιώχτες», «προεδρικοί καρεκλοθήρες» κ.λπ., κ.λπ.;

Ξέρουμε ότι υπάρχει και «αριστερός» αυριανισμός;

Ερώτημα:

Αυτή η «κόκκινη» γραμμή, με την οποία συμβάλλεις κι εσύ στον διαχωρισμό των δυνάμεων του Αριστερού Ρεύματος, μήπως σου θυμίζει πρακτικές που βιώσαμε - και μαζί -στο Συνδικαλιστικό Κίνημα; Πρακτικές στις οποίες- εγώ τουλάχιστον - αναγνωρίζω την αρνητική συμβολή μου, ιδιαίτερα στην περίοδο '83-87. (Βέβαια, ο φίλος μου ο Αλέκος ο Πουλαρίκας τα κατάφερνε καλύτερα!)

Το όνομά τους πάντως είναι γνωστό: εργατοπατερίστικες και βέβαια δεν έχουν σχέση με την αριστερά.

Ερώτημα:

Θυμάσαι την έκφραση του αξέχαστου γραμματέα μας, του Αντώνη Αρχοντάκη, που συχνά επαναλάμβανε: «Μόνο το κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει»;

Μήπως σε απασχολεί η «κόκκινη» γραμμή να υποδηλώνει στοιχεία ανασφάλειας απέναντι στο νέο και στις νέες, νέους συντρόφισσες και συντρόφους;

Ερώτημα:

Η λογοδοσία δεν ισχύει, ως πάγια και βασική αρχή, στην εκπροσώπηση και του Αριστερού Ρεύματος; Ζητούμε από όλους τους άλλους (την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ., το ΚΚΕ κ.λπ.) τη δημόσια κοινωνική λογοδοσία και πολύ καλά κάνουμε. Βέβαια, δεν μπορεί να ξεχνούμε τη δική μας υποχρέωση.

Πότε, πού και πώς δίνει λογαριασμό η εκπροσώπηση του Αριστερού Ρεύματος; Η πρακτική π.χ. της «Ανανεωτικής» Πτέρυγας δεν μας απαλλάσσει. Πολύ περισσότερο η πορεία του Α. Αλαβάνου (τον οποίο -να μην ξεχνούμε- εμείς όλοι τον ψηφίσαμε!).

Ερώτημα:

Αυτή την «κόκκινη γραμμή, μήπως τη θεωρείς ως πολιτικό άνοιγμα προς το ΚΚΕ; Για ορισμένους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ίσως να θεωρείται. Πάντως ο αξιόλογος Ευτύχης Μπιτσάκης είναι πιο ουσιαστικός και αριστερός.

Ερώτημα:

Διάβασα στην «Αυγή» τα λόγια του σ. Στ. Λεωτσάκου για «ιδεολογική θωράκιση του κόμματος». Μπορείς να μου εξηγήσεις τι σημαίνει και πώς συνδέεται αυτή η ανάγκη με την «κόκκινη» γραμμή;

Ερώτημα:

Δεν σε ανησυχεί η αδράνεια των δυνάμεών μας στον χώρο των τραπεζών (που γνωρίζω καλύτερα) ως προς την ανάπτυξη της έκτακτης δράσης, την οποία επιβάλλουν οι έκτακτες καταστάσεις;

Τι λέμε για παράδειγμα για τη δράση μας στο ανοικτό και μεγάλο μέτωπο της κατεδάφισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης;

Τελευταίο ερώτημα:

Το έμπρακτο παράδειγμα του συντρόφου Γιάννη Δραγασάκη πόσους και πώς μας έχει επηρεάσει; Είναι δύσκολο να το ακολουθήσουμε και αλλάζουμε κουβέντα ή χαράσσουμε «κόκκινες» γραμμές;

 

Σύντροφε Αλέκο,

 

Να μείνω στα παραπάνω ερωτήματα, ευχόμενος οι απαντήσεις σου να αποδειχθούν πειστικές και -κυρίως- ΣΩΣΤΕΣ.

Αντί για επίλογο του σημειώματός μου να προσθέσω ορισμένες αναγκαίες επισημάνσεις:

Δεν αυτοχρίζομαι τιμητής. Έχοντας την αυτογνωσία δεν συμμετέχω στην ουσιαστική λειτουργία του ΣΥΝ ούτε του Αριστερού Ρεύματος. Όμως, από τη διαμόρφωσή του -το μακρινό '91- ψηφίζω τις θέσεις του, τόσο γιατί αυτή είναι η θέληση των συντρόφων της πλειοψηφίας της οργάνωσής μου, αλλά και γιατί με πείθει και με στηρίζει ο αριστερός λόγος και η αριστερή δράση του συντρόφου Γιάννη Δραγασάκη.

Έχω λύσει -αλλά συνεχίζω να προσπαθώ γιατί δεν τέλειωσα- αρκετά ζητήματα «εξουσίας» και όσων έχουν σχέση με καρέκλες. Έχω συμπληρώσει τα «ένσημά» μου και κρέμασα -από χρόνια- την κομματική κάπα μου. Δεν είχα λόγο συμμετοχής σε κομματικά ψηφοδέλτια. Τη θέση μου αυτή δεν πρόκειται να την αλλάξω τώρα.

Θυμώνω όμως και με τον εαυτό μου! Αντί να ασχοληθώ -όσο και όπως μπορώ ακόμη- για να αναπτύξουμε την αναγκαία δράση π.χ. στο μέτωπο του ασφαλιστικού, «ανοίγω» μέτωπο με τον σύντροφο Αλέκο Καλύβη!

Τελειώνω το σημείωμα τονίζοντας την ορθότητα της επισήμανσης του συντρόφου Γ. Δραγασάκη, την οποία έθεσα ως υπότιτλο.

 

Καλό βόλι για όλους μας!

* Ο Μανόλης Μαυροφόρος είναι αριστερός, μέλος του ΣΥΝ (συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος)

 

 

ΥΓ.: Ο τίτλος είναι, φυσικά, του μεγάλου Μ. Αναγνωστάκη. Διπλό δάνειό μου κι από την αγαπητή συντρόφισσα Εύη Φιτσανάκη (από το Ρέθεμνος).

 

Η Ελλάδα «αδύναμος κρίκος» και η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση

Του Γιώργου Ματθαίου*

Για πρώτη φορά έχει ανοίξει -έστω και δειλά- μια μεγάλη κουβέντα στην αριστερά για το εάν μπορεί η Ελλάδα να βρεθεί στη θέση του «αδύναμου κρίκου» της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν ευοδωθεί, θα δώσει τόσο το ιδεολογικό πρόταγμα στην αριστερά για να αλλάξει συνειδήσεις όσο και το πολιτικό σχέδιο για να ανατρέψει το συστημικό δικομματικό κατεστημένο στην Ελλάδα.

Πρώτη παρατήρηση: Η κρίση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης εκφράζεται στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε. με την απόπειρα μεταβολής του τρόπου λήψης των κρίσιμων αποφάσεων (Συνθήκη της Λισσαβώνας, νέος ρόλος του ευρωκοινοβουλίου κ.λπ.). Η κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου ολοκλήρωσης αγγίζει κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αυτές είναι που αποκαλύπτουν την κρίση στην απόπειρα δημιουργίας του υπερεθνικού κρατικού μορφώματος της Ε.Ε., η οποία εστιάζεται στην πολιτική της και την οικονομία της.

Τα συνεχή θεσμικά προβλήματα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απορρέουν από την επιμονή των εθνικών κρατών να παράγουν οικονομικά αποτελέσματα. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικές σχολές ερμηνείας της κρίσης: τη νεοφιλελεύθερη και τη σοσιαλφιλελεύθερη, στην οποία ανήκει η σημερινή σοσιαλδημοκρατία, ανάμεσά της και η λεγόμενη τάση του «αριστερού ευρωπαϊσμού», είτε κινείται σε δεξιά είτε σε αριστερή κατεύθυνση.

Δεύτερη παρατήρηση: Η πρώτη θεώρηση αναφέρεται στην κρίση ως αποτέλεσμα φοβικών συνδρόμων και εθνοκεντρικών πρακτικών των κοινωνιών που πλήττονται από την παγκοσμιοποίηση. Εστιάζει στην αδυναμία του ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητα ολοκλήρωσης της διαδικασίας ενοποίησης. Θεώρηση που συνοδεύει και την κριτική από τα δεξιά για την Ε.Ε. της Ανανεωτικής Πτέρυγας.

Η δεύτερη δίνει έμφαση στο «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ένωσης και στο χάσμα ανάμεσα στους πολίτες από τη μία και στις κυβερνήσεις και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από την άλλη. Έτσι η απόρριψη του ευρωσυντάγματος και της ευρωσυνθήκης θεωρείται αποτέλεσμα της έλλειψης δημοκρατικής συμμετοχής και η αποχή των πολιτών ως απάντηση σε αυτή την έλλειψη. Κάτι τέτοιο υποστηρίζει και η τάση του κριτικού ευρωπαϊκού προσανατολισμού στο κόμμα μας.

Παρά τις διαφορετικές πολιτικές τους αφετηρίες και οι δύο αυτές ερμηνείες δείχνουν να αγνοούν το πολιτικό και οικονομικό υπόβαθρο της κρίσης. Η πορεία της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και οι καπιταλιστικές αντιθέσεις που αυτή περικλείει δεν προσεγγίζονται και δεν αναλύονται καν από τις δύο ερμηνείες.

Τρίτη παρατήρηση: Προφανής λόγος για τις δομικές αδυναμίες των δύο σχολών σκέψης είναι ο αστικός πολιτικός προσανατολισμός τους. Τα «πώς» και τα «γιατί» της κρίσης της Ε.Ε. τα ξεπερνούν. Ιδιαίτερα η Ανανεωτική Πτέρυγα θεοποιεί τους θεσμούς και τις διαδικασίες της ενοποίησης έχοντας οριστικά εγκαταλείψει τη μαρξιστική θεώρηση για την κίνηση της ιστορίας.

Τέταρτη παρατήρηση: Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει σοβαρότατα εμπόδια στην προσπάθειά της να παραγάγει κοινές στρατηγικές. Πρώτο βασικό εμπόδιο είναι ο χρόνος που απαιτείται για τη διασύνδεση των ξεχωριστών εθνικών - κρατικών οντοτήτων, υπερβαίνοντας ιστορικές, πολιτισμικές και γλωσσικές διαφορές, για την επίτευξη μιας σχετικής ομοιογένειας. Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα αδυνατεί να υπερβεί τη δυναμική του εθνικού κράτους.

Ο ισχυρισμός ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα οδηγούσε στη δημιουργία νέων υπερεθνικών και υπερκρατικών ρυθμίσεων και στην υπέρβαση και τη σμίκρυνση του ρόλου του εθνικού κράτους αποδεικνύεται ανέφικτος. Η δικαίωση του Λένιν είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού. Στον σύγχρονο κόσμο κυρίαρχη μορφή παραμένει το εθνικό κράτος ως μέρος του εποικοδομήματος.

Τη στιγμή που ο καπιταλιστικός καταμερισμός παραγωγής, υπηρεσιών και χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε συνθήκες μεγιστοποίησης της υπεραξίας, απαιτεί παγκοσμιοποίηση και θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία υπερεθνικών καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, το εθνικό κράτος, ως κύριος εκφραστής και θεματοφύλακας των συμφερόντων της αστικής τάξης, παραμένει απαραίτητο.

Συμπέρασμα: Οι παραγωγικές δυνάμεις, λοιπόν, σε αυτό το περιβάλλον κρίσης απαιτούν έναν νέο τύπο σχέσεων παραγωγής, που θα τους επιτρέψει να κινηθούν προς τα εμπρός. Η τάση αναζήτησης νέου τύπου παραγωγικών σχέσεων θα οδηγήσει σε οξύτατες κοινωνικές -ταξικές και ενδοταξικές- συγκρούσεις, ενώ ταυτόχρονα θα απαιτεί τη δημιουργία υπερεθνικών κρατικών οντοτήτων, που για να γίνουν και να λειτουργήσουν χρειάζεται η αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων.

Η Ε.Ε., με την κοινοβουλευτική και τεχνοκρατική γραφειοκρατία της, θα παραμείνει γραφικός μηχανισμός που θα υπηρετεί ορισμένη μερίδα του πιο επιθετικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή τα εθνικά κράτη της Ε.Ε. θα βυθίζονται όλο και περισσότερο στη δομική κρίση του καπιταλισμού, όπως δείχνουν σήμερα τα παραδείγματα της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, και θα στρέφονται το ένα ενάντια στο άλλο.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι αντικειμενικές συνθήκες και η κρίση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης φαίνεται να απαιτούν την επαναστατική μεταβολή των παραγωγικών σχέσεων στην Ελλάδα με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και τη σοσιαλιστική προοπτική.

 

* Ο Γιώργος Ματθαίου είναι μέλος της Π.Κ. Γέρακα και συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση

ΣΥΡΙΖΑ: Από το κακό στο χειρότερο

Εδώ και πάνω από έναν χρόνο παρακολουθούμε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μια διαλυτική κατάσταση. Ουσιαστικά ο χώρος είναι χωρισμένος σε τρία διαφορετικά κομμάτια, τα οποία μένουν τεχνητά συγκολλημένα μεταξύ τους καθαρά και μόνο για λόγους εκλογικής επιβίωσης.

Βιώσαμε όλοι την παράνοια του περασμένου καλοκαιριού με την παραίτηση - ξεπαραίτηση Αλαβάνου, την αντιπαράθεση των ομάδων -τάσεων και συνιστωσών με την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών και την κοινή κάθοδο που επέβαλε η λογική της εκπροσώπησης στη Βουλή.

Ένα σχεδόν χρόνο μετά, τα πράγματα απλά είναι πολύ χειρότερα.

Ο Αλαβάνος δημιούργησε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ένα πρόπλασμα δηλαδή νέου κόμματος. Στο εσωτερικό του ΣΥΝ και εν όψει του Συνεδρίου οι δυνάμεις αναδιατάσσονται, το Ρεύμα διασπάται σε Τσιπρικούς και ιστορικά στελέχη και η Ανανεωτική Πτέρυγα δεν ξέρει αν πρέπει να μείνει ή να αποχωρήσει.

Είμαι σε αυτόν τον χώρο 20 χρόνια. Νιώθω πια πως δεν ανήκω σε αυτόν. Και δεν είναι μόνο το μπάχαλο που αντικρίζουμε όλοι τον τελευταίο καιρό. Είναι πως ΔΕΝ υπάρχει αντιπρόταση.

Η χώρα βυθίστηκε στη χρεωκοπία, μια χρεωκοπία για την οποία έχουμε όλοι ευθύνη.

Και η δική μας αριστερά, που δεκαετίες κολάκευε όλες τις συντεχνίες και τις κοινωνικές ομάδες.

Που ποτέ της δεν αντέκρουσε την κυρίαρχη λογική του υπερκαταναλωτισμού και του βολέματος στο Δημόσιο.

Και έτσι έκπληκτοι παρακολουθούσαμε επί μήνες τη φοβερή ανάλυση πως η χρεωκοπία είναι ένα ψέμα του καπιταλισμού για να κόψει τα επιδόματα. Και όταν πια κατανοήσαμε πως η χρεωκοπία είναι γεγονός, αρχίσαμε φαιδρές αντιπροτάσεις για λαϊκά ομόλογα.

Δεν πάει άλλο αυτό το χάλι.

Ας μας πει κάποτε η Αριστερά πως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με όσα πραγματικά παράγουμε. Πως δεν γίνεται να ζούμε με δάνεια. Πως, αν ΔΕΝ παράγεις, ΔΕΝ μπορείς να κάνεις αναδιανομή. Αυτό ακόμη και ο Στάλιν και ο Μάο και ο Εμβέρ Χότζα το είχαν καταλάβει.

Και μην μου πείτε τώρα πως στη Ρωσία έδιναν κατώτατο μισθό 1.300 ευρώ που λέει η Παπαρήγα!

Χρειάζεται λοιπόν ΑΛΛΟ μοντέλο ανάπτυξης. Το σημερινό (νεοφιλελεύθερο ή κεϋνσιανό) απέτυχε παταγωδώς. Κάτι μου λέει όμως πως δεν θα γίνει κάτι τέτοιο.

Θα πορευτούμε κατά τα γνωστά, με τους μισούς να προτείνουν ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ και αποχή από το κοινοβούλιο! Και με τους υπόλοιπους να ταλαντεύονται μεταξύ της αποχής από τη σύσκεψη των αρχηγών και τα δημοψηφίσματα! Ωραία κατάσταση...

Μόνο που ο κόσμος δεν είναι χαζός...

Και την επόμενη φορά μπορεί να επιλέξει και κάτι άλλο.

 

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 

Κείμενο ΑΠ: Συντηρητισμός με τον μανδύα της ανανέωσης

Του Παναγιώτη ΚΟΛΟΒΟΥ*

Στο 6ο συνέδριο του ΣΥΝ, τα ηγετικά στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Α.Π.), επέλεξαν να συσπειρωθούν γύρω από ένα κείμενο με τίτλο «Η αριστερά ξανά στο προσκήνιο ανανεωμένη».

Ήδη από το πρώτο κεφάλαιο οι συντάκτες δηλώνουν ξεκάθαρα τις διαφωνίες τους με την αριστερή στροφή. Σε όλο το κείμενο οι «αντισυστημικές» θέσεις περιγράφονται σαν έσχατη πράξη προδοσίας της πολιτικής παράδοσης του ΣΥΝ. Ακριβώς λοιπόν τη στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα φανερώνει την απόλυτη χρεωκοπία του οι σ. της ηγεσίας της Α.Π. παρουσιάζονται έμμεσα ως υπερασπιστές του!

Στο ζήτημα του χαρακτήρα της κρίσης το κείμενο είναι θολό και αντιφατικό. Αλλού οι συντάκτες μιλάνε για κρίση χρηματοπιστωτική και αλλού για κρίση υπερσυσσώρευσης, χρησιμοποιώντας έναν μαρξιστικό όρο. Η ουσία όμως της ανάλυσης κάθε άλλο παρά μαρξιστική είναι. Ενώ κατά τα λεγόμενά τους παλεύουν για μια «αριστερή, δημοκρατική διέξοδο από την κρίση», δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξηγήσουν ποια είναι τα αίτια και ο χαρακτήρας αυτής της κρίσης, αλλά αναλώνονται σε μια περιγραφή των συνεπειών της.

Ως βασική αιτία της ελληνικής κρίσης βαφτίζεται το κακό «πελατειακό κράτος» που «έχτισαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ», το άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, αλλά και η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που οφείλεται στις «κακές επενδυτικές πολιτικές», τη λανθασμένη αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων και στην ανεπάρκεια του ενιαίου νομισματικού συστήματος.

Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά όμως του κρατικοδίαιτου ελληνικού καπιταλισμού και του παρασιτικού αστικού κράτους του δεν οφείλονται σε πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων, αλλά είναι δομικά στοιχεία του, όπως και άλλων χωρών που βρίσκονται στην ίδια βαθμίδα ανάπτυξης. Δεν μπορούν να ξεπεραστούν, παρά μόνο με μια πολιτική που θα ανατρέψει αυτό το σύστημα.

Φυσικά, στο κείμενο γίνεται έμμεσα αποδεκτό ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι πρέπει, αν και με βαριά καρδιά, να πληρώσουν το χρέος και τους τόκους που έχουν συσσωρεύσει στις πλάτες τους οι Έλληνες καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, αφού δεν γίνεται η παραμικρή νύξη για παύση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά, όπως λέγεται, «το έλλειμμα πρέπει να πέσει σε διαχειρίσιμα επίπεδα». Αυτή η στάση αποτελεί συγκεκαλυμμένη συναίνεση στο ταξικό έγκλημα που διαπράττει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Στο ζήτημα της Ε.Ε. οι σ. επιμένουν στην αναγκαιότητα της πολιτικής ενοποίησης, με στόχο την «πολιτική διεύθυνση της παγκοσμιοποίησης», για να μην κυριαρχείται αυτή από τις τυφλές δυνάμεις της αγοράς. Ξεπερνούν λοιπόν με κούφιες ωραίες φράσεις το ουσιώδες ζήτημα, που είναι η ταξική φύση της συγκεκριμένης ενοποίησης και ο αντιδραστικός χαρακτήρας της Ε.Ε.

Στο ζήτημα του προγράμματος παρατίθεται ένα μακροσκελές και κουραστικό αφηρημένο ευχολόγιο, που περιλαμβάνει μια σειρά αιτήματα και μεταρρυθμίσεις, με βασικό χαρακτηριστικό ότι δεν θίγουν ούτε στο ελάχιστο την εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην οικονομία, την πηγή δηλαδή του προβλήματος.

Διαβάζοντας κανείς όλα τα προτεινόμενα μέτρα δίκαια αναρωτιέται πού ακριβώς βρίσκεται ο σοσιαλισμός μέσα από τον «δημοκρατικό δρόμο», τον οποίο επικαλούνται στο κείμενο τους οι σ. Στην πραγματικότητα αυτές οι φράσεις μπαίνουν στο κείμενο μόνο για εθιμοτυπικούς λόγους, χωρίς πουθενά να συνδέεται το προτεινόμενο πρόγραμμα με τον στρατηγικό αυτό, κατά τους συντάκτες, στόχο.

Στο ζήτημα των συμμαχιών αυτό που προτείνεται είναι η άμεση απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ και η συμμαχία με το μικροαστικό καιροσκοπικό κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, «ανοιχτή στην αριστερά» και στους «σοσιαλιστές». Στόχος αυτής της συνεργασίας πρέπει να είναι μια προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης ευρύτατων δυνάμεων (δηλαδή μια κεντροαριστερή αστική κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας), που δυστυχώς σήμερα δεν είναι εφικτή, «λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ την κρίση(...) καθώς και της ισχυρής κοινοβουλευτικής του αυτοδυναμίας»! Αυτή είναι λοιπόν η προοπτική που προτείνουν οι σ. στο κόμμα! Να παίξει τον ρόλο ενός αριστερού συμπληρώματος μιας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όταν η λαϊκή κατακραυγή για την πολιτική του δεν θα επιτρέπει στο σύστημα την πολυτέλεια μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης!

Αυτό που απηχούν αυτές οι απόψεις είναι οι πιέσεις της αστικής ιδεολογίας και της αστικής τάξης πάνω στην αριστερά. Ταυτόχρονα αντανακλούν τις αυταπάτες που καλλιέργησε η ανάπτυξη της προηγούμενης περιόδου σε κάποια παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα και σε ανώτερα στρώματα των εργαζόμενων, για τη δυνατότητα να βελτιώνεται η ζωή τους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

 

* Ο Παναγιώτης Κολοβός είναι μέλος της Π.Κ. της Νεολαίας ΣΥΝ Αργυρούπολης - Γλυφάδας, μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Μαρξιστική Φωνή»

(www.marxismos.com)