Η απόφαση της Π.Γ. του ΣΥΝ για μια νέα αρχή για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Διαβάζοντας την απόφαση της Π.Γ. του ΣΥΝ και τη συνέντευξη του σ. Αλέξη Τσίπρα, που δημοσίευσε η "Αυγή" στις 15 και 16-1-2010, δεν ξέρω αν είμαι εγώ προκατειλημμένος, αλλά μου δημιούργησαν την εντύπωση πως οι λέξεις που χρησιμοποιεί και η απόφαση και ο σ. Αλέξης στη συνέντευξή του ή είναι επιλεγμένες για να αποπροσανατολίσουν ή έχουν χάσει το νόημά τους, γιατί είτε η ηγεσία του Συνασπισμού δεν θέλει ή δεν έχει καταλάβει ποια είναι η κοινωνική αναγκαιότητα στις σημερινές συνθήκες, που απαιτούν την παρουσία ενός δυναμικού ενιαίου φορέα της κινηματικής, ανατρεπτικής αριστεράς, για να ανταποκριθεί σε αυτά που ο σ. Αλέξης επισημαίνει στη συνέντευξή του, αλλά που χάνουν το νόημά τους όταν η απόφαση της Π.Γ., ενώ χρησιμοποιεί τον πληθυντικό για να αναφερθεί στις διαπιστώσεις της, όπως "απέναντι σ' αυτή την πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή που παίρνει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας, η αριστερά έχει καθήκον να αναπροσανατολίσει τους στόχους και τις επιδιώξεις της". Και σε άλλα σημεία αναφέρει: "Η αριστερά στο σύνολό της, πολιτική και κοινωνική, έχει τη μεγάλη ιστορική ευθύνη να αλλάξει τα πράγματα και να αντιστρέψει αυτή την οδυνηρή πορεία για τον τόπο".

Ο σ. Αλέξης στη συνέντευξή του αναφέρει σε διάφορα σημεία, διαπιστώσεις, που χρησιμοποιεί λέξεις που χάνουν το νόημά τους. Όταν ως πρόεδρος του Συνασπισμού, συνυπογράφοντας τις αποφάσεις της Π.Γ., αναφερόμενος ο σ. Αλέξης στις πολύ σωστές διαπιστώσεις του, χρησιμοποιεί λέξεις όπως στην αρχή της συνέντευξής του, αφαιρώντας τη λανθασμένη, κατά τη δική μου προσέγγιση, για την αναγκαιότητα που έχει η κοινωνία τη λέξη που χρησιμοποιεί "συμμαχία", γιατί η κοινωνία που αναφέρεται έχει ανάγκη από την ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς και όχι συμμαχία, αυτό αφορά τα κόμματα που την επιδιώκουν για ίδιον όφελος. Και συνεχίζει: "Η συζήτηση πρέπει να ξεκινάει από το τι έχει ανάγκη η κοινωνία, που αυτή τη στιγμή δοκιμάζεται". Και συνεχίζει παρακάτω: "Γι' αυτό και συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ιστορική ευθύνη... μια κατακερματισμένη αριστερά δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει δυναμική... δεν είναι δυνατόν ο κόσμος κατά χιλιάδες να απεγκλωβίζεται από την κυβερνητική παράταξη και η αριστερά να ασχολείται με τον μικρόκοσμό της ... μπορούμε, αν μέλημά μας είναι να υπερασπιστούμε την κοινωνία που διαλύεται και όχι ο καθένας το δικό του μαγαζί".

Αλλά όλα τα παραπάνω αναιρούνται από αυτά που αναφέρει η απόφαση της Π.Γ. όταν επισημαίνει με έμφαση στον ενικό: "Ταυτόχρονα με αυτές τις πρωτοβουλίες, το επόμενο διάστημα θα εργαστούμε για την ολόπλευρη οργανωτική και πολιτική ισχυροποίηση του κόμματός μας". Για να καταλήξει: "Με δεδομένο πάντα ότι αναφερόμαστε σε πολιτική συμμαχία και όχι σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό". Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για άλλη σκέψη. Υποτίθεται ότι ο Συνασπισμός με την απόφαση της Π.Γ. για μια νέα αρχή για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μας πείσει ότι πιστεύει και παλεύει, όπως δηλώνει, ότι "είναι επιτακτική η αναγκαιότητα για μια ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς και όχι μια κατακερματισμένη αριστερά".

Να γιατί θεωρώ ότι η χρησιμοποίηση των λέξεων από τον Συνασπισμό χάνουν τη σημασία τους και χρησιμοποιούνται για λόγους εντυπωσιασμού. Κανείς, φαντάζομαι, δεν έχει αυταπάτες για τις προθέσεις του Συνασπισμού. Είναι ένα κόμμα που την ηγεσία του συγκροτούν παράγοντες που το ενδιαφέρον τους περιστρέφεται στο πώς θα επωφεληθούν από μια ενδεχόμενη εκλογική επιτυχία και προσπαθούν να πείσουν όλες τις άλλες συνιστώσες και τους ανένταχτους για να τους διατηρήσουν ως χώρο άντλησης ψήφων, εγκλωβίζοντας και τα χιλιάδες μέλη και στελέχη τους που πάλεψαν και παλεύουν και ενδιαφέρονται για την ανασυγκρότηση της ανατρεπτικής κινηματικής αριστεράς που όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Αλλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει, και γι' αυτό είναι συνυπεύθυνοι και όλοι αυτοί που επικαλούνται πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για να συγκροτήσουν τον ενιαίο συλλογικό φορέα, αυτόν που η κοινωνική αναγκαιότητα ήρθε να επιβεβαιώσει και έμπρακτα να αποδείξει με την εμπιστοσύνη και με την επιμονή που δείχνει, παρά τα τραγικά λάθη και τις εσκεμμένες συμπεριφορές απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο τραγικό λάθος κάνουν αυτοί που επιμένουν για ωριμότητα των συνθηκών όταν αυτός ο πολιτικός φορέας έδωσε ελπίδα και όραμα στον κόσμο της αριστεράς και μια πρωτόγνωρη και τεράστια δυνατότητα όχι μόνο για εκλογική επιτυχία, αλλά και για κινηματική συμμετοχή και δράση όλων αυτών που δεν είχαν τη δυνατότητα να εκφραστούν μέσα από τις διάφορες συνιστώσες.

Το πρόβλημα δεν είναι γιατί ο Συνασπισμός βάζει σε πρώτη προτεραιότητα την ισχυροποίηση του κόμματός του και όλες οι άλλες συνιστώσες και αν δημόσια δεν το δηλώνουν, το ίδιο προσπαθούν, καλυμμένα ή απροκάλυπτα, για την ισχυροποίηση της συλλογικότητάς τους. Το πρόβλημα δεν είναι ο Συνασπισμός και οι παράγοντές του, αλλά το πώς αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί την κοινωνική αναγκαιότητα και τον ρόλο της αριστεράς στην εποχή μας. Γιατί όταν απευθύνεσαι στον κόσμο της αριστεράς, που δεν είναι ενταγμένος και αντιλαμβάνεται ότι αυτό που επιδιώκει δεν έχει σχέση με τα προβλήματα και τις ανάγκες του, που μόνο η ενότητα τις αριστεράς μπορεί, με έναν ενιαίο δυναμικό φορέα, να του το εξασφαλίσει.

Πώς μπορείς να τον πείσεις, όταν στην αναγκαιότητα της ενότητας που επιθυμεί, του την εγκλωβίζεις στο πλαίσιο της συνεργασίας του τίποτα δεν του εγγυάται; Και, το βασικότερο, η άποψη για συνεργασία και όχι κοινό φορέα, που δεν θα είχε κανείς αντίρρηση αν αυτό που επιδιώκεις είναι να γίνει η προσπάθειά σου σε μια εκλογική αναμέτρηση ή σε μια κοινωνική διεκδίκηση αποτελεσματική και νικηφόρα, είναι επιθυμητό και αναγκαίο να επιδιώξεις τη συνεργασία και τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράταξη, με παραπλήσιους πολιτικά πολιτικούς χώρους. Αλλά όταν μιλάμε για την ενότητα της αριστεράς, δεν είναι δυνατόν να βάζεις σε πρώτη προτεραιότητα την ανάπτυξη του δικού σου χώρου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά η προσπάθειά σου για την ενότητα της αριστεράς εξ αντικειμένου το λιγότερο που  μπορείς να πετύχεις είναι να υποβαθμίζεται αυτή η προσπάθεια.

Εδώ και χρόνια όλοι μας γνωρίζουμε, και ο κόσμος της αριστεράς πολύ περισσότερο, τι αποτέλεσμα είχαν οι συνεργασίες και ποιες εντυπώσεις δημιουργούσαμε όταν στις κοινές προσπάθειες, σε διαμαρτυρίες, σε διαδηλώσεις, σε πορείες με τα ξεχωριστά λάβαρα και με σημαίες, σε εκλογές με τη διεκδίκηση θέσεων στα ψηφοδέλτια, στη μοιρασιά της εκλογικής λείας. Πιστεύει κανείς ότι από όλες αυτές τις συνεργασίες και τις κοινές προσπάθειες είχε όφελος η κινηματική αριστερά; Αυτό που πάντα προέκυπτε δεν ήταν ο ανταγωνισμός, με κατάληξη τον πολλαπλασιασμό των διασπάσεων; Πώς είναι δυνατόν με όλα αυτά να επιδιώκουμε συνεργασίες αυτού του είδους; Όταν, κατά κοινή ομολογία, όλοι διαπιστώνουμε, όπως αναφέρει η Π.Γ., πως πρόκειται για πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή και ο σ. Αλέξης αναφέρει πως στις σημερινές συνθήκες "έχει ανάγκη η κοινωνία από την ισχυρή και δυναμική παρουσία της αριστεράς".

Για να μπορέσει ο λαός να αντιμετωπίσει αυτή την καταστροφή, η μόνη δυνατότητα για δυναμική παρουσία της αριστεράς είναι η συγκρότηση ενιαίου φορέα της ριζοσπαστικής αριστεράς, για να μπορέσει ο κόσμος της αριστεράς να στεγάσει τις ελπίδες του, την αγωνία του και την ανάγκη του, για να εκφράσει την αντίθεσή του και να παλέψει τη σημερινή κοινωνική και πολιτική βαρβαρότητα. Τι διαφορετικό κάνει το ΚΚΕ, που παλεύει για να ισχυροποιήσει το κόμμα του και δεν το ενδιαφέρει η ενότητα και ισχυροποίηση της αριστεράς, για να μπορέσει να γίνει ο αγώνας του λαού αποτελεσματικός και γι' αυτό όλοι εμείς, δικαιολογημένα, το κατηγορούμε για διάσπαση και μοναχική πορεία που είναι αδιέξοδη;

Κλείνω εδώ για να επανέλθω, γιατί το θέμα της ενότητας της αριστεράς είναι τεράστιο και σε ένα κείμενο δεν είναι δυνατόν να το καλύψεις.

Σχετικά με τις επιτροπές κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης

Του Γιώργου Σιώζου*

Ο Συνασπισμός, ένα κόμμα που διακατέχεται από το σύνδρομο του καναπέ και λειτουργεί ουσιαστικά ως εκλογικός μηχανισμός -κι αυτός ανάπηρος- όψιμα ανακάλυψε ότι πρέπει να στραφεί στην κοινωνία και στα προβλήματα που την απασχολούν, με τη δημιουργία επιτροπών κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης.

Φοβάμαι όμως πως και αυτή η πρόθεση θα παραμείνει στο επίπεδο των διακηρύξεων, παρ' όλα αυτά εκτιμώ ότι πρέπει να το τολμήσουμε.

Για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε όμως σ' αυτό το καθήκον θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε προβλήματα που ταλανίζουν χρόνια τον Συνασπισμό και έχουν να κάνουν:

1ον. Με τη μικρή έως μηδενική διαθεσιμότητα των μελών στη ζωή και τη δράση των οργανώσεων.

2ον. Στη λειτουργία των οργανώσεων ως λεσχών ατέρμονων συζητήσεων, πάνω στη μασημένη τροφή που προφέρει η ηγεσία.

3ον. Στην παραίτηση των οργανώσεων από το να παράγουν οι ίδιες πολιτική και να απαιτούν τη μασημένη τροφή ως μάννα εξ ουρανού.

4ον. Την έλλειψη στόχων και δράσεων, δράσεων που μας θα έφερναν σε επαφή με τις τοπικές κοινωνίες, θα ανέπτυσσαν δεσμούς με αυτές και θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη τοπικών κινημάτων.

5ον. Την αναζήτηση κατά κύριο λόγο προσωπικών λύσεων για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης και η ανάλωση των μελών προς αυτή την κατεύθυνση -αντίληψη άλλωστε που διατρέχει συνολικά την ελληνική κοινωνία- και είναι αποτέλεσμα της απουσίας φερέγγυας εναλλακτικής πρότασης και πολιτικού σχεδίου.

6ον. Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, που διαπερνά και τον Συνασπισμό, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των μελών στον εαυτό τους, την αποφυγή συζητήσεων που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά, επαγγελματικά και ίσως τα υπαρξιακά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και άρα τη χαλάρωση των συντροφικών δεσμών.

7ον. Η απουσία νεολαίας απ' τη ζωή και τη δράση των κομματικών οργανώσεων και ο σχετικά υψηλός ηλικιακά μέσος όρων των μελών του κόμματος.

8ον. Η εξάντληση των μελών από έριδες και εμφύλιες συγκρούσεις, που είναι αποτέλεσμα της ασαφούς ιδεολογικής και πολιτικής φυσιογνωμίας του Συνασπισμού και που σε περιόδους κρίσης αυτές οι συγκρούσεις οξύνονται, παραλύοντας ουσιαστικά τη δράση και τη λειτουργία των οργανώσεων και συνολικά του κόμματος.

Παρ' όλες όμως αυτές τις παθογένειες που πρέπει να αντιμετωπιστούν, θεωρώ ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής τους είναι οι επίμονες και επίπονες προσπάθειες, που θα μας φέρουν σε επαφή με την κοινωνία, και η οποία σε τελευταία ανάλυση αποτελεί τον τελικό κριτή για τη δικαίωση της όποιας πολιτικής.

Απαιτείται άμεσα να παρθούν οργανωτικά μέτρα, με τη συνένωση τοπικών οργανώσεων, που λόγω του μικρού αριθμού των μελών τους έχουν περιέλθει σε πολιτική απραξία και δεν επιτελούν καμία ουσιαστική πολιτική λειτουργία. Μια συνένωση που, αν και θ' ανάγκαζε τις οργανώσεις να καλύπτουν μεγαλύτερες γεωγραφικές περιοχές, θα τις ενδυνάμωνε, θα τις καθιστούσε περισσότερο δραστήριες και αποτελεσματικές, θα συνέβαλε στο να γίνουν εξωστρεφείς και θα τις ενίσχυε οικονομικά.

Θα έλεγα ότι ένας καλά σχεδιασμένος κομματικός "Καλλικράτης" θα είναι αρκετά επωφελής.

Οι οργανώσεις θα πρέπει άμεσα να συγκροτήσουν τις εξής επιτροπές:

Επιτροπή Δανειοληπτών

Μετά τις περικοπές μισθών και ημερομισθίων, τον ογκούμενο αριθμό ανέργων και το βάθεμα της ύφεσης, πολλά νοικοκυριά και επιχειρήσεις θα αδυνατούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες, οι οποίες θα εξαπολύσουν ένα τσουνάμι κατασχέσεων της κινητής και ακίνητης περιουσίας των δανειοληπτών.

Οι οργανώσεις και τα κινήματα θα πρέπει να μπουν φραγμός στις επιχειρούμενες κατασχέσεις, αποτρέποντάς τες, με τη δυναμική τους παρουσία στους χώρους που αυτές επιχειρούνται. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα κίνημα καταλήψεων είτε συμβολικό, είτε πραγματικό, των τραπεζών και η προβολή του αιτήματος της σεισάχθειας για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Επιτροπή κατά της ακρίβειας

Παρεμπόδιση ως πλήρη αποφυγή μετρήσεων του ηλεκτρικού ρεύματος, καταλήψεις τοπικών και κεντρικών γραφείων της ΔΕΗ.

Άρνηση καταβολής του αντιτίμου στα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς.

Σύνδεση του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" με το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στις αντίστοιχες επιχειρήσεις.

Επιτροπή Διεκδίκησης ή και απαλλοτρίωσης δημοσίων και δημοτικών οικημάτων, για τη στέγαση αστέγων ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Επιτροπή για τη δωρεάν και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανέργων, ανασφαλίστων, απόρων, μεταναστών, σε σύνδεση με τους συνδικαλιστικούς φορείς των εργαζομένων στην Υγεία.

Επιτροπή Επισιτισμού

Για ανέργους, απόρους, μετανάστες απαιτώντας αύξηση και επέκταση των συσσιτίων από τους  δήμους, της παροχής δωρεάν τροφίμων από τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, κι αν το αίτημα δεν γίνει αποδεκτό να πραγματοποιούνται τακτικές απαλλοτριώσεις.

Είναι επιτακτική ανάγκη να πιάσουμε ξανά το νήμα των καλύτερων παραδόσεων της αριστεράς, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του αγώνα και της αυταπάρνησης, έτσι μόνο σε δύσκολους καιρούς εμπιστεύθηκε ο λαός την αριστερά.

Μόνο έτσι σχηματίστηκε το κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο που μας συντηρεί έως σήμερα.

Σ' ένα τέτοιο κίνημα θα πρέπει να πρωτοστατήσουν οι βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος, γιατί εκεί θα κριθεί η μάχη και όχι στα κοινοβουλευτικά έδρα και τα κομματικά γραφεία.

Το κίνημα της άρνησης πληρωμής των διοδίων από χιλιάδες πολίτες, αποτελεί ένδειξη ότι τέτοιες μορφές αγώνα υιοθετούνται από την κοινωνία, ένα τέτοιο κίνημα και η επέκτασή του τρομάζει την άρχουσα τάξη.

Να τι γράφει η ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού "Καθημερινή" στις 6.1.2011 για το κίνημα της μη πληρωμής των διοδίων: "Ας σκεφθούν οι ιθύνοντες ότι εάν τα διόδια καταργηθούν ντε φάκτο, το πρόβλημα δεν θα είναι τα φράγκα που θα χάσουν οι δικαιούχοι.

Το μείζον θα είναι η στέρεα πλέον πεποίθηση των πολιτών ότι βρίσκονται ενώπιον κράτους ασθενούς και ανυπόληπτου.

Και τα διόδια θα είναι ενδεχομένως, ο γελοίος και ο τυχαίος καταλύτης που θα οδηγήσει στο απρόβλεπτο".

Ας αποδείξουμε λοιπόν στους γελοίους και πληρωμένους κονδυλοφόρους του αστισμού, τη δύναμη του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" επιβάλλοντάς το τόσο ντε γιούρε όσο και ντε φάκτο, στην καθημερινή μας ζωή, αλλά και στο πρόβλημα του δημοσίου χρέους που αντιμετωπίζει η χώρα.

 

* Ο Γ. Σιώζος είναι μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Κεραμεικού - Μεταξουργείου

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέθανε, ζήτω ο νέος ΣΥΡΙΖΑ (μέρος β')

Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου (το πρώτο μέρος)

 

Του Βασίλη Κωτούλα

Τώρα είμαστε στην επόμενη μέρα, στην επόμενη σελίδα. Οι σύντροφοι δημιούργησαν τη Δημοκρατική Αριστερά και με χαρά είδα ότι στο κόμμα αυτό ενεργοποιήθηκαν και κάποιοι καλοί μου σύντροφοι από τα παλιά και ελπίζω αυτοί και οι νέοι σε ηλικία αγωνιστές να ανανεώσουν και τον ηγετικό του πυρήνα, γιατί αυτός παραμένει τόσο στενός και τόσο παλιός, τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, και αυτό δεν δείχνει -όπως δεν έδειχνε και κατά τη διάρκεια που συγκροτούσαν τη λεγόμενη "Α.Π." στο πλαίσιο του ΣΥΝ- τίποτε το ανανεωτικό.

Θα ευχόμουν και στο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς να έχει καλή πορεία και από τη σκοπιά του να συμβάλει στο να πραγματοποιηθεί το ρήγμα εις βάρος του μεταλλαγμένου και ακραία πλέον νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ. Οι αρχικές μου ανησυχίες ότι οι κοινωνικές και πολιτικές δυναμικές θα ωθούσαν τη Δημοκρατική Αριστερά να έχει την κατάληξη του τέως συντρόφου του ΙΚΚ που από μετεξέλιξη σε μετεξέλιξη, δηλαδή από κατρακύλα σε κατρακύλα, από την αρχική αποκομμουνιστικοποίηση στην αποαριστεροποίηση και αρκετοί, ακόμη και ηγέτες του πάλαι ποτέ κραταιού ανανεωτικού ΙΚΚ κατέληξαν να είναι σήμερα και αντικομμουνιστές, ευτυχώς φαίνεται να μην επαληθεύονται. Τις ανησυχίες μου για την πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν τις τροφοδοτούσαν μόνο οι δυναμικές της πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας των τελευταίων δύο περίπου δεκαετιών της Ιταλίας και της Ευρώπης, αλλά και το γεγονός ότι το περιεχόμενο αρκετών κειμένων συντρόφων της λεγόμενης "Α.Π.", όσο ήταν στον ΣΥΝ και σήμερα είναι στην Δημοκρατική Αριστερά, ταυτιζόταν και ταυτίζεται -χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν και να το συνειδητοποιούν- με αντίστοιχα και σχετικά παλαιότερα κείμενα και προβληματισμούς (και έχω αρκετά τέτοια στο αρχείο μου) των τέως Ιταλών συντρόφων. Στην ελληνική πραγματικότητα όλα τα παραπάνω δεν θα οδηγούσαν και δεν θα οδηγήσουν να γίνει το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς κάτι σαν το αντίστοιχο μη αριστερό Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας, το οποίο έχει στις γραμμές του πολλά μέλη και ψηφοφόρους αριστερούς, χωρίς το ίδιο ως κόμμα να είναι αριστερό, αλλά να γίνει τσόντα του ΠΑΣΟΚ.

 

Ο χαρακτήρας της κρίσης και η Δημοκρατική Αριστερά

Οι τελευταίες δραματικές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ευρώπη και στη χώρα μας, το Μνημόνιο της εθνικής, κοινωνικής, πολιτικής και ταξικής υποταγής στην παγκόσμια και κυρίως στην ευρωπαϊκή και ελληνική ελίτ του χρηματιστικού κεφαλαίου καθιστούν το ΠΑΣΟΚ τον καλύτερο υπηρέτη αυτής της υποταγής.

Το πρόσφατο κατάπτυστο, αντεργατικό πολυνομοσχέδιο, που με τη μέθοδο του κατεπείγοντος ψήφισε, ανατρέπει τα πάντα. Το ΠΑΣΟΚ, με τον νόμο αυτό παραδίδει, από άποψη νομικού πλαισίου, αλυσοδεμένους χειροπόδαρα τους εργαζομένους στις ταξικές επιδιώξεις του κεφαλαίου. Κάτι τέτοιο ούτε στα πιο φιλόδοξα όνειρά τους δεν έβλεπαν οι εκτεταμένα κρατικοδίαιτοι και κρατικοπλουτίσαντες μεγαλοεπιχειρηματίες μας. Όλοι τους σχεδόν με τις φοροαπαλλαγές, τις εισφοροδιαφυγές και τις φοροκλοπές φούσκωσαν και φουσκώνουν με δισεκατομμύρια τους λογαριασμούς τους στους φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο. Σε 550-600 δισ. ευρώ ανεβάζουν οι έρευνες αυτά τα ποσά που 10.300 περίπου πάμπλουτοι Έλληνες κατακλέψανε τις τελευταίες δεκαετίες. Μέρος αυτών των δισ., άμεσα και έμμεσα, γίνονταν στη συνέχεια πανάκριβα δάνεια προς το Ελληνικό Δημόσιο. Όλοι αυτοί οι κερδοσκόποι συχνά μας κάνουν και μαθήματα πατριωτισμού. Αυτή είναι η υπ' αριθμόν ένα ληστεία εις βάρος του πλούτου της χώρας και είναι η κύρια αιτία της κρίσης, της πτώχευσης του λαού, της οικονομίας και των δημοσιοοικονομικών αδιεξόδων. Ανάμεσα σ' αυτούς τους πάμπλουτους είναι και όλοι σχεδόν οι μεγαλοκαναλάρχες. Τον πλούτο αυτόν που παράνομα φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό και μαζί με τον πρόσθετο και τεραστίων διαστάσεων που διαθέτουν και στην Ελλάδα όχι μόνο δεν θέλει και δεν μπορεί να τον αγγίζει το ΠΑΣΟΚ, αλλά εντελώς ξεδιάντροπα, στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς συναλλαγής, με διάταξη που ενσωμάτωσε στο τελευταίο αντεργατικό πολυνομοσχέδιο με το οποίο ξεθεμελιώνει και θεσμικές ρυθμίσεις που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα πολλών δεκαετιών, χαρίζει στους καναλάρχες και τον φόρο από τις διαφημίσεις που έπρεπε να αποδίδουν στο Δημόσιο και παράνομα κατακρατούσαν και κατακρατούν.

Από τον τεράστιο πλούτο που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας και κερδοσκοπικά συσσώρευσε το κεφάλαιο και από τα δάνεια του Δημοσίου που τα λεηλατούσαν οι μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοπρομηθευτές του ψίχουλα έφαγε και ο Πάγκαλος με τους φίλους του του πολιτικού κατεστημένου. Ψίχουλα έδιναν για πελατειακούς λόγους και στους κολλητούς συνδικαλιστές και εργατοπατέρες στις συντεχνίες και στην εργατική αριστοκρατία του γραφειοκρατικού σπάταλου, κομματικοποιημένου και διεφθαρμένου στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ψίχουλα, που όλα μαζί είναι αρκετά δισ. και συνιστούν τεράστιο οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα και σκάνδαλο, αλλά δεν συνιστούν την κύρια αιτία της έκτασης και του βάθους της κρίσης που βύθισε τη χώρα στην ύφεση. Αυτή ήταν και παραμένει η εκτεταμένη κερδοσκοπία και οι φοροκλοπές του κεφαλαίου και κάνει μεγάλο λάθος το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που αντιστρέφει την ιεράρχιση των αιτιών της κρίσης και υποβαθμίζει έτσι τον κεντρικό ταξικό πυρήνα της. Στη βάση αυτής της λαθεμένης ιεράρχησης οικοδομεί και την ταυτότητά του και τη φυσιογνωμία του.

Οι τελευταίες εξελίξεις και κυρίως το πολυνομοσχέδιο, το οποίο και το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς το χαρακτήρισε "κόκκινη γραμμή", ελπίζω να ματαίωσαν οριστικά τις διεργασίες που θα ωθούσαν το κόμμα αυτό στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ.

Η επόμενη μέρα, μετά και τις εξελίξεις που ανέφερα, ανοίγει τον δρόμο για διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και την ένταξη σ' αυτόν ως αυτόνομη συνιστώσα και του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς.

 

Τσίπρας και νέα προβλήματα στον ΣΥΝ

Αναφέρθηκα προηγουμένως στις ευθύνες των σ.σ. Αλαβάνου και Κουβέλη για την πορεία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ευθύνες και μάλιστα σοβαρές έχει και η υπόλοιπη ηγεσία του ΣΥΝ και προσωπικά ο σ. Τσίπρας.

Ο σ. Τσίπρας επάξια ηγήθηκε όλο αυτόν τον καιρό του ΣΥΝ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε που έγινε πρόεδρος πολλές φορές υπέστη άδικη κριτική και δέχτηκε σοβαρά και απαράδεκτα χτυπήματα, με πρώτο το ηχηρό και προσβλητικό εκείνο του σ. Λ. Κύρκου όταν μίλησε "για παιδαρέλια που νομίζουν ότι έγιναν ηγέτες". Ακολούθησε η συστηματική υπονόμευσή του από τον σ. Αλαβάνο, κάτι που η κοινωνία το κατέγραψε με τον δικό της απλό και απλοϊκό τρόπο ως ακατανόητη βεντέτα ανάμεσά τους και τους το καταλόγισε. Αλλά και ο σ. Τσίπρας απέναντι στις άδικες κριτικές και επιθέσεις αρκετές φορές αντέδρασε αντιφατικά, σπασμωδικά, με αδικαιολόγητη ανασφάλεια, με αλαζονεία και αυτάρκεια. Αρκετοί χειρισμοί του, ιδιαιτέρως της τελευταίας περιόδου των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, ήταν ανεπαρκείς. Στο πλαίσιο της πολύ σωστής στρατηγικής κατεύθυνσης για την πραγματοποίηση της μέγιστης δυνατής συνεργασίας με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται πραγματικά από το ΠΑΣΟΚ, έγιναν αρκετά λάθη, ερασιτεχνισμοί και επιλογές που δεν ήταν αποτέλεσμα συλλογικών διερευνήσεων και διεργασιών. Επιλογές που έφεραν το κόμμα και συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε προτετελεσμένες αποφάσεις. Ευθύνες σοβαρές για όλα αυτά έχει ο σ. Τσίπρας αλλά και αρκετά στελέχη της ηγεσίας. Συνεπώς χρειάζεται και από τον σ. Τσίπρα και από το σύνολο της ηγεσίας του ΣΥΝ μια σοβαρή και αυστηρή κριτική και αυτοκριτική θεώρηση όλης της μέχρι τώρα πορείας.

Ο ΣΥΝ έχει νέα προβλήματα και διαφωνίες. Οι μειοψηφικές θέσεις της νέας λεγόμενης "Αριστερής Τάσης" για την κρίση, το χρέος, το ευρώ και την Ε.Ε. είναι λαθεμένες αλλά θεμιτές, αρκεί να εκφέρονται, εσωκομματικά και δημόσια, με κομματικό τρόπο. Δεν γίνεται πάντα έτσι. Σήμερα, παρόμοιες θέσεις για άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης της Ε.Ε., για τη χρησιμότητα της εξόδου της Ελλάδας απ' αυτή αναπτύσσονται από ειδικούς και ιδεολόγους όλων των θεωριών από ακραίους εθνικιστές, νεοφιλελεύθερους, μέχρι ακραίους αριστερούς σεχταριστές και αριστεριστές. Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε όσα γράφει ο αγαπητός σ. Λαφαζάνης, γιατί μου δίνουν την αίσθηση μιας γενικής ιδεολογικής και στρατηγικής αναδίπλωσής του έναντι του δημοκρατικού ανανεωτικού κομμουνιστικού οράματος, έναντι του δημοκρατικού αντικαπιταλιστικού δρόμου και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Αναδίπλωση σε νεοσεχταριστικές θεωρήσεις. Μακάρι να κάνω λάθος.

 

Ο διευρυμένος ΣΥΡΙΖΑ και ο αριστερισμός

Οργανωμένα και συστηματικά στις νέες συνθήκες που διανύουμε να οικοδομήσουμε τον πιο διευρυμένο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τώρα. Ο αριστερισμός μερικών συνιστωσών του, που υπήρχε από την ίδρυσή του, δεν μπορούσε να ακυρώσει τη σωστή κατεύθυνση του εγχειρήματος, γιατί ούτε σπουδαίο αντίκρισμα στην ελληνική κοινωνία είχε, ούτε διεθνή στηρίγματα και ενθαρρύνσεις, όπως συνέβαινε στις παλιότερες δεκαετίες, τότε που οι αριστερισμοί, οι σεχταρισμοί και οι σταλινισμοί ώθησαν μέχρι και σε πολεμικές αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις τότε λεγόμενες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, ανάμεσα στην Κίνα και στην ΕΣΣΔ. Σήμερα εκείνος ο μαοϊσμός ξεθώριασε και τον σταλινισμό τον μονοπωλεί σχεδόν το ΚΚΕ. Αν παρ' όλα τα παραπάνω ο αριστερισμός ορισμένων συνιστωσών τις οδηγήσει να μην ακολουθήσουν τον νέο ΣΥΡΙΖΑ γιατί γι' αυτές η κρίση θα έπρεπε να κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ πιο "επαναστατικό", θα είναι μεν αρνητική εξέλιξη, αλλά το κενό θα υπερκαλυφθεί από τις νέες δυνάμεις που συστηματικά θα πρέπει να επιδιωχθεί να ενταχθούν, είτε αυτές είναι όσες αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ (πολιτική κίνηση Μητρόπουλου και άλλοι) είτε είναι εκείνες της Δημοκρατικής Αριστεράς, είτε των αριστερών οικολόγων, με την υπογράμμιση ότι, οικολόγοι είμαστε, πρέπει να είμαστε όλοι.

Ώρα για το μεγάλο μέτωπο, αλλά...

Ήρθε η ώρα, οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες και το απαιτούν, όλοι οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι ριζοσπάστες και πραγματικοί σοσιαλιστές, οι προοδευτικοί άνθρωποι να δημιουργήσουν το μεγάλο πατριωτικό, ταξικό, προοδευτικό, ευρωπαϊκό και διεθνικιστικό μέτωπο. Επιτέλους πρέπει να το καταλάβει και η ηγεσία του ΚΚΕ και να συμβάλει για να γεννηθεί το σύγχρονο ΕΑΜ, κάτι που θα ανατρέψει το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό, θα τρομάξει τις αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και θα τις αναγκάσει να κάνουν σοβαρές υποχωρήσεις προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Θα συμβάλει θετικά στην επαναθεμελίωση της Ε.Ε. προς την κατεύθυνση που λέει το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αν τελικά η Ε.Ε. καταρρεύσει λόγω των εσωκαπιταλιστικών της αντιθέσεων, και αντιφάσεων η αριστερά δεν θα έχει ευθύνες για ό,τι αρνητικό προκύψει για τους λαούς από την κατάρρευση και ίσως από καλύτερες θέσεις θα παλέψει για τα παραπέρα.

 

...Η ηγεσία του ΚΚΕ παραμένει σεχταριστική

Το μεγάλο μέτωπο, το σύγχρονο ΕΑΜ ή η σύγχρονη ΕΔΑ είναι στη σημερινή φάση αδύνατο να δημιουργηθούν, γιατί ο ηγετικός πυρήνας της ηγεσίας του ΚΚΕ έχει έναν τέτοιο σεχταρισμό και σταλινισμό που από άποψη πολιτικής τεχνικής είναι πιο ακραίος και από τις εποχές των Ζαχαριάδη, Κολιγιάννη και Φλωράκη. Και απ' ό,τι φαίνεται θα παραμείνει έτσι για πολύ καιρό ακόμα. Αλλά ένας νέος και πιο διευρυμένος ΣΥΡΙΖΑ, σαν αυτόν που ανέφερα παραπάνω, θα συμβάλει πιο αποφασιστικά για να ανοίξει ο δρόμος ώστε σε μια δεύτερη φάση να γίνει και το μεγάλο Μέτωπο της Αριστεράς και της Προόδου.

 

 

Ο σ. Μ. Γλέζος και ο ΣΥΡΙΖΑ

Η ιστορία, η προσφορά και το ήθος του σ. Μ. Γλέζου είναι γνωστά στους πάντες. Αποτελεί ένα εθνικό, πατριωτικό και αριστερό σύμβολο που τιμά τους αγώνες του λαού μας και συνεχίζει να βρίσκεται στις πρώτες γραμμές αυτών των αγώνων.

Οι εμπειρίες του τον βοηθούν περισσότερο από κάθε άλλον ν' αντιλαμβάνεται ότι για την ώρα στον νέο και διευρυμένο ΣΥΡΙΖΑ δεν χωράνε ούτε οι συνιστώσες (καμιά δεκαριά) που συγκροτούν την "ΑΝΤΑΡΣΥΑ", γιατί δυστυχώς δεν είναι διατεθειμένες να απομακρυνθούν ούτε ένα εκατοστό από τις αριστερίστικες προγραμματικές και ιδεολογικές νοσταλγίες και επιλογές τους. Επίσης, όπως είπα, και κάποιες συνιστώσες του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην παραμείνουν. Όσο κι αν είναι καλές οι προθέσεις και οι επιθυμίες του σ. Μ. Γλέζου να μπουν οι πάντες στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό αποτελεί ουτοπία -εξάλλου πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν ακραίες και αριστερίστικες ομάδες που μένουν έξω από τους μεγάλους φορείς, αυτό γινόταν και επί εποχής ΕΑΜ και ΕΔΑ, εποχές που γνωρίζει πολύ καλά ο σ. Μ. Γλέζος- και συνεπώς θα είναι η προσφορά του πιο αποδοτική αν στις εσωτερικές αντιπαραθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κρατάει ίσες αποστάσεις από τις διάφορες συνιστώσες και τοποθετηθεί με σαφήνεια υπέρ εκείνων που θέλουν πραγματικά την ενότητα και τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέθανε, ζήτω ο νέος ΣΥΡΙΖΑ

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΤΟΥΛΑ

 

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι η κεντρική πολιτική, ιδεολογική και στρατηγική ιδέα αυτού του κειμένου. Ο χθεσινός ΣΥΡΙΖΑ που "πέθανε" γεννήθηκε επί προεδρίας του σ. Ν. Κωνσταντόπουλου και στη διαδρομή του πέρασε πολλές φουρτούνες. Η ίδρυσή του θεωρήθηκε στοιχείο της λεγόμενης αριστερής στροφής του ΣΥΝ, αριστερή στροφή που βάθυνε επί προεδρίας του σ. Αλ. Αλαβάνου. Πέρα από τα μεγάλα λόγια που τον συνόδεψαν ήταν μια σωστή προσπάθεια υλοποίησης της ενότητας των αριστερών δυνάμεων που πρέπει σταθερά και πάντα να επιδιώκεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε στρατηγική επιλογή μακράς πνοής και προοπτικής. Προωθήθηκε άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο αποτελεσματικά, άλλοτε με περισσότερα και άλλοτε με λιγότερα λάθη και πισωγυρίσματα που αντανακλούσαν και τα προβλήματα της εσωτερικής συνοχής τόσο του ΣΥΝ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΝ αποτελούσε και αποτελεί την πλειοψηφική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, μακράν πιο μεγάλη απ' όλες τις υπόλοιπες μαζί. Απροσδιόριστη από άποψη μεγέθους, αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η "συνιστώσα" των ανένταχτων. Το γεγονός ότι ο ΣΥΝ είναι η μεγάλη συνιστώσα δεν έπρεπε και δεν πρέπει να έχει περισσότερα δικαιώματα, αλλά περισσότερες υποχρεώσεις.

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι το κίνημα μεγαλούργησε τόσο την περίοδο του ΕΑΜ όσο και στη διαφορετική αλλά σημαντική περίοδο της ΕΔΑ, όταν η κύρια δύναμη, τότε ήταν το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές ηγεμόνευαν με τη στάση τους, τη δράση τους, την προσφορά τους, τις ιδέες τους και την πειθώ τους. Όταν αυτή η διάσταση της ηγεμονίας αδυνάτιζε και ενισχυόταν εκείνη της επιβολής διά της ποσοτικής υπεροχής τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι πολύ διαφορετική, αλλά οι ποσοτικές αναλογίες των διαφόρων συνιστωσών του, στα συνολικά πολύ μικρότερα μεγέθη, είναι παρόμοιες. Οι μικρές συνιστώσες πρέπει να μην αγνοούν το δικό τους ειδικό βάρος και να διατυπώνουν με μεγαλύτερη αίσθηση της πραγματικότητας τις διάφορες απαιτήσεις τους. Να σέβονται τους εσωτερικούς προβληματισμούς της μεγάλης συνιστώσας, να εκφράζονται με περισσότερο συντροφικό, ενωτικό και συμμαχικό πνεύμα και με μικρότερη έπαρση. Ο μικρομεγαλισμός δεν βοηθάει απ' όπου κι αν εκδηλώνεται. Να έχουν όλοι βαθιά συνείδηση και συναίσθηση ότι το σχήμα είναι σχήμα συνεργασίας αυτόνομων συνιστωσών και κομμάτων και δεν μπορεί παρά να έχει χαρακτηριστικά ομοσπονδίας και όχι ενιαίου κόμματος, να λειτουργεί διά εκπροσώπων και αντιπροσώπων και στη βάση να ενσωματώνει και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Να αποφασίζει με συναινέσεις.

Είναι επιτακτική ανάγκη να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω και με αρκετή αυτοκριτική να ξαναπιάσουμε το νήμα από τα ιδρυτικά κείμενα, να τα εμπλουτίσουμε, να τα επικαιροποιήσουμε και να συγκροτήσουμε το νέο "minimum" κοινό πρόγραμμα και σχέδιο. Έτσι θα δημιουργήσουμε τον νέο ΣΥΡΙΖΑ και μόνον έτσι θα μπορέσουμε όλοι μαζί να κάνουμε δύο βήματα μπροστά.

 

Αλαβάνος - Κουβέλης - Τσίπρας

Οι τρεις αυτοί σύντροφοι διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν έναν σημαντικό ηγετικό ρόλο στον ΣΥΝ και στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Ο ρόλος τους ήταν θετικός για όποιες επιτυχίες είχε και καθοριστικά αρνητικός για ό,τι δεν πήγε καλά. Είναι ώρα για μια βαθιά κριτική και κυρίως αυτοκριτική επανεκτίμηση της όλης ιστορίας τους και από τη σημερινή θέση, ρόλο και χώρο που ο καθένας βρίσκεται να συμβάλλουν πιο αποτελεσματικά για ένα νέο ξεκίνημα.

 

 

Αλαβάνος και το "μέτωπο Α.Α."

Η αγωνιστική ιστορία του σ. Αλαβάνου είναι γνωστή και πολύ πλούσια, για αρκετά χρόνια αναπτύχθηκε από τις γραμμές του δογματικού ΚΚΕ και σε συνέχεια, μετά την κρίση του ΚΚΕ και την αποχώρησή του από τον Συνασπισμό, συνέχισε τη δράση του από τις γραμμές του ΣΥΝ που μετεξελίχθηκε σε ενιαίο κόμμα. Όταν παραιτήθηκε ο σ. Ν. Κωνσταντόπουλος από πρόεδρος του κόμματος και αφού αρνήθηκε κατηγορηματικά, τότε και μετέπειτα, ο σ. Γ. Δραγασάκης να δεχτεί να είναι υποψήφιος, πρόταση που του έγινε από αρκετούς συντρόφους όλων των τότε ρευμάτων, εκλέχθηκε ο σύντροφος Αλαβάνος με ευρεία πλειοψηφία. Η προσφορά του τόσο κατά τη μακρά περίοδο της ευρωβουλευτικής του δράσης όσο και κυρίως κατά την περίοδο που ήταν πρόεδρος του ΣΥΝ ήταν πολύ θετική.

Βοήθησε σημαντικά στην ολοκλήρωση της αριστερής στροφής του κόμματος και στην εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ το 2007. Παραιτήθηκε από πρόεδρος σε μια περίοδο που δεν έπρεπε να το κάνει. Φάνηκε τότε ότι ήθελε να προωθήσει την ανανέωση και τη νέα γενιά στην ηγεσία του κόμματος και πρότεινε για πρόεδρο τον άξιο, νέο, και ήδη επιτυχημένο ηγέτη στην "Ανοιχτή Πόλη" σ. Τσίπρα. Για την ενέργεια εκείνη εισέπραξε από πολλούς και από την κοινωνία πολλά εύσημα. Για τον εαυτό του φάνηκε τότε ότι επιφύλασσε, και για λόγους υγείας, έναν δεύτερο και βοηθητικό ρόλο δίπλα στον νέο πρόεδρο. Πολλοί, μεταξύ αυτών και εγώ, δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε μόνο με πολιτικά κριτήρια τη μετέπειτα στάση του.

Φαίνεται ότι όταν παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΝ, οι προθέσεις του ή δεν ήταν ειλικρινείς ή, στην πορεία, μέσα από διεργασίες και ψυχολογικού χαρακτήρα -άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου- επανατοποθετήθηκε και δεν του αρκούσε ο δεύτερος και βοηθητικός ρόλος και άρχισε να διεκδικεί για τον εαυτό του ρόλο υπεραρχηγού όχι μόνο στον ΣΥΝ αλλά και σε όλο τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαι σίγουρος αν σ' αυτό προσέβλεπε από την αρχή. Απ' ό,τι γνωρίζω δεν το είπε, δεν το διερεύνησε, δεν το συζήτησε με κανένα. Έκανε λάθος εκτίμηση, έπρεπε να γνωρίζει ότι ο χώρος αυτός, ο χώρος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχεται υπεραρχηγούς και, όπως απέδειξαν και οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, ούτε οι ψηφοφόροι το δέχονται. Σ' όλη αυτή την περίοδο των αντιπαραθέσεων ήταν ιδιαίτερα άδικος και υπονομευτικός εναντίον του σ. Τσίπρα και εναντίον του ΣΥΝ από τότε που αποχώρησε απ' αυτόν. Ταυτόχρονα, την ίδια περίοδο και ο ίδιος υπέστη υπερβολικές και άδικες κριτικές και επιθέσεις.

Όλα αυτά είναι αρνητικές σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας και ο κόσμος της αριστεράς μάς τις καταλόγισε και μας τιμώρησε αναλόγως. Μπορούμε να τα υπερβούμε; Δεν γνωρίζω και είμαι αρκετά απαισιόδοξος. Ίσως τα καταφέρουμε αν απαλλαγούμε όλοι από τις απολυτότητές μας και τα εγώ μας και ξαναβρούμε το συντροφικό και ενωτικό πνεύμα. Το ήθος της αριστεράς και πολύ περισσότερο των ηγετών της παίζει σημαντικό ρόλο και πρέπει να είναι ένα ουσιαστικό συντακτικό στοιχείο της ταυτότητάς της γιατί εμπεριέχει τις αξίες της μελλοντικής κοινωνίας που επαγγέλλεται, τις αξίες της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού.

Σ' ένα νέο ξεκίνημα και ο σύντροφος Αλαβάνος και ίσως με ολόκληρο το "Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής" ενταγμένο ως αυτόνομη συνιστώσα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει και έχουν να προσφέρουν σημαντικό έργο, αρκεί να μη συνεχίσουν να προωθούν ανταγωνιστικά σχέδια. Αυτό θα διευκόλυνε και θα απλοποιούσε τις παραλυτικές διαδικασίες και θα ήταν ακόμη πιο καλό αν και οι συνιστώσες που συγκροτούν την "ΑΝΑΣΑ" λειτουργούσαν και αυτές ενιαία ως μια συνιστώσα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα τον απάλλασσαν έτσι από την εικόνα που μερικές φορές μοιάζει γελοία, με δεκάδες συνιστώσες που μερικές απ' αυτές είναι μικρότερες και από μια πολιτική κίνηση βάσης του ΣΥΝ. Γνωρίζω ότι αυτό είναι αρκετά δύσκολο, προσκρούει στον αριστερισμό που αρκετές έχουν και στις φιλοδοξίες των ηγετών και των ηγετίσκων. Αυτά δεν αφορούν τον σ. Αλαβάνο, ο ίδιος δεν ήταν και δεν είναι αριστεριστής. Ακόμη κι όταν κάποιες τοποθετήσεις του φαίνονταν τέτοιες, δεν εδράζονται σε αριστερίστικες θεωρήσεις, αλλά σε μια πολιτική κουλτούρα που μερικές φορές μοιάζει αδιευκρίνιστη και αντιφατική.

 

Κουβέλης και το κόμμα της "Δημοκρατικής Αριστεράς"

Ο σ. Φώτης Κουβέλης έχει κι αυτός τη δική του αγωνιστική ιστορία. Παρουσιάστηκε στο προσκήνιο κυρίως μετά την πτώση της δικτατορίας και δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ εσ. πρώτα και στη συνέχεια της ΕΑΡ στην πολύ μικρή της περίοδο ως αυτόνομο κόμμα. Μικρή γιατί ίσως ο τότε ηγετικός της πυρήνας σύντομα διαπίστωσε ότι ως αυτόνομο κόμμα δεν είχε μάλλον. Ο σ. Κουβέλης αναδείχθηκε ως σημαντικός κοινοβουλευτικός παράγοντας αρχικά στον μεγάλο Συνασπισμό και με το ΚΚΕ και στη συνέχεια έκανε αρκετές θητείες βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Σε θετικό πλαίσιο εντός του ΣΥΝ κράτησε και την αντιπαράθεσή του κατά τη διάρκεια που διεκδίκησε την προεδρία του κόμματος και συσπείρωσε γύρω του ένα καλό ποσοστό, μόλις κάτι λιγότερο του 30%. Πρόεδρος εκλέχθηκε με 70% περίπου ο σ. Τσίπρας.

Ενώ η συνολική στάση και δράση του σ. Κουβέλη ήταν θετική, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη λεγόμενη "Α.Π.", ιδιαίτερα για τη δράση της και τις λειτουργίες της την τελευταία περίοδο. Εκεί που ο σ. Κουβέλης έκανε το μεγάλο λάθος και έχει σοβαρές ευθύνες ήταν στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ όταν μια μικρή μειοψηφία, κάτι λιγότερο από 20%, αφού δεν κατάφερε να επιβάλει τα εκβιαστικά της διλήμματα, διέσπασε το κόμμα. Οι αποχωρήσαντες αριθμητικά ήταν λίγοι και ακόμη λιγότερα τα μέλη του κόμματος που τους ακολούθησαν, αλλά η ζημιά στο κόμμα, στον ΣΥΡΙΖΑ, στην αριστερά και ιδιαίτερα στην ανανεωτική αριστερά πολύ μεγαλύτερη.

 

* Τέλος α' μέρους (η συνέχεια στο φύλλο της Τρίτης)

Η γκρίνια για τον Μητρόπουλο

Του Μιχάλη Καστρινάκη

 

Το κύμα δυσανεξίας που κατέκλυσε τη ριζοσπαστική αριστερά για τη συνεργασία με τον Μητρόπουλο τροφοδοτείται από τις πηγές της βαθύτερης κακοδαιμονίας που πλήττει τον χώρο μας και έφερε στην επιφάνεια μερικές από τις απωθητικότερες, για την κοινωνία, πτυχές της φυσιογνωμίας του κόσμου μας.

Η αυτοαναφορικότητα, η έπαρση, η αδιαφορία για τις πραγματικές συνθήκες που υπάρχουν γύρω μας, η άρνηση κατανόησης του αναγκαίου, η καχυποψία για όσους δεν ανήκουν στο πολιτικό χωριό μας, ο πολιτισμικός σωβινισμός της πολιτιστικής αριστεράς και τελικά η πικρή πραγματικότητα πως αυτό που βαραίνει στην πραγματική ιδεολογία του χώρου μας (σε αντίθεση με την επίσημη εκδοχή της) είναι οι πολιτιστικού χαρακτήρα αναφορές και όχι η πολιτική συγκρότηση, αναδείχτηκαν με κραυγαλέο τρόπο σε αυτή την υπόθεση.

Όλα τα προφανή, που προκύπτουν από την ανάγνωση των όρων της συγκυρίας, δηλαδή η ταξική χούντα του Κεφαλαίου και συνεπώς η αναγκαιότητα για Ταξική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα, ξεχάστηκαν μπροστά στην αισθητική απέχθεια, το πολιτισμικό σοκ και τον κοινωνικό σεχταρισμό που διαπέρασε τον χώρο μας όταν η ηγεσία μας αποφάσισε να ρισκάρει επιλέγοντας να συμμαχήσει με αυτούς που στο κρισιμότερο ζήτημα λένε περίπου τα ίδια με εμάς.

Το πρόβλημα είναι πως οι μίζερες αντιδράσεις στην υποψηφιότητα Μητρόπουλου ήταν πλειοψηφικές και διαπέρασαν το σύνολο του χώρου, από την Πολιτική Γραμματεία του Κόμματος μέχρι τους ψηφοφόρους μας στα πιο μικρά χωριά. Η ένδεια των επιχειρημάτων κατά της επιλογής Μητρόπουλου σε τίποτα δεν επηρέασε τη δημοφιλία τους στη ριζοσπαστικά αριστερά.

Αυτό το παράδοξο εξηγείται αν κατανοήσουμε πως στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για πολιτικά επιχειρήματα, αλλά για πρόχειρες προσπάθειες επένδυσης με πολιτική ορολογία μιας βαθιάς ψυχικής διάθεσης.

Ηγετικά στελέχη του Συνασπισμού επικαλούνται προσχηματικά επιχειρήματα, όπως είναι η θέση πως η συνάντηση με αυτούς που φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ θα πραγματοποιηθεί στα ουράνια λιβάδια των αγώνων της βάσης και όχι στο Καθαρτήριο των συνεννοήσεων ηγετικών ομάδων. Αυτό δεν σημαίνει πως αυτά τα στελέχη ξέχασαν την αλφαβήτα της πολιτικής και δεν μπορούν να κατανοήσουν πως οι συναντήσεις (και όχι προσχωρήσεις) πολιτικών χώρων συντελούνται σε όλα τα επίπεδα και πολύ συχνά η πρωτοβουλία των ηγετικών ομάδων επιταχύνει αυτό που στη βάση συντελείται με αργούς ρυθμούς.

Ηγετικά μας στελέχη φοράνε την εισαγγελική τήβεννο του πολιτικού γεωγράφου και αποφαίνονται πως δεν υπάρχει σοσιαλιστικός χώρος. Αυτό δεν σημαίνει, όσο κι αν μοιάζει με αυτό, πως ζήλεψαν τη δόξα και την (λέμε τώρα) επιστημονική μεθοδολογία όσων κραυγάζουν πως δεν υπάρχουν εθνικές μειονότητες στη χώρα μας.

Όταν ηγετικά μας στελέχη καταφεύγουν σε τόσο προσχηματικό απολίτικο λόγο, απλώς εκπέμπουν τα σημειολογικά σήματα ενός ιερατείου που αισθάνεται την υποχρέωση να προσφέρει μια επικάλυψη πολιτικής ορολογίας στο σύνδρομο σκαντζόχοιρου που ηγεμονεύει στην κουλτούρα της βάσης.

 

Και τα ράσα της βάσης

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο μου εμπεδώνεται η αίσθηση πως, παρά τα τεράστια οργανωτικά και πολιτικά προβλήματα του χώρου μας, παρά την άθλια δημόσια εικόνα της καρεκλομαχίας που επικρατεί την τελευταία διετία, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση ακραία γραφειοκρατικών μηχανισμών που λυμαίνονται τον χώρο, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, αυτό που την καταδικάζει στα εκλογικά ποσοστά της, αυτό που εμποδίζει την επαφή της με δυναμικά ακροατήρια που θα μπορούσαν να αποτελούν δεξαμενές ανανέωσης του στελεχιακού της δυναμικού, είναι αυτό που η κοινωνία προσλαμβάνει ως κυρίαρχη αίσθηση από την παρουσία μας: η πλειονότητα των πολιτών που ανήκουν στον χώρο μας λειτουργούν με απίστευτη αλαζονεία και έπαρση απέναντι στην κοινωνία. Γκρινιάζουν, κουνάνε το δάκτυλο, καταγγέλλουν τους συμπολίτες τους ως ηλίθιους ή συμβιβασμένους, περιφέρονται επιδεικνύοντας την υπεροχή που προκύπτει από την αίσθηση συμμετοχής σε ένα τάγμα δικαιωμένων μοναχών που νιώθουν περήφανοι ως μοναχοί και θέλουν εσαεί να παραμείνουν μοναχοί και μακριά από την πλέμπα.

Είναι ολοφάνερο πως ο Συνασπισμός πλήρωσε σε αυτές τις εκλογές το τίμημα της μακρόχρονης ανοχής του σε αυτή τη συγκρότηση της βάσης του.

Είναι ολοφάνερο επίσης πως αυτές οι χρόνιες ασθένειες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με αμφίσημες αποφάσεις, μισόλογα και υπαναχωρήσεις. Πέρα από τα αναγκαία που δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ (συζητήσεις, σεμινάρια, διαλέξεις κ.λπ.) η ηγεσία του κόμματος πρέπει να διακηρύξει την περηφάνια της που είχε την τόλμη να δοκιμάσει μια πολιτική επιλογή με αναφορά στην κοινωνία και όχι στο εσωτερικό του χώρου.

Οι μεγάλες τομές, τα σημαντικά εγχειρήματα δεν κρίνονται από την πρώτη στιγμή της εκδήλωσής τους. Η πολιτική της συμπόρευσης με τον αριστερό σοσιαλιστικό χώρο πρέπει να συνεχιστεί με συνέπεια. Για το καλό της κοινωνίας και την ενίσχυση των προοπτικών ανατροπής της ταξικής χούντας. Για το καλό του χώρου μας, ο οποίος θα περιέλθει σε δεινή θέση αν ο χώρος των αριστερών σοσιαλδημοκρατών και σοσιαλιστών συγκροτηθεί χωρίς να έχουμε καμία επαφή μαζί του.

 

* Ο Μιχ. Καστρινάκης είναι μέλος της ΚΠΕ

Ο ΣΥΝ και η παραγωγή πολιτικής

Του Τάσου Τρίκκα

Από τα σημερινά "ολίγα" την πρωτοκαθεδρία δεν μπορούν παρά να έχουν τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Παρ' όλο που το θέμα χάνει σιγά - σιγά την επικαιρότητά του, καθώς ο χρόνος κυλάει και ο ορίζοντας σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο από τις συσσωρευμένες απειλές με την επιμήκυνση της "κηδεμονίας" της τρόικας... Αλλά το θέμα γίνεται ο κρίκος για να αδράξει κανείς την αλυσίδα των κρίσιμων προβλημάτων -και είναι τόσα πολλά!- της δικής μας αριστεράς.

Της δικής μας αριστεράς, που οφείλει να εγκύψει, χωρίς δραματοποιήσεις και κλαυθμηρισμούς, αλλά και χωρίς υπεκφυγές και προσπάθειες αυτοεπιβεβαίωσης, στη σοβαρή αποτυχία της. Δεν πείθουν οι ακροβατικοί ισχυρισμοί περί "σταθερότητας σε ποσοστά, που όμως συνιστά στασιμότητα". Και ενοχλεί -τουλάχιστον- η τόσο σύντομη λησμοσύνη που έρχεται, για μια ακόμη φορά, να καλύψει στόχους που είχαν εμφατικά διακηρυχθεί (διψήφιο ποσοστό για την Αττική) και προσδοκίες που είχαν με περισσή ευκολία καλλιεργηθεί. Προκαλεί, αλήθεια, εντύπωση η αβασάνιστη τοποθέτηση, όχι μόνο τώρα, του πήχη υπερφυώς υψηλά (τρεις ώς τέσσερις ευρωβουλευτές κ.λπ. κ.λπ.). Γιατί άραγε;

Ο ΣΥΝ είναι το κόμμα μας και χρέος μας είναι να είμαστε αυστηροί μαζί του. Αυστηροί με τον εαυτό μας, τους συντρόφους μας, τα κεντρικά του όργανα και τις αποφάσεις τους, όπως η πρόσφατη απόφαση της ΚΠΕ. Που αποπνέει αμηχανία, διάθεση "σπρωξίματος προβλημάτων κάτω από το χαλί" και μετάθεσης ευθυνών, αδυναμία παραγωγής πολιτικής.

Υπάρχουν ευτυχώς στο τελικό κείμενο ορισμένα ψήγματα αυτοκριτικής, καθώς και μερικά "κλικ" αναδίπλωσης από εξωραϊστικές και διχαστικές τοποθετήσεις στις αρχικές δηλώσεις και την εισηγητική ομιλία. Αλλά παραμένουν σ' αυτήν δείγματα μιας νοοτροπίας που θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε αφήσει πίσω μας, όπως η κατασκευή εσωτερικών εχθρών και η επινόηση πλαστών διλημμάτων.

Η αμηχανία και η μετάθεση ή απόκρυψη ευθυνών συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την απόρριψη, στην κάλπη, του πολλά υποσχόμενου ιδεολογήματος της "συνάντησης με τον σοσιαλιστικό χώρο". Το οποίο, χωρίς να θέλουμε να το αδικήσουμε, μας θυμίζει κατά κάποιον τρόπο την έκκληση του Λεωνίδα Κύρκου για "τη συνάντηση των δύο μεγάλων ρευμάτων της ελληνικής κοινωνίας, του ΣΥΝ και του ΠΑΣΟΚ".

Βεβαίως, το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Τώρα περισσότερο με τη "μνημονιακή" πολιτική της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πριν. Όχι όμως ως ευκαιρία "διεμβολισμού" του (ο διεμβολισμός ως έννοια είναι προϊόν της κουλτούρας του ΠΑΣΟΚ, εγχείρημα που δοκιμάστηκε σε βάρος της αριστεράς), αλλά ως άνοιγμα στον χώρο των αριστερών του ΠΑΣΟΚ, οπαδών και μελών του. Που δεν συγκροτούν, ασφαλώς, "σοσιαλιστικό χώρο" -παρόμοιος χώρος ούτε υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα ούτε υπάρχει και σήμερα.

Ένα τέτοιο άνοιγμα με στόχο την προσέγγιση των "θέσει" ή "δυνάμει", κοινωνικά και πολιτικά, οπαδών και μελών του ΠΑΣΟΚ, που διαφοροποιούνται με την αντίθεσή τους στο "Μνημόνιο", για να επιτύχει πρέπει να έχει ως κέντρο αναφοράς του την αριστερά, μια αριστερά φερέγγυα, ανορθωμένη, απαλλαγμένη από τα σημερινά αδιέξοδα και συσπειρωμένη στους φορείς της, τον ΣΥΝ, τον ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις δυνάμεις του, χωρίς αποκλεισμούς.

Στη χώρα μας δεν τίθεται θέμα διαμεσολάβησης για μια παρόμοια προσέγγιση. Ούτε υπάρχουν μορφώματα, όπως η γερμανική WASG, ούτε μπορεί να δημιουργηθούν τεχνητά. Με αναφορά στην αριστερά, και μέσα από μια κοινή, κινηματική πορεία αγώνων είναι εφικτή η σύγκλιση και συνδιαμόρφωση σχημάτων συνεργασίας με τον κόσμο των αριστερών και "αντιμνημονιακών" του ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Και, βέβαια, ένα παρόμοιο πολιτικό σχέδιο δεν είναι δυνατόν, σε καμιά περίπτωση, να έρθει σε αντιπαράθεση με την επιλογή του ΣΥΝ για τη συνεργασία με τον ριζοσπαστικό αριστερό χώρο, τη στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοια ιδέα αλλαγής συμμαχιών θα ήταν ολέθρια.

Πρώτιστο προαπαιτούμενο για όλα αυτά είναι η παραγωγή πολιτικής από τον ΣΥΝ. Και, δυστυχώς, το ερώτημα έχει τεθεί: Είναι σήμερα σε θέση ο ΣΥΝ να παραγάγει πολιτική; Γιατί ασφαλώς δεν αποτελεί πολιτική η απόπειρα "μεταγραφής" της γερμανικής "Die Linke" στη χώρα μας, και μάλιστα με προφανή πλήρη αγνόηση των όρων που επέτρεψαν την επιτυχία του εγχειρήματος των Γερμανών συντρόφων μας.

Όσο για την αναγωγή του ιδεολογήματος της "συνάντησης με τον σοσιαλιστικό χώρο" σε "σύμβολο που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για να διευρυνθούν οι ρωγμές στο πολιτικό σύστημα" (υποστηρίχθηκε και αυτό), τι να πει κανείς; Έχει τόση σχέση με την παραγωγή πολιτικής, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Υπάρχει βέβαια το επίμονο σφυροκόπημα από τον ΣΥΝ του μισητού "Μμηνονίου". Αλλά, για να λειτουργήσει αυτό με πολιτική αποτελεσματικότητα, χρειάζεται να συμπληρωθεί με συγκεκριμένες προτάσεις, που να το συναρθρώσουν σε μια ενιαία γραμμή με το κεντρικό επίδικο, που είναι η αντιμετώπιση του χρέους.

Προτάσεις για το χρέος -όχι σιωπή. Η διαμόρφωσή τους παρουσιάζει αναμφίβολα σοβαρές δυσκολίες. Το έδαφος είναι ολισθηρό και ελλοχεύουν οι κίνδυνοι απλουστευτικών εσφαλμένων προσεγγίσεων. Αλλά ο κίνδυνος του κενού, της σιωπής, είναι ακόμη μεγαλύτερος. Χωρίς την ψηλάφηση, έστω, ιδεών όπως ο "μη νόμιμος" χαρακτήρας του χρέους, η μερική διαγραφή του (με τα αναγκαία συμπληρώματα, όπως ο δημόσιος έλεγχος του πιστωτικού συστήματος), η επανεξέταση των σχέσεων με την Ευρωζώνη.

Η υπερβολική "σύνεση" δεν συμβάλλει στην άρθρωση ενός άρτιου πολιτικού λόγου. Ο ΣΥΝ δεν παράγει πολιτική. Και οι πλούσιες προγραμματικές επεξεργασίες του δεν αξιοποιούνται, καθώς δεν συνδέονται με το κεντρικό διακύβευμα που συμπυκνώνει και "απεικονίζει" τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις εκεί όπου κρίνονται οι συσχετισμοί.

Στο πεδίο της χάραξης πολιτικής διαπιστώνεται μαζί με τα σημαντικά ελλείμματα ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Η διευκόλυνση της δημιουργίας κάποιων δυσάρεστων εντυπώσεων και υπονοιών για τα πραγματικά κίνητρα ορισμένων πρωτοβουλιών της ηγεσίας του ΣΥΝ. Αίφνης, μήπως η σπουδή της (μονομερούς) εξαγγελίας της απόφασης για τη στήριξη της υποψηφιότητας στην Αττική από τον "σοσιαλιστικό χώρο" αποτελούσε τακτικισμό με στόχο τη φραγή σε άλλες υποψηφιότητες;

Όσα ειπώθηκαν από υπεύθυνα χείλη στη συζήτηση της ΚΠΕ περί "ετεροπροσδιορισμού" του ΣΥΝ ενισχύουν τις σχετικές υποψίες. Όπως και η προβολή τεχνητών διλημμάτων: "Ενότητα ή καθαρότητα;". "Ευρωπαϊσμός ή εθνοκεντρισμός;". "Συμβατά ή μη πολιτικά σχέδια;".

Και για τον ΣΥΡΙΖΑ -κομβικό σημείο της στρατηγικής της δικής μας αριστεράς- επιστρατεύονται παρόμοια διλήμματα: Οι "δύο δρόμοι", μπροστά στους οποίους, κατά την απόφαση της ΚΠΕ, βρίσκεται το συμμαχικό σχήμα. Ο δεύτερος δρόμος, τον οποίο δεν επιλέγει, προς το παρόν, η ηγεσία του ΣΥΝ, αφορά "την παραδοχή της αδυναμίας να προχωρήσουμε όλοι μαζί και την αναζήτηση νέων σχημάτων και νέων μορφών συνεργασίας".

Και μόνο με την ένταξή του στην ατζέντα, εγγράφεται ένα μεγάλο ερωτηματικό ως προς την πρόθεση του ΣΥΝ να εμμείνει ή να εγκαταλείψει τη στρατηγική επιλογή της συμμαχίας με τις δυνάμεις του αριστερού ριζοσπαστικού χώρου.

Χαρακτηριστική άλλωστε είναι η απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής για τις ευθύνες του ΣΥΝ -δεν είναι βέβαια οι μοναδικές- για τη σημερινή άσχημη κατάσταση του σχήματος, καθώς και για την κάθοδο δύο ψηφοδελτίων στην περιφέρεια της Αττικής, που δεν ήταν αναπόφευκτη.

Τον δρόμο για την αναγκαία ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει υποδείξει από καιρό ο Γιάννης Δραγασάκης με άρθρο του στην "Αυγή" της 21.6.09. Πρωτεύουσα θέση σ' αυτόν έχει "η εξασφάλιση πολιτικών δικαιωμάτων στα μέλη του" και "η δυνατότητα η ηγετική έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ να εκλέγεται από τα μέλη του αντί να ορίζεται [αποκλειστικά] από τις συνιστώσες".

Ασφαλώς ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε μπορεί ούτε πρέπει να γίνει κόμμα, αφού η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι πληθυντική. Αλλά επιβάλλεται η σύζευξη της ιστορικότητας και αντιπροσωπευτικότητας του ΣΥΡΙΖΑ με την αρχή της αιρετότητας, που απαιτεί η δημοκρατική του συγκρότηση. Για παράδειγμα, μια Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αποτελείται από τους οριζόμενους από κάθε συνιστώσα εκπροσώπους και από ίσο αριθμό μελών εκλεγόμενων από τη βάση.

Πρόκειται για ένα ουσιαστικό βήμα για την έξοδο από το σημερινό τέλμα, που θα επιτρέψει να φυσήξει ο ζείδωρος άνεμος του "λαού της αριστεράς" στον ΣΥΡΙΖΑ θέτοντας τέρμα στις "μάχες για μικροκομματικά οφέλη και μικροεξουσίες".

Μια διπλή προσέγγιση των εκλογικών αποτελεσμάτων

Τα μέλη της Π.Κ. του Συνασπισμού Θρακομακεδόνων, αξιολογώντας τα αποτελέσματα των δημοτικών και κυρίως των περιφερειακών εκλογών, αποφασίσαμε να εκφράσουμε τις απόψεις μας προς την ΚΠΕ και να τις δημοσιοποιήσουμε μέσω της "Αυγής".

Κοινή διαπίστωσή μας είναι ότι τα αποτελέσματα των εκλογών χρήζουν τουλάχιστον διπλής προσέγγισης!

Η πρώτη προσέγγιση είναι ότι οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου είχαν στέρεους και συνεχείς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες, μπόρεσαν να κάνουν και τις κατάλληλες συμμαχίες και να προκύψουν θετικά και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ θετικά αποτελέσματα ειδικά στις δημοτικές εκλογές.

Στις περιφερειακές εκλογές, όπου το διακύβευμα ήταν πιο πολιτικό, και ιδιαίτερα στην Αττική, εκτιμούμε ότι:

1ον. Η πολυδιάσπαση και ο κερματισμός της δική μας αριστεράς. Ουσιαστικά 4 ψηφοδέλτια και με έντονους και εκ διαμέτρου αντίθετους λόγους Αλαβάνου, Κουβέλη κ.λπ.

2ον. Η παρουσία ψηφοδελτίων, όπως του Δημαρά, που έγκαιρα το Σύστημα Εξουσίας "έπαιξε" και "αξιοποίησε ως ανάχωμα".

3ον. Η ξεχωριστή παρουσία των Οικολόγων, και ασφαλώς το ΚΚΕ, που με την όλη παρουσία του μπόρεσε να εκφράσει την “αξιόπιστη διαμαρτυρία”.

4ον. Η καθυστερημένη δημιουργία και κυριολεκτικά από τα πάνω του ψηφοδελτίου Μητρόπουλου και η χλωμή παρουσία του όλου εγχειρήματος, ανεξαρτήτως από τη σωστή γενικώς θέση για άνοιγμα στους διαφοροποιημένους ή προβληματισμένους από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Τα παραπάνω διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με το ότι στο κόμμα μας ελάχιστα λειτούργησε το εμείς αντί του εγώ, ιδιαίτερα στα επίπεδα ηγεσίας, οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα που μπορεί να πει κανείς πως “αντέξαμε”.

Αντέξαμε, σύντροφοι, αλλά ώς εκεί. Η δεύτερη προσέγγιση αφορά την πολύ σημαντική διάσταση της πρωτόγνωρης αποχής της τάξης του 50% με λευκά και άκυρα! Αποχή που οπωσδήποτε συνδέεται με το δικομματικό σύστημα εξουσίας, αλλά και με την εικόνα που παρουσίασε και παρουσιάζει η αριστερά, και φυσικά και εμείς!

Η Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά, ο ΣΥΝ και οι σύμμαχοί του! Οι πολίτες έστειλαν και σε εμάς μήνυμα ότι σε αυτή την ολόπλευρη και ανεπανάληπτη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας, οι νέοι, οι συνταξιούχοι ηλικιωμένοι, όλη η κοινωνία, μέχρι στιγμής δεν μας εμπιστεύονται και ότι πρέπει σε αυτή την ιστορική στιγμή να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Το σύστημα εξουσίας και οι δυνάμεις που εκφράζει και υπηρετεί εντός της χώρας, στην Ε.Ε. και γενικότερα, θα συνεχίσει πιο έντονα και "βίαια" την επίθεση στην κοινωνία μας, όπως αντίστοιχα και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Προς τούτο ανασυγκροτείται και προσπαθεί να συστήσει συμμαχίες.

Εμείς, σύντροφοι, θα πρέπει τώρα, από χθες θα λέγαμε, να προχωρήσουμε σε οργανωτική και πολιτική ανασυγκρότηση, αλλά με όρους κοινωνίας και όχι με όρους γραφείων, συσκέψεων, συνιστωσών και συσχετισμών!

Αν όχι στη σημερινή κοινωνική και οικονομική συγκυρία, η ζωή, η κοινωνία και η... Ιστορία θα μας προσπεράσει!

Προς τούτο, προτείνουμε 2 κινήσεις:

1. Όλο το ηγετικό στελεχικό δυναμικό του κόμματός μας να ενταχθεί οργανικά και με καθημερινή παρουσία σε περιφερειακό, υπερτοπικό και θεματικό επίπεδο πολιτικής δραστηριότητας του ΣΥΝ και των συμμάχων μας και των πολιτών. Συμβολή μας στη δημιουργία πεδίων αντίστασης, αλληλεγγύης, διεκδίκησης και άλλης πρότασης. Εκεί θα συναντήσουμε και τα στελέχη των συμμάχων μας και των συνιστωσών της αριστεράς! Εκεί θα συναντηθούμε με τα διαφοροποιούμενα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ και όχι στις ατελείωτες ζυμώσεις και συζητήσεις!

2. Γοργά θα πρέπει να συμβάλουμε στην επικαιροποίηση της εναλλακτικής πρότασής μας για την έξοδο από την κρίση! Γοργά και ταυτόχρονα! Και άμεσα να τη συνδέσουμε με τις αναζητήσεις και τις προτάσεις που διαμορφώνονται στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για μια ριζικά άλλη πορεία στην Ε.Ε. στην προοπτική μιας προοδευτικής Ευρώπης των κοινωνιών και όχι των τραπεζιτών! Αυτή την εναλλακτική πρότασή μας να τη βγάλουμε άμεσα στην κοινωνία.

Και ένα από τα πεδία είναι αυτό του κόσμου της επιστήμης και του πνεύματος. Προτείνουμε με πρωτοβουλία μας και με άλλες δυνάμεις να ξεκινήσει ένα... διαρκές συνέδριο ή φόρουμ με θέμα: Η άλλη πορεία για τον τόπο μας και την Ευρώπη!

Ένα φόρουμ το οποίο μπορεί να ξεκινήσει σε ένα πανεπιστήμιο, π.χ. στο Πάντειο, να συνεχίσει στο Πολυτεχνείο, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα κ.ά. Ένα διαρκές φόρουμ που η διάρκεια, το περιεχόμενο και η έκτασή του θα εξαρτηθεί από τις αιτίες που θα το γεννήσουν!

 

Καλή δύναμη και θα επανέλθουμε

Π.Κ. του Συνασπισμού. Θρακομακεδόνων

 

ΠΛΑΓΙΟΣ

Οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου είχαν στέρεους και συνεχείς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες, μπόρεσαν να κάνουν και τις κατάλληλες συμμαχίες και να προκύψουν θετικά και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ θετικά αποτελέσματα ειδικά στις δημοτικές εκλογές