Η αυταπάτη των ευρωεκλογών

Του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Φαίνεται ότι οι τάσεις και τα ρεύματα στον ΣΥΝ (από τα πολλά, κινδυνεύουμε να κρυολογήσουμε βαριά) δεν έβγαλαν μέχρι αυτή τη στιγμή τα αναγκαία συμπεράσματα από την αγωνία του κόσμου της αριστεράς που στήριξε το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, όχι μόνο για την υποχώρηση του εκλογικού του ποσοστού, αλλά και για το πώς θα δρομολογηθούν από εδώ και πέρα οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι εξακολουθούν να κινούνται για μια ακόμη φορά και ο καθένας για τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους σε άλλους ουρανούς και μακράν της γήινης πραγματικότητας.

Π.χ. η μεν πλειοψηφία αναζητεί με φανερή αγωνία και λίγους μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές εξωστρεφή δράση, η δε ανανεωτική πτέρυγα φαίνεται ότι "τώρα ανακάλυψε" ότι θίγονται προγονικά της χαρακτηριστικά και πως βέβαια μετά το χαμηλό εκλογικό ποσοστό είναι η ώρα να πάρει τη ρεβάνς από την ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, αλλά και από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα περί εξωστρεφούς δράσης, τα περί παραλυτικών ισορροπιών, καθώς και τα περί ανανεωτικών ομφαλοσκοπήσεων ανά τακτά χρονικά διαστήματα χωρίς χειροπιαστά αποτελέσματα με εξαίρεση τις βουλευτικές εκλογές του 2007 είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα, το ερώτημα άλλο είναι. Εάν δεν έχεις σοβαρό και αξιόπιστο κόμμα στον χώρο της αριστεράς και το κυριότερο εάν δεν έχεις ανάλογη στρατηγική για το τι θέλεις να κάνεις μάλλον με τις πιο ηπιότερες εκφράσεις μοιάζεις γραφικός στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, μια και σ' αυτήν την κρίσιμη συγκυρία δείχνεις ότι αδυνατείς να "υπερβείς" χρόνιες αδυναμίες και δομικά προβλήματα που υπάρχουν στους κόλπους του ΣΥΝ και όχι μόνο.

Χρόνιες αδυναμίες και δομικά προβλήματα που δεν έχουν να κάνουν με το ότι ο ΣΥΝ δεν έχει θέσεις και πρόγραμμα, αλλά με το ότι στους κόλπους του επικρατεί μια ιδιόμορφη πολιτική και οργανωτική πολυκεντρικότητα χωρίς αρχή και τέλος με αποκλειστική ευθύνη των δύο μεγάλων τάσεων που λειτουργούν στο εσωτερικό του και που για χρόνια ολόκληρα κρατούν σε πολιτική και οργανωτική ομηρεία τα μέλη του κόμματος.

Τα μέλη του κόμματος που χρόνια ολόκληρα χλευάζονται από τους διάφορους τασιάρχες, ηγετίσκους, ομαδάρχες, παράγοντες, περίεργους (ο κατάλογος είναι μακρύς και σταματώ εδώ) μια και τους στερούν το πολιτικό οξυγόνο που σε καθημερινό επίπεδο παίρνουν από τη μάχη που δίνουν στους χώρους δουλειάς για την πολιτική επιβίωση του ενωτικού εγχειρήματος της αριστεράς.

Πρόκειται για σοβαρή εσωτερική παθογένεια του ΣΥΝ που με τις πιο ήπιες εκφράσεις μπορεί να χαρακτηριστεί σαν πολιτική διαστροφή μια και στο όνομα "τασικών ιδιοτελών αυτοεπιβεβαιώσεων" καταστρατηγεί καταστατικές αρχές και θεμελιώδεις λειτουργίες που πρέπει να διέπουν ένα πολιτικό φορέα της αριστεράς.

Το κρίσιμο σημείο λοιπόν για τον ΣΥΝ που τείνει να γίνει θηλιά στον λαιμό του και να τον πνίξει, αναδεικνύεται για μια ακόμη φορά από την ίδια τη ζωή ότι είναι η πολιτική και οργανωτική του λειτουργία που σε περιόδους κρίσης είναι σε φανερή αναντιστοιχία και κατώτερη των προσδοκιών του κόσμου της αριστεράς.

Έρχομαι τώρα στις αιτίες που μαζί με την προαναφερόμενη κατάσταση μας οδήγησαν στο εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου.

Πρώτη αιτία: Ο δικομματισμός το είχα εντοπίσει και σε παλαιότερες επισημάνσεις μου δεν έχασε και ούτε πρόκειται να χάσει τόσο εύκολα τα δομικά του χαρακτηριστικά, αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς σαν αριστερά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ που όταν τα πράγματα ηρέμησαν στο ΠΑΣΟΚ ξεφύτρωσαν όπως η περιχειρίδα ενός ηλεκτρονικού πιεσομέτρου, ενώ ταυτόχρονα μας αποκάλυψαν τις χρόνιες πολιτικές και οργανωτικές ανεπάρκειες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Πληρώσαμε και θα εξακολουθούμε να πληρώνουμε και στο μέλλον με πολύ χειρότερους όρους τη λειτουργία των τάσεων στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ενώ η ίδια η ζωή μας απέδειξε ότι η λειτουργία τους δεν είναι εποικοδομητική μια και βασίζεται όχι στην παραγωγή ιδεών, αλλά στην ιδιοτέλεια και στην αυτοπροβολή.

Αν η παραπάνω εικόνα δεν αντιστραφεί με πολιτικούς και οργανωτικούς όρους και με ριζική ανασυγκρότηση από μηδενική βάση που θα βασίζεται σε ένα διαφορετικό οργανωτικό μοντέλο λειτουργίας, ο ΣΥΝ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ίσως οδηγηθεί σε μεγάλες περιπέτειες.

Δεύτερη αιτία: Τα προβλήματα που προέκυψαν μετεκλογικά στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Τώρα ζητούν επιτακτικά τη λύση τους και με αυτή την έννοια ούτε μπορούν να περιμένουν, ούτε μπορούν να σπρωχθούν κάτω από το χαλί, σε διαφορετική περίπτωση, εάν εξακολουθήσουν να παραμένουν θα επιτείνουν τις διαλυτικές τάσεις και τις αμφισβητήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΝ και κατ' επέκταση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τρίτη αιτία: Η κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου πέρα από δημοκρατικές διαδικασίες και τυπικότητες, φανέρωσε για μια ακόμη φορά ότι κορυφαία πολιτικά ζητήματα αντιμετωπίζονται με σκοπιμότητες. Στα μάτια της κοινής γνώμης το ευρωψηφοδέλτιο ερμηνεύθηκε σαν τη ρεβάνς που ήθελε να πάρει η πλειοψηφία του κόμματος έναντι της μειοψηφίας.

Τέταρτη αιτία: Ο λαός μας λέει και πολύ σοφά ότι μετά Χριστόν προφήτες δεν υπάρχουν. Εμείς βγάλαμε θέσεις για το μεταναστευτικό κατόπιν εορτής και βέβαια το πληρώσαμε πολύ ακριβά.

Πέμπτη αιτία: Τα γεγονότα του Δεκέμβρη μας έδωσαν τη χαριστική βολή μια και δεν καταφέραμε να αποκρούσουμε ικανοποιητικά και με πειστικά πολιτικά επιχειρήματα τη συκοφαντική εκστρατεία κατά του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι η κοινωνία μας ταύτισε με τα κάθε λογής γκρουμπούσκουλα αλλά και με προβοκατόρικες ομάδες που δρούσαν στους κόλπους του νεολαιίστικου κινήματος. Η ταύτιση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά και από τη στάση του ΚΚΕ, που τις μέρες εκείνες με τη στάση του και τη συμπεριφορά του συνέτεινε προς την κατεύθυνση αυτή.

Με βάση τα παραπάνω είναι φανερό ότι στους κόλπους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση με αρχή και τέλος που θα συνοδεύονται από βαθύτερες πολιτικές και οργανωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιστοιχηθούν με αυτό που πραγματικά εκπροσωπούν.

Αυτό που περιμένουν με αγωνία από τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ οι χιλιάδες φίλοι του είναι η ριζική αναστροφή της προαναφερόμενης κατάστασης και φυγή προς τα εμπρός χωρίς διγλωσσίες, αμφισημίες, παραγοντισμούς, και ταλαντεύσεις.

Η εμπιστοσύνη που έδειξαν στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα δείχνει να εξαντλείται και να παρουσιάζει έντονα σημάδια κόπωσης και απογοήτευσης.

Είναι η ώρα για τολμηρές αποφάσεις και ανατροπές με σοβαρότητα υπευθυνότητα και ψυχραιμία χωρίς εύκολη συνθηματολογία και κυνήγι μαγισσών.

* Ο Νικόλαος Λαμπρόπουλος είναι μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του Συνασπισμού

Καλύτερο δεν γινότανε...

Μπορούμε στη ζωή μας δυο φορές να ξαναρχίσουμε

Χωρίς να λησμονούμε κάποτε εντελώς τον προορισμό μας

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τελικά τι ήταν το 4,7 των ευρωεκλογών; Ήττα, ταπεινωτική ήττα, κακό αποτέλεσμα, ήττα προσδοκιών, μικρή ή μεγάλη υποχώρηση; Απ’ ό,τι φαίνεται δύσκολα θα συμφωνήσουμε. Άλλωστε, πολυτασικό κόμμα είμαστε, ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του εκτίμηση.

Πήραμε, λοιπόν, 4,7. Μπορούσαμε να πάρουμε παραπάνω; Ας το δούμε:

Τι λέγαμε πριν από τις εκλογές; Τρίτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, διψήφιο ποσοστό, τρεις ευρωβουλευτές (κάποια στιγμή είπαμε και τέσσερις). Τα πίστευε κανείς αυτά; Μάλλον όχι. Τότε γιατί τα λέγαμε; Γιατί, λέει, η αριστερά πρέπει πάντα να βάζει στόχους (βλέπε το τρίτο άλογο της Συμμαχίας ή το 17% του ΚΚΕ). Ναι, αλλά γιατί πρέπει οι στόχοι να είναι άπιαστοι, δεν μας το έχουν εξηγήσει μέχρι σήμερα.

Βασική προϋπόθεση για να έχεις ένα θετικό αποτέλεσμα είναι να δουλέψουν όλοι γι’ αυτό. Το κάναμε; Πόσες περιοδείες - ομιλίες έκαναν οι 14 βουλευτές μας; Πού εμφανίστηκαν τα ηγετικά στελέχη της Ανανεωτικής(;) Πτέρυγας, εκτός από τα προσφιλή τους τηλεπαράθυρα (μετρημένες οι εξαιρέσεις); Πόσοι από τους οπαδούς αυτής της τάσης συμμετείχαν ενεργά στην προεκλογική δουλειά της γειτονιάς και πόσοι οδήγησαν τη διαφωνία τους για την Σωτηρίου να εκφραστεί με άκυρο ή αποχή;

Ελάχιστη πολιτική διαίσθηση να έχει κάποιος μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ότι η περσινή δημοσκοπική έκρηξη του 18% δεν εξέφραζε και πραγματική πολιτική επιρροή και διάθεση εκλογικής προτίμησης προς τη ριζοσπαστική - κινηματική αριστερά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα μιλούσαμε για καταστάσεις Λατινικής Αμερικής στην Ελλάδα! Απλά, οι εξελίξεις εκείνη την περίοδο στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ δημιούργησαν σ’ έναν κόσμο φαντασιακές προσδοκίες για τον ΣΥΡΙΖΑ, που οι περισσότεροι, μάλιστα, αγνοούσαν τι ήταν. Όμως, έπρεπε και μπορούσαμε να δούμε τη διαθεσιμότητα που υπήρχε από ένα μέρος αυτού του κόσμου να ακούσει τι λέμε, τι απαντήσεις δίνουμε στα προβλήματα, ποιες είναι οι προτάσεις μας. Δηλαδή, ποιο είναι το πρόγραμμά μας. Όταν τελικά καταφέραμε να το παρουσιάσουμε, ένα χρόνο αργότερα, από τη μία δεν υπήρχε πια κόσμος για να το ακούσει και από την άλλη φροντίσαμε να το θάψουμε. Μιλώντας για το ενδιαφέρον μας στο πρόβλημα διακυβέρνησης της χώρας και την ψήφο ανοχής στο ΠΑΣΟΚ και κάποιοι για τις θητείες των βουλευτών μας και τις καταστατικές υποχρεώσεις μας.

Πότε επιτέλους θα καταλήξουμε στο τι προσδοκάμε από το ΚΚΕ; Πρώτα του προσφέρουμε μία καρέκλα για να καθίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν την καταδέχεται. Ύστερα το καλούμε να συμβάλει στην προσπάθεια για να κυβερνήσει την Ελλάδα η αριστερά και απαντάει ότι με ποντίκια δεν συνεργάζεται. Μετά το φωνάζουμε να πάρει μέρος στη συγκρότηση του τρίτου πόλου και μας ρωτάει αν σ’ αυτόν θα είναι και οι κουκουλοφόροι. Τέλος, του ζητάμε να συντονίσουμε τουλάχιστον τη δράση μας για το καλό του λαού και μας χαρακτηρίζει εμπόδιο και ανάχωμα στο ριζοσπαστισμό των μαζών. Την ίδια στιγμή εκείνο, αποκαθιστά τον Στάλιν, νοσταλγεί τον σοσιαλισμό των Γκουλάκ, διοργανώνει κατασκηνώσεις στη μνήμη του Δημοκρατικού Στρατού στον Πάρνωνα και τον Γράμμο…

Πολύς λόγος γίνεται για λάθος διαχείριση (από ποιους;) σωστών κατά βάσει αποφάσεων, όπως:

Το δίδυμο Τσίπρα - Αλαβάνου από πλεονέκτημα (ελπίδα για ανανέωση στο κόμμα και την πολιτική σκηνή ο πρώτος, μαχητική αντιπολίτευση στο Κοινοβούλιο ο δεύτερος) εξελίχθηκε σε μειονέκτημα.

Όσα ζητήματα της επικαιρότητας αναδείξαμε και όσες πρωτοβουλίες πήραμε στο Κοινοβούλιο και την κοινωνία δεν μπορέσαμε πολιτικά να τα πιστωθούμε. Η ανεπάρκεια στον οργανωτικό και ιδιαίτερα στον επικοινωνιακό τομέα ήταν εξοργιστικά εμφανής.

Η τολμηρή, θαρραλέα και πρωτόγνωρη για την Αριστερά στάση μας τον Δεκέμβρη πήγε στράφι. Αργήσαμε να καταλάβουμε πως ανακατευόμενοι με τα πίτουρα (μπαχαλάκηδες) θα μας φάνε οι κότες (ΜΜΕ, Παπαρήγα, κ.ά.). Και το χειρότερο, χάσαμε την επαφή με τα νέα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους και την ευκαιρία να πολιτικοποιήσουμε το ξέσπασμά τους.

Το εσωκομματικό δημοψήφισμα έχει νόημα όταν κατεβαίνεις μόνος σου στις εκλογές. Όταν συνεργάζεσαι και έχεις αποφασίσει (σωστά) τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο να την καταλάβει συνεργαζόμενος πρέπει να περιμένεις ότι ο κόσμος θα εισπράξει την τοποθέτηση του Παπαδημούλη στην τρίτη, ως τιμωρία. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν τον έχεις προβάλει (δικαίως) ως πετυχημένο, δραστήριο και άξιο συνεχιστή των Αλαβάνου και Παπαγιαννάκη.

Μόνο από τα παραπάνω, προκύπτει νομίζω ότι τελικά το 4,7 είναι μάλλον ένα καλό αποτέλεσμα. Που το κάνει καλύτερο όταν αναλογιστούμε πως το πετύχαμε χωρίς ακόμη να έχουμε καταφέρει να πείσουμε για το ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, σε ποιους απευθυνόμαστε. Ποια είναι η ταυτότητά μας και τα φυσιογνωμικά μας χαρακτηριστικά. Ούτε ως ΣΥΝ, ούτε περισσότερο ως ΣΥΡΙΖΑ.

Καλό, λοιπόν, το αποτέλεσμα. Όμως, ας μην το πολυπιστέψουμε αυτό γιατί την επόμενη φορά τίποτα δεν δείχνει ότι μπορεί να είναι πάλι καλό!

Θέμης Δαλέζιος, γραμματέας Π.Κ. ΣΥΝ Αλίμου

ΥΓ.: Τα όσα εξαιρετικά συνέβησαν από την επόμενη των εκλογών (δηλώσεις επιφανών στελεχών, στοχοποίηση Τσίπρα, σίριαλ παραίτησης Αλαβάνου,συνάθροιση των απανταχού ανανεωτικών(;) κ.ά.) έδειξαν απλά πόσο εύκολα μπορούμε να τραυματίσουμε το όποιο ηθικό πλεονέκτημα έχουμε και μας ξεχωρίζει(;) από τους υπόλοιπους. Ανεξάρτητα, μάλιστα, αν έχουμε ή πρόκειται να αποκτήσουμε κόκκινη κάρτα…

Μέρες... Αλεξανδρινών!

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ*

Αν και αυτά ανήκουν στη σφαίρα των κυρίων Σταυρακάκη, Βαρώτσου ή του δικού μας σ. Κουρουζίδη, ωστόσο και εμείς οι κοινοί συνασπισμένοι θνητοί διαπιστώνουμε σήμερα ότι πολλάκις οι μετασεισμοί αποδεικνύονται ισχυρότεροι και καταστροφικότεροι από την κυρίως σεισμική δόνηση. Έτσι, πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από το κακό εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου, έπεσαν οι αλαζονικές δηλώσεις «σ’ όποιον δεν αρέσει να ζητήσει συνέδριο», οι αμετροεπείς αναφορές περί «δαμανακισμού» για στελέχη όπως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Φ. Κουβέλης, για να κλείσει το δεκαπενθήμερο με εκβιασμένες «έκτακτες» συνεδριάσεις της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ υπό την απειλή δηλώσεων παραίτησης on camera.

Και φτάσαμε στις έσχατες ημέρες των Αλεξανδρινών, με τον Αλέξιο και τον Αλέξανδρο να ανταλλάσσουν διαδορατισμούς και αυτό να τροφοδοτεί σχόλια εκ του προχείρου είτε πολιτικού χαρακτήρα -ποιος θα κάτσει στην καρέκλα, ποιος είναι πιο “συριζολάτρης”, κ.λπ.- είτε ψυχολογικής τάχα ερμηνείας -ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του ή ο πατροκτόνος Οιδίποδας που διεκδικεί τη μαμά-εξουσία; Και δεν μπορεί παρά τα σχόλια να έχουν αυτό τον χαρακτήρα, γιατί επί της ουσίας η πολιτική φιλοσοφία των δύο «Α» δεν διαφέρει, παρά σε επί μέρους θέματα, τακτικών χειρισμών.

Προσωπικά, αν και αισθάνομαι δικαιωμένη που δεν στήριξα κανέναν από τους δύο στα δύο τελευταία συνέδρια του κόμματος, δεν μπορώ να μην ενοχλούμαι από την ευτέλεια που εμφανίζει σήμερα ο χώρος μας και από την επικοινωνιακού χαρακτήρα προχειρότητα με την οποία προσεγγίζονται τα πράγματα όχι μόνο έξωθεν (εφημερίδες κ.λπ.), αλλά κυρίως μέσα από το κόμμα, (μείνε Αλέκο, κανείς δεν περισσεύει κ.λπ., ενώ άλλες φορές περίσσευε και περισσεύει ολόκληρη Ανανεωτική Πτέρυγα).

Γιατί αγαπητοί μου σύντροφοι, θεωρώ ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι καν το κακό αποτέλεσμα του 4,7%, που προφανώς από μόνο του δεν σημαίνει καμία καταστροφή. Ούτε το επίμαχο είναι εάν κάποιοι προκρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ έναντι του ΣΥΝ ή το αντίστροφο. Άλλωστε, κατά τη γνώμη μου, η διαχωριστική γραμμή δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.

Τα προβλήματα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι δομικού χαρακτήρα, από τη στιγμή που αποτελούν ένα συνονθύλευμα εκ διαμέτρου διαφορετικών απόψεων -προσοχή, όχι διαφορετικών αποχρώσεων ή προσεγγίσεων- αλλά θεμελιακών αξιακών συστημάτων.

Για παράδειγμα, πώς μπορεί να συμβαδίσει η αντίληψη περί αριστερού μεταρρυθμισμού με την αντίληψη ότι ο καπιταλισμός ή ανατρέπεται συθέμελα ή δεν αλλάζει τίποτα;

Πώς μπορεί να διεκδικούμε χθες σήμερα και αύριο όσο το δυνατόν περισσότερες βουλευτικές έδρες σε εθνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και συγχρόνως κάποιοι να απαξιώνουν τον κοινοβουλευτισμό;

Πώς μπορούμε να συμβαδίζουμε όταν δεν έχουν όλοι την αντίληψη ότι η αστική δημοκρατία αποτελεί δημοκρατία; Ακόμα και στο αίτημα (που δεν έχουμε λύσει εάν είναι καθολικό μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, πού βάζουμε τα bold; Στον σοσιαλισμό ή στη δημοκρατία;

Τέλος, σύντροφοι, πιστεύουμε πραγματικά ότι ο ελκτικός για την κοινωνία ρόλος μας θα ήταν να είμαστε ο… Φρέντυ Κρούγκερ του συστήματος που το τρομάζουμε και γι’ αυτό μας πολεμάει με δημοσιογράφους, κανάλια, κόμματα, εσωκομματικούς προδότες, δημοσκοπικές εταιρείες και ό,τι τέλος πάντων διαθέτει;

Μήπως έφτασε η ώρα να τα δούμε σοβαρά όλα αυτά και να δώσουμε ειλικρινείς απαντήσεις με όποιο κόστος κι αν έχουν;

* Η Κατερίνα Επιτροπάκη είναι μέλος της Ν.Ε. του Συνασπισμού Α' Αθήνας

Καλώς ήλθες, παράξενε σύντροφε, στην παρέα μας

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, με συγχωρείτε που θα σας απασχολήσω με ένα προσωπικό μου όνειρο, μια προσωπική μου ιστορία, ελπίζω να με ανεχτείτε. Πριν από τρία χρόνια, η μακαρίτισσα η πεθερά μου, που ήταν πολύ ζόρικη, πάνω σε έναν καβγά μας σήκωσε το τηγάνι και με χτύπησε στο κεφάλι. Αυτομάτως έχασα τον κόσμο μου και ό,τι θα σας διηγηθώ μου τα είπαν οι δικοί μου, όταν, από ατύχημα πάλι, από τηγάνι, επανήλθα.

Με το χτύπημα λοιπόν έχασα τη μνήμη μου, ξέχασα όλο ή σχεδόν όλο το παρελθόν μου, δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα, μόνο κατά διαστήματα κάτι μου ερχόταν στη μνήμη μου και μετά, κενό. Οι γιατροί είπαν ότι δεν γίνεται τίποτα. Μόνο πάλι κάποιο μεγάλο γεγονός θα μπορούσε να με επαναφέρει. Η οικογένειά μου, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, όλοι οι συγγενείς προσπαθούσαν να μου θυμίσουν.

Εγώ ούτε τους ήξερα ούτε τους θυμόμουνα. Έτσι λοιπόν μου έφτιαξαν μια πλήρη οικογένεια, μου έδωσαν γυναίκα, τρία παιδιά -δύο κορίτσια, ένα αγόρι- και έτσι συνέχισα τη ζωή μου. Ο γιος μου ήταν πάντα κοντά μου. Και προσπαθούσε. Μου είπε, μεταξύ άλλων, ότι ήμουν ένα άτομο πολιτικοποιημένο. Ανήκα στην αριστερά. Και μάλιστα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και όταν έβλεπα κάποια αφίσα, μου έλεγε "αυτή είναι δική μας, του ΣΥΡΙΖΑ". Εγώ όμως διάβαζα ΚΟΕ. Κάθε μέρα πάλι, "να, και αυτή είναι δική μας", ΚΟΕ.

Ο γιος μου σπουδάζει στην Καβάλα και στις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, που ήμουν και εγώ εκεί, όλες οι αφίσες, γεμάτη η Καβάλα, όπως και η Πάτρα, ΚΟΕ. Στην πορεία, τα συνθήματα ήταν μπερδεμένα, τα πανώ ΚΟΕ. Μετά τα Χριστούγεννα ο γιος μου ήρθε στην Πάτρα για να κάνει εγχείρηση στο πόδι του. Συζητούσαμε, προσπαθούσε να με βοηθήσει. Κάποτε μου είπε: "Πατέρα, πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε για τον εκπρόσωπό μας στο ευρωψηφοδέλτιό μας, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο κόμμα μας".

Μου θύμισε μάλιστα πως όταν ήμουν καλά, τον ενημέρωνα όταν συζητούσαμε για τον εκπρόσωπό μας, τον Παπαδημούλη, και την τεράστια προσφορά του στην Ε.Ε., ότι ήταν ο πρώτος Έλληνας ευρωβουλευτής, όπως καταγραφόταν από τα στοιχεία, και ακόμη ότι σε εορταστική εκδήλωση της Ευρωβουλής ανακηρύχθηκε τρίτος Ευρωπαίος για την τεράστια παρουσία του και την προσφορά του στα ευρωπαϊκά θέματα. Έτσι λοιπόν, έπειτα από τηλεφωνική επαφή Καβάλα - Πάτρα, ψηφίσαμε τον Παπαδημούλη. Την άλλη μέρα ρώτησα για τα αποτελέσματα και χάρηκα που οι Καβαλιώτες σύντροφοι τίμησαν τον Παπαδημούλη, πήρε έναν σταυρό στη νεολαία μας και ένα στα μέλη του κόμματος, δηλαδή ήρθε πρώτος στη λίστα.

Η μνήμη θολή, δεν ξεκαθάριζε. Ο γιος μου κάτι ήθελε να μου πει, αλλά δεν του έβγαινε. Αυτό μου το εξήγησε τώρα που συνήλθα. Η οικογένειά μου συνέχιζε να με φροντίζει, χωρίς να με πληγώνει. Ορισμένες στιγμές θυμόμουν κάποια πράγματα, όπως όταν πήγαινα στη λαϊκή, κάποιος γνωστός μου, που μου έλεγε ότι ήταν και σύντροφος, Αλέκο τον έλεγαν, με φώναζε και κουβεντιάζαμε, πολιτικά βέβαια, και μου έλεγε για τα γκάλοπ, για 17%-18% ο ΣΥΡΙΖΑ και πρόβλεπε μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ερχόμενες ευρωεκλογές.

Αμέσως αυτό το 17% μού ξύπνησε στη μνήμη κάποιο σύνθημα "ΚΚΕ δυνατό, 17%", που με ανησύχησε. Εγώ όμως, αν και είχα χάσει τη μνήμη μου, κυκλοφορώντας στην Πάτρα έβλεπα αφίσες κομμάτων, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΚΟΕ, ΚΚΕ, δεν έβλεπα ΣΥΡΙΖΑ. Όπως μου εξηγούσαν πολλοί σύντροφοι, που γνώριζαν το πρόβλημά μου, η ΚΟΕ είναι το κόμμα μας με το 17%-18%.

Την Πρωτομαγιά, στη μεγάλη πορεία, μπροστά μας τεράστιο πανώ ΚΟΕ. Κάτι δεν μου κόλλαγε. Ασθενής η μνήμη, αλλά δεν έβγαινε από το στόμα μου η απορία, για να μου εξηγήσουν. Έμενε απορία. Μια μέρα, στον δρόμο που πήγαινα, συνάντησα τον σύντροφό μου, τον Αλέκο. Κρατούσε μια αγκαλιά καλάμια. Και στο ένα ήταν καβάλα πάνω. Στο μυαλό μου ήρθαν οι τσιγγάνοι που κάνουν καλάθια για το μεροκάματο. Ασθενής μνήμη.

Όταν τον ρώτησα τι είναι αυτά, μου εξήγησε με λεπτομέρειες την απόφαση του κόμματος, ότι από εδώ και πέρα δεν καβαλάμε μηχανάκι ή αυτοκίνητο, αλλά μόνο καλάμι, με το οποίο θα υπενθυμίζουμε στον κόσμο την προσφορά μας στο περιβάλλον, μετά μάλιστα από την επιτυχία στη Βουλή, που αναγκάσαμε το ΠΑΣΟΚ να αποχωρήσει και να μην ψηφιστεί το άρθρο 16 για τα πανεπιστήμια και το άρθρο 24 για τα δάση. Μέσα από αυτά τα άρθρα βλέπαμε να ξεφυτρώνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, βίλες και εκτεταμένη καταστροφή των δασών και έτσι υπενθυμίζαμε στον ελληνικό λαό τις οικολογικές μας ευαισθησίες.

"Σύντροφε Αλέκο", τού έλεγα "εγώ καλάμι δεν μπορώ να καβαλήσω, διότι έχω αιμορροΐδες και φοβάμαι μήπως καμιά σκλήθρα μπει στον κώλο μου και τι θα γίνω, μην επιμένεις". Κάποτε είδα και τον σύντροφο τον Δημήτρη, που έρχεται καμιά φορά και τα λέμε, γελαστό, καβάλα σ' ένα καλάμι, και αυτός, όπως και όλοι που έβλεπα βέβαια. Εγώ όμως δεν πειθαρχούσα. Ήρθαν οι εκλογές, και ήρθε κι ο γιος μου από την Καβάλα, όπου σπουδάζει, για να ψηφίσει.

Του εξήγησα ότι δεν μπορώ εγώ να καβαλάω καλάμι, το είδε με κατανόηση, γιατί κι αυτός, απ' ό,τι είδα, δεν καβαλάει καλάμι. Πήγαμε να ψηφίσουμε, ήρθε η σειρά μου, μου έδωσαν τα ψηφοδέλτια, πήγα στο παραβάν και σε ένα λεπτό πετάχτηκα έξω φωνάζοντας στην πρόεδρο ότι δεν μου έδωσαν  όλα τα ψηφοδέλτια, δεν ήταν μέσα της ΚΟΕ που θα ψήφιζα, του κόμματος δηλαδή. Τα έχασαν όλοι, τρέχει, πριν προλάβει η πρόεδρος, ο γιος μου, και προσπαθεί να μου εξηγήσει ότι το ψηφοδέλτιο που θα ψηφίσουμε είναι του ΣΥΡΙΖΑ. Και εξήγησε στην πρόεδρο το πρόβλημά μου. Έτσι, ψήφισα με πολλές επιφυλάξεις και απορίες.

Όταν βγήκα από το εκλογικό κέντρο, ο γιος μου προσπαθούσε να μου εξηγήσει. Όταν του είπα και του έδειξα γύρω - γύρω και όπου πηγαίναμε τις αφίσες της ΚΟΕ, μου έδειξε σε μια αφίσα, κάτω στη γωνία, που έγραφε ΣΥΡΙΖΑ. Με γράμματα πολύ μικρά σε σχέση με το ΚΟΕ. Μάλιστα χρειάστηκε, για να μπορέσω να το διαβάσω, να βγάλω από την τσάντα τα γυαλιά μου! Προβληματίστηκα πάρα πολύ. Με μικρά γράμματα το κόμμα μας, παραξενεύτηκα. Αλλά θυμήθηκα εκείνο το περίφημο "και οι έσχατοι έσονται πρώτοι". Άρα και οι μικροί μπορούν.

Ακούγοντας το βράδυ τα αποτελέσματα, πράγματι, άκουγα ΣΥΡΙΖΑ. Πουθενά ΚΟΕ. Και αφέθηκα στην αμνησία μου. Την άλλη μέρα στο σπίτι, η γυναίκα μου ετοιμαζόταν να τηγανίσει ψάρια. Πήρε το τηγάνι και, πριν προλάβει να το βάλει στη φωτιά, σκουντουφλάω και, στην προσπάθειά της να με συγκρατήσει, χτυπάω το κεφάλι μου στο τηγάνι που κρατούσε. Έχασα τον κόσμο. Η γυναίκα μου, αυτή που μου έδωσαν τότε στην αμνησία μου, με αγκάλιαζε, με φιλούσε και μου ζητούσε συγγνώμη. Εγώ όμως ήρθα σε άλλο κόσμο. Στον κόσμο της πραγματικότητας, έφυγε το κενό και γέμισε ο εγκέφαλός μου με θύμησες. Η πεθερά μου μού αφαίρεσε το παρελθόν, η κόρη της, δηλαδή η γυναίκα μου, με επανέφερε. Με πρωταγωνιστή ένα τηγάνι.

Γι' αυτό, σύντροφοι,  να προσέχετε τα τηγάνια. Γιατί μέσα τους ενυπάρχουν οι τηγανιές!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΛΥΨΟΣ, Πάτρα

Παίξτε μπάλα ρε

Της ΚΑΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΤΟΥ*

Το σκορ του ΣΥΡΙΖΑ - 4,7% - στις πρόσφατες εκλογές, αντιμετωπίσθηκε ψύχραιμα, αν και με πολλή απογοήτευση, από τα μέλη του.

Ψύχραιμα γιατί δεν το είδαμε και ως καταστροφή. Πολλοί από μας έχουμε δει και χειρότερα. Με μεγάλη απογοήτευση γιατί, ενώ παίξαμε γερά σ’ όλο τον αγώνα, στο τέλος χάσαμε το ματς, και μάλιστα στα πέναλτυ…. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν παρών σ’ όλο το γήπεδο τον ενάμιση χρόνο που πέρασε από τις τελευταίες εκλογές: πάλεψε δίπλα στους πολίτες της Καβάλας για τον λιθάνθρακα, μαζί με τους Αθηναίους για ανοιχτούς χώρους και πλατείες, για τον Βοτανικό, για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, για την αναβάθμιση της καψαλισμένης απ’ άκρη σ’ άκρη Ηλείας.

Ήτανε δίπλα και όχι απέναντι στην εξεγερμένη νεολαία του Δεκέμβρη, καταδίκασε τη χρήση βίας από όλες τις πλευρές, πρότεινε λύσεις για το μεταναστευτικό, για τον εκδημοκρατισμό των αστυνομικών δυνάμεων, διαδήλωσε για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και για την παράνομη εισβολή στη Γάζα. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε πόρτες και παράθυρα στην κοινωνία δίνοντας της διεξόδους. Τι έγινε όμως στην παράταση; Γιατί δεν βάλαμε γκολ;

Κουραστήκαμε; Δεν είχαμε την «καλή φυσική κατάσταση» που χρειάζονται τα 90 λεπτά; Μας έφταιξε η εξέδρα; Μας έφταιξε ο διαιτητής ; Ο προπονητής έκανε καλές επιλογές στρατηγικής αλλά και παικτών για να την εκτελέσουν;

Λίγο απ’ όλα, όπως πάντα στο ποδόσφαιρο. Δεν διαθέτουμε, ως χώρος, την ατέλειωτη στρατιά κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών - όπως ως γνωστόν συμβαίνει με τα κόμματα του δικομματισμού. Δεν διαθέτουμε τηλεοπτικό σταθμό - και σίγουρα αν διαθέταμε δεν θα τον χρησιμοποιούσαμε για πλύση εγκεφάλου άρα ισοπαλία εδώ.

Η εξέδρα πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν ήταν καν αδιάφορη. Ήταν απούσα!!! Παρ’ όλο που παίζαμε στην έδρα μας , γιατί η Ευρώπη των εργαζομένων είναι η δική μας Ευρώπη, μας έλειπε η ενθάρρυνση της νεολαίας, που απείχε μαζικά. Ίσως φταίμε και μεις, που δεν την πείσαμε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αγωνισθεί κανείς….. Ότι το «τσεκούρωμα» δεν είναι αθλητική συμπεριφορά. Ο έξυπνος τρόπος χειρισμού της μπάλας έχει περισσότερο θέαμα, θέλει μυαλό και ομαδικότητα και ας χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να τον κατακτήσεις.

Ο διαιτητής ήταν σίγουρα εχθρικός: η παγκόσμια κρίση, οικονομική και κοινωνική, οδήγησε πανευρωπαϊκά σε συντηρητική αναδίπλωση. Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος: είτε μας κάνει επιθετικούς είτε μας κάνει να το βάλουμε στα πόδια. Στην πρώτη περίπτωση κερδίζει η Χρυσή Αυγή, στη δεύτερη το ΛΑΟΣ. Η αριστερά είναι χαμένη και στις δύο περιπτώσεις.

Στην Ελλάδα, το επεισόδιο με το Κοράνι και την αστυνομική αναλγησία έβγαλε στις τηλεοπτικές οθόνες εικόνες - πραγματικές - από το δράμα που ζουν και στο οποίο συμπρωταγωνιστούν, μετανάστες, χρήστες, πολιτικοί πρόσφυγες, κάτοικοι και εργαζόμενοι στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Ίσως γι’ αυτό και τα χειρότερα αποτελέσματα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Τώρα στο θέμα του προπονητή και στα δικά μας λάθη. Εδώ, παίζουν οι διαφορές: στο ποδόσφαιρο ο προπονητής έχει τον πρώτο λόγο, για μην πω το μοναδικό. Πώς εξελέγη η ενδεκάδα; Είπε, ανεμπόδιστα, την άποψη της η βάση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ; Υπήρξαν φάουλ; Μήπως η διοίκηση της ομάδας επηρέασε την επιλογή του ενός ή του άλλου παίκτη; Ο σέντερ φορ δεν έβαλε γκολ, αυτό είναι σίγουρο. Υπήρξε όμως ομαδικό παιχνίδι; Δόθηκαν οι πάσες εκεί που έπρεπε και όταν έπρεπε; Ποιος παίκτης έχασε ευκαιρίες; Και να μην ξεχνάμε ότι η ομάδα είναι και καινούργια... Δεν έχει προφτάσει να «δέσει»…

Ο καθένας μας θα δώσει τις δικές του απαντήσεις. Τι στο καλό, όλοι ποδοσφαιρόφιλοι είμαστε.

Πάντως το σίγουρο είναι ότι έναν καλό προπονητή δεν τον απολύεις με την πρώτη αποτυχία. Προπονητές που έχουν κερδίσει τίτλους είναι πολύτιμοι.

Και να μην ξεχνάμε ότι έρχεται και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, σύντομα. Θα βρεθούμε μπροστά σε καινούργιους αγώνες, σκληρότερους ακόμα και με μεγαλύτερα ονόματα. Χρειάζεται αξιοποίηση όλου του δυναμικού της ομάδας. Νεότεροι παίκτες για να αντέξουν τη σωματική κούραση αλλά και μεγαλύτεροι για να προσφέρουν πείρα και σοφία στο παιχνίδι που το ξαναείπαμε: είναι έξυπνο, διασκεδαστικό και ΟΜΑΔΙΚΟ.

Εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε για να είναι εκεί η κερκίδα.

*Η Καίτη Νικόλατου είναι μέλος της Γραμματείας του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΝ

Έτσι απλά...

Είναι, δυστυχώς, προφανές ότι το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα που έθεσε σε κίνηση και έκανε ορατές και στα μέλη του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, όλες τις παθογένειες του πολιτικού μας χώρου. Παθογένειες τόσο σοβαρές, που η βάση του κόμματος δεν μπορούσε και, ίσως, δεν ήθελε να δει και να παραδεχτεί.

Δεν μπορώ να ξέρω, ούτε με ενδιαφέρει, πως διαμορφώνεται ο συσχετισμός δυνάμεων. Ξέρω δυστυχώς, και με ενδιαφέρει, ότι η πλειοψηφία των  μελών του κόμματος ωθούνται να στοιχηθούν, σαν πρόβατα, στις διάφορες τάσεις. Γιατί; Υποθέτω γιατί έτσι μάθαμε, έτσι διαπαιδαγωγηθήκαμε, έτσι διαπαιδαγωγήσαμε τους νεότερους. Κουβαλώντας τα χαρακτηριστικά της μήτρας όλων μας, του κομμουνιστικού κινήματος και της τραγικής του εσωκομματικής ιστορίας.

Προβληματίστηκα πολύ για το αν θα έστελνα αυτή την επιστολή. Γιατί ξέρω ότι αυτόματα θα με «τοποθετήσει» και θα δημιουργήσω δυσκολίες στη ζωή μου μέσα στην οργάνωση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

(Δεν είναι τραγικό, σ. Λεωνίδα; Μετά από τόσες «ανανεώσεις»; Ούτε και εσύ δεν ξεφεύγεις από την παλινδρόμηση, κουνώντας μας το δάχτυλο και εγκαλώντας μας, από το βάθρο της ιστορίας σου και της προσωπικής σου άποψης. Μην το ξανακάνεις! Η κοινωνία προχωράει, διαφύλαξε την εκτίμηση της στο πρόσωπό σου. Σώπα, κυρίως γιατί είσαι συνυπεύθυνος.)

Όταν αποχωρήσαμε από το ΚΚΕ με τους συντρόφους μου, κάναμε και συναισθηματικά και σε επίπεδο πολιτικών θέσεων μια επώδυνη επιλογή. Μέσα από την ωρίμανσή της και μέσα από την απόφαση συμμετοχής μου στον ΣΥΝ, εγώ τουλάχιστον, αποφάσισα ότι την κάθε πολιτική απόφαση θα την υποβάλλω σε τεστ λογικής. Ότι θα ακούω τις απόψεις ΟΛΩΝ, χωρίς προκαταλήψεις. Ότι η άποψή μου δεν θα ξαναγίνει εφαλτήριο για την εξουσία του όποιου συστήματος απόψεων, ή των όποιων προσώπων. Κατατάξτε με λοιπόν όπου θέλετε. Μου είναι παντελώς αδιάφορο.

Όποιος σήμερα προσπαθεί να αναβιώσει το ΚΚΕ εσωτερικού ή το ΚΚΕ στον ΣΥΝ, είναι ανιστόρητος. Ο διαγωνισμός «αριστεροσύνης», «επαναστατικότητας» ή «σωφροσύνης» στον οποίο έχουν αποδοθεί τα μέλη της ηγεσίας, είναι αστείος, ελλιπής σε ιδεολογική βάση, συνθηματολογικός και μακριά από τα ενδιαφέροντα της κοινωνίας.

Αν θέλουν ας συνεχίσουν, σαν «τον άνθρωπο που έβλεπε τα τρένα - κοινωνικές εξελίξεις,  να περνούν». Ακόμα ελέγχουν την κατάσταση, αλλά λίγο-λίγο θα αρχίσουν να χάνουν την φωνή τους, τον ενεργό αριστερό πολίτη, δηλαδή εμάς, τα μέλη. Θεωρούν άραγε τόσο μεγάλη την αυταξία τους; Δεν μας χρειάζονται; Ο θυμός που εκφράζουμε σήμερα τα μέλη δεν είναι επιφανειακός, είναι χθόνιος.

Οι απόψεις του προέδρου σ. Τσίπρα, όπως εκφράστηκαν με την εισήγησή του στην ΚΠΕ, είναι ανεπαρκείς πολιτικά και σαν κύριο χαρακτηριστικό έχουν τη διάχυση των ευθυνών σε όλους, σε μεγεθυμένες αντικειμενικές συνθήκες, σε εσωτερικές υπονομεύσεις κ.λπ. Αμύνεται, χωρίς πολιτικές  αναγνώσεις και χωρίς πολιτικές προτάσεις, με το ανεκδιήγητο «δεν αλλάζουμε πορεία».

Το περίφημο (μετά τον Μαρξ!) «Μανιφέστο Κουβέλη» ασκεί κριτική, που σε ορισμένα σημεία έχει λογική βάση. Και μετά, κάνοντας ένα λογικό άλμα, εκτιμά ότι η «αλλοίωση της ανανεωτικής φιλοευρωπαϊκής φυσιογνωμίας» του ΣΥΝ ευθύνεται για την ήττα. Πέρα από το ακατανόητο του όρου, εκτιμά η ανανεωτική πτέρυγα ότι ειδικά σε αυτές τις εκλογές, στις οποίες η Ε.Ε. ούτε τελευταία δεν μπήκε στα θέματα της πολιτικής συζήτησης, η κύρια αιτία της ήττας ήταν ο δικός τους καημός;

Τους βεβαιώνουμε ότι η, σκανδαλώδης, αποχή στελεχών τους από τον προεκλογικό αγώνα και η προτροπή μελών, φίλων και οπαδών τους για ψήφο αλλού, δεν είναι ο κύριος λόγος για το αποτέλεσμα. Δεν έχουν τέτοια δύναμη. Αν πιστεύουν ότι όντως είναι επείγουσα και προφανής η ανάγκη αλλαγής πλεύσης, τότε ας βάλλουν θέμα Συνεδρίου όχι θέμα....Mega!

Τέλος, εγώ τουλάχιστον, ως απλό  μέλος και αρνούμενη να ακούσω κουτσομπολιά, δεν γνωρίζω τις τόσο σοβαρές αιτίες που «ανάγκασαν» τον σ. Αλαβάνο στην πρόσφατη στάση του. Πριν δε δώσει απαντήσεις στο Βήμα της Κυριακής (με παράλληλη κόντρα-παρουσία του σ. Τσίπρα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία), θα ήταν σκόπιμο να θέσει τους προβληματισμούς του  και τις ενστάσεις του, στα όργανα και κυρίως στη βάση του κόμματος. Τώρα παραιτήθηκε, ξεπαραιτήθηκε, ...σκουπίστε, τελειώσαμε! Όλα περιορίστηκαν για μία ακόμη φορά στα ηγετικά κλιμάκια.

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα ανοιχτά για συζήτηση και εξαγωγή συμπερασμάτων. Ας περιοριστούμε όμως στις βασικές ανεπάρκειες.

Κατ’ αρχήν ο μόνιμος κοινωνικός αυτισμός μας, ενισχυμένος από τις δημοσκοπήσεις. Πιο απλά η έλλειψη επαφής με τις κοινωνικές εξελίξεις και η λάθος ερμηνεία τους. Τι ζητούσαν από εμάς οι πολίτες, όταν μας φανέρωναν τη διάθεσή τους να μας ακούσουν; Ζητούσαν την αξιόπιστη εναλλακτική λύση στη διακυβέρνηση της χώρας, άμεσα, για τον φιλολαϊκό χειρισμό της οικονομικής κρίσης και την απομάκρυνση από το τέλμα του δικομματισμού. Ζητούσαν μια τίμια πειστική απάντηση.

Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε ότι είμαστε μια αριστερή δύναμη, ότι οι επιλογές μας έχουν πολιτική προοπτική και ότι αυτό κάνει δύσκολη τη συνεργασία μας με την ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Θα μπορούσαμε ακόμα να το κάνουμε σαφές, με σύγκριση των θέσεών μας σε καίρια σημεία. Να εξηγήσουμε γιατί από μια τέτοια συνεργασία, δεν θα προέκυπτε το ζητούμενο, ούτε μια σταθερή κυβέρνηση. Να εξηγήσουμε γιατί παρ' όλες τις δυσχέρειες πρέπει να μας ενισχύσουν.

Τι κάναμε αντί γι’ αυτό; Ονομάσαμε τον εαυτό μας μοναδικό και κύριο φορέα σωτηρίας -φέραμε κάτι σε ...μεσσία- μιλήσαμε για καθόδους στην Άδη, για τρίτους πόλους κ.λπ. Και προφανώς δεν πείσαμε. Δώσαμε τόσες και τέτοιες απαντήσεις, που ακόμα και εμείς μπερδευτήκαμε. Ας το συζητήσουμε λοιπόν το θέμα και ας αποφασίσουμε. Τι θέλουμε και τι απαντάμε. Για το τώρα, για το σήμερα.

Ποιος είναι ο πολιτικός μας χαρακτήρας, το πρόσωπό μας; Πολύ ωραία το περιγράφει η κάθε τάση, συνιστώσα κ.λπ. Πολύ ωραία φιλοτεχνούμε το πορτρέτο μας, ρομαντικά, υποθετικά, επαναστατικά! Πώς δώσαμε όμως το πολιτικό μας στίγμα στην κοινωνία;

Απλά δεν το δώσαμε. Και δεν πρόκειται να μας καταλάβει και να μας εμπιστευτεί, αν δεν στηριχτούμε σε ένα συνεκτικό προγραμματικό λόγο που θα παλεύουμε καθημερινά. Πρώτη φορά εξοπλισμένοι με προγραμματικές επεξεργασίες, τις βάλαμε στο ντουλάπι και αυτοσχεδιάσαμε ακολουθώντας τις εξελίξεις. Αν σε αυτό προστεθεί και η πολυγλωσσία..!

Αποκτήσαμε μια φετιχιστική σχέση με τον όρο «κινήματα». Επειδή εμείς πιστεύουμε στη δυναμική των κινημάτων, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κοινωνικές διεργασίες είναι κινήματα. Μερικές φορές βλέπουμε ό,τι θέλουμε και όχι ό,τι υπάρχει. Δυναμική και σωστή η παρουσία μας στο φοιτητικό κίνημα για το άρθρο 16. Μετά; Όταν οι συνελεύσεις απομαζικοποιήθηκαν; Δεν αναρωτηθήκαμε; Ήταν ο ρόλος μας στην κατεύθυνση της σταθεροποίησης, της μαζικότητας, της δυναμικής, της συνέχειας;

Αντίθετα υποβαθμίσαμε το πολύ αδύναμο ακόμα, ευάλωτο, οικολογικό κίνημα. Αυτό που αναπτύσσεται πάνω στα συγκεκριμένα προβλήματα και βγάζει, πολύ λίγους είναι αλήθεια, από τα σπίτια τους. Αδυναμία που δεν καλύπτεται με μια… συνεργασία (;) με το κόμμα των οικολόγων.

Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ πώς συγκροτούμε την κοινωνική μας βάση και επιρροή; Είδηση δεν πήραμε από την αναδίπλωση ευρέων κοινωνικών στρωμάτων κάτω από το βάρος της κρίσης. Ούτε από τα φοβικά σύνδρομα που οδήγησαν στην όξυνση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Επειδή οι εθνικές εκλογές έρχονται σε σύντομο χρονικό διάστημα, είναι καιρός να σοβαρευτούμε. Δεν θα λύσουν το πρόβλημα οι συνάξεις στα ξενοδοχεία.

-Έχουμε ένα κόμμα που ματώσαμε να το φτιάξουμε, ας το στηρίξουμε.

- Έχουμε ένα πρόγραμμα. Ας το κάνουμε μπούσουλα της δράσης μας.

- Έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας τον ενισχύσουμε, ας τον απλώσουμε, ας τον λειτουργήσουμε όλοι μαζί οι συμμετέχοντες. Δεν είναι ενιαίο κόμμα, ούτε μπορεί ετσιθελικά να γίνει. Είναι μια πολύτιμη πολιτική συνεργασία. Ας μην μεταφέρουμε εκεί συμπεριφορές που τον στενεύουν.

- Έχουμε οργανώσεις. Ας τις δραστηριοποιήσουμε. Ας τις εντάξουμε στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στους χώρους της νεολαίας, σε κάθε κίνηση και σε κάθε κοινωνική διεκδίκηση. Ας τις δυναμώσουμε και... ας τις ακούμε (!) πότε, πότε.

-Έχουμε (;) δημοκρατικούς κανόνες λειτουργίας. Ας τους εφαρμόσουμε. Θα υπάρξουν μειοψηφίες και πλειοψηφίες και πρέπει να το αποδεχτούμε. Ας σταματήσει η ηγεσία να χωρίζει τη βάση.

- Και προς Θεού, όχι άλλο γράμμα στον Περισσό. Ας είμαστε προσγειωμένοι. Μπορεί τα μέλη του ΚΚΕ να είναι εν δυνάμει συνοδοιπόροι μας, η σημερινή όμως ηγεσία τους βρίσκεται πιο μακριά από κάθε άλλη φορά από τις πολιτικές μας απόψεις. Τεκμηριωμένη κριτική χρειάζεται, όχι... γράμματα.

Με τέτοια συγκροτημένη παρουσία, ίσως ξεπεράσουμε τον κίνδυνο (!) των εθνικών εκλογών. Η συνεπής και συνεχής δράση μας όμως, θα δοκιμαστεί στην πορεία. Και ελπίζουμε να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη, τη δική μας και των πολιτών.

Έτσι απλά…. το χρωστάτε σύντροφοι των τάσεων και των ενστάσεων, της ηγεσίας του ΣΥΝ και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Το οφείλετε στην σ. Ζασμίν, 81 ετών, που γύρισε από το Λονδίνο για να βοηθήσει στο εκλογικό περίπτερο. Στον Στέλιο από τη σπουδάζουσα. Στη μάνα μου, ετών 90, που ακούει όλη μέρα το Κόκκινο. Στην Ντία που δούλεψε σκληρά και βούρκωσε προχτές στη Συνέλευση, από αυτά που βάραιναν την καρδιά της. Στα παιδιά που δεν ξέρω αν μας ψήφισαν, αλλά ήρθαν μετά το αποτέλεσμα να μας στηρίξουν. Σε όλους. Στην αριστερά, που έχει σάρκα και αισθήματα και όνομα.

ΡΟΥΛΑ ΚΑΪΜΑΚΗ

Π.Κ. Χαλανδρίου

Μερικές σκέψεις περί κομματικής γραφειοκρατίας και αριστερής πολυχρωμίας

Της ΜΑΡΙΑΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗ*

«Ουδέν κακό, αμιγές καλού», λένε. Ετσι λοιπόν, η παραίτηση του σ. Αλέκου Αλαβάνου έφερε στην επιφάνεια με εκρηκτικό, θα λέγαμε, τρόπο σοβαρά προβλήματα πολιτικής και οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΝ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια λειτουργία εν πολλοίς αφυδατωμένη, αφού ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται δεν συγκινεί, ούτε συνεγείρει μεγάλο τμήμα των μελών και των φίλων της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, και ακόμη λιγότερο την κοινωνία.

Εκ των υστέρων, σοφός/ή; Το εκλογικό αποτέλεσμα δυστυχώς επιβεβαίωσε ανησυχίες πολλών μελών και φίλων το;υ χώρου για την πορεία του. Αν αναλογιστούμε όμως ορισμένα ενδεικτικά έστω στοιχεία από τον τρόπο λειτουργίας του, θα αντιληφθούμε ότι δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία. Στο παρόν κείμενο θα αναφερθώ κατά κύριο λόγο στον ΣΥΝ, ξεκινώντας από τα οργανωτικά.

Αποτελεί παλιά διαπίστωση ότι οι κινήσεις και τα τμήματα του ΣΥΝ υπολειτουργούν. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται μετά το τελευταίο συνέδριο, με τη σύσταση πολυμελούς Εκτελεστικής Γραμματείας και την ηλεκτρονική αποστολή «εγκυκλίων» σε τακτικά διαστήματα, ακόμα και τη βελτίωση του τρόπου λειτουργίας του Γραφείου Τύπου, με την επίσης κατά καιρούς ηλεκτρονική αποστολή υλικού, η λειτουργία μας παραμένει γραφειοκρατική, συχνά χωρίς «ψυχή».

Η έννοια της συλλογικότητας και της συντροφικότητας έχει ατονήσει. Πρόκειται για μια κατάσταση, η συνέχιση της οποίας υποσκάπτει τα θεμέλια του ΣΥΝ, ενός ελπιδοφόρου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 νέου σχηματισμού. Κι επειδή τα οργανωτικά ζητήματα συνδέονται με τα πολιτικά, οφείλουμε να αναζητήσουμε τα αίτια της ελλειμματικότητας αυτής στο πολιτικό πεδίο.

Βασική παραδοχή της γράφουσας είναι ότι η θεμελιακή αρχή της «ενότητας στη διαφορετικότητα» και του «σεβασμού της διαφορετικότητας», από τα βασικά στοιχεία σύστασης του ΣΥΝ, εξακολουθεί να συνοδεύει όλους και όλες που παλεύουμε μέσα από τις γραμμές του. Το Τακτικό Συνέδριο 2004 ενέκρινε τη λεγόμενη «αριστερή στροφή» και το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και οι δύο βασικές αυτές επιλογές ψηφίστηκαν από μια ευρύτατη πλειοψηφία, την οποία διαμόρφωσαν σύντροφοι και συντρόφισσες (μεταξύ των οποίων και η γράφουσα) από πολλές και διαφορετικές τάσεις.  Δυστυχώς, η ευκαιρία για μια ενωτική λειτουργία στην κατεύθυνση που σήμαναν οι δύο αυτές επιλογές στη συνέχεια σπαταλήθηκε από την πλειοψηφούσα στο κόμμα τάση, η οποία φέρει και την ευθύνη της διακυβέρνησής του.  Πώς έγινε αυτό; Μα, με τη μέθοδο του αποκλεισμού.

Αντί δηλαδή να επιδιωχθεί η υλοποίηση των πιο πάνω στόχων με ευρείες διαδικασίες σύνθεσης των επί μέρους διαφορετικών αντιλήψεων – πράγμα απολύτως φυσιολογικό για μια μη μονολιθική αριστερά – αποκλείσθηκαν οι σύντροφοι εκείνοι που δεν ανήκαν στην πλειοψηφούσα τάση και σε όσες συντάσσονται με αυτήν! Η τακτική αυτή επικυρώθηκε με το Τακτικό Συνέδριο 2008.

Αποτέλεσμα; Η πλήρης και στείρα παγίωση «πλειοψηφίας» και «μειοψηφίας» στον ΣΥΝ. Ας μου επιτραπεί να φέρω ένα προσωπικό παράδειγμα. Ασχολούμαι με τα θέματα της Ευρώπης από σειρά ετών, συμμετείχα στο εσωκομματικό δημοψήφισμα του ΣΥΝ για το ευρωπαϊκό ψηφοδέλτιο το 1994 και το 1999, ενώ σήμερα έχω την τιμή να έχω την ευθύνη του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΝ από κοινού με το σ. Μπουρνού. Ενόψει των πρόσφατων ευρωεκλογών, θα περίμενε κανείς ότι ως τμήμα θα είχαμε πολύ δουλειά να κάνουμε, αλλά κι εγώ προσωπικά. Λάθος εντύπωση! Προφανώς κρίθηκε από τα αρμόδια όργανα του κόμματος ότι δεν χρειαζόταν η συμβολή μας.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η επιλογή της ηγεσίας του κόμματος να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία του στον ΣΥΡΙΖΑ μόνο σύντροφοι της πλειοψηφούσας τάσης και όσων συντάσσονται με αυτήν. Πώς να ξεπεραστούν έτσι τα όποια στεγανά, δυσπιστίες και αντιφάσεις τόσο στον ΣΥΝ, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ;!

Μετά τις τελευταίες εκλογές, ακούστηκε με έμφαση από τα πλέον αρμόδια χείλη, του προέδρου του ΣΥΝ, ότι «στην αριστερά δεν περισσεύει κανείς». Για να έχει η νόημα η συγκεκριμένη ρήση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σε κάθε περίπτωση εξάντληση της προσπάθειας για τη σύνθεση των απόψεων κατ’ αρχήν στον ΣΥΝ και στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ σ. Νίκος Κωνσταντόπουλος έχει συνδέσει το όνομά του με την πολιτική αυτή πρακτική. Σε μεγάλο βαθμό και ο σ. Αλαβάνος. Τώρα καλείται να το πράξει συνειδητά ο σ. Τσίπρας.  Εφόσον υπάρχει η πολιτική βούληση, το οργανωτικό έπεται.

Η προσπάθεια για σύνθεση όμως πρέπει να διαπεράσει τον κομματικό κορμό. Για να γίνει αυτό, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αναβάθμιση της πολιτικής λειτουργίας της ΚΠΕ και των εκτελεστικών της οργάνων, καθώς και του κόμματος συνολικά. Τόσο το ανώτατο κομματικό όργανο, όσο και τα εκτελεστικά όργανα του ΣΥΝ, δεν επιτρέπεται να αποτελούν πεδίο στείρας αντιπαράθεσης τάσεων και ηγετικών ομάδων. Τα τμήματα της ΚΠΕ πρέπει να υπηρετήσουν επί τέλους τον καταστατικό τους ρόλο, της επεξεργασίας των κομματικών θέσεων, κι ας συγκρούονται οι τασικές γραμμές μέσα σ’ αυτά.

Ομοίως, οι κινήσεις πρέπει να εμβαθύνουν την πολιτική τους λειτουργία, κι ας αντιπαρατίθενται οι τασικές αντιλήψεις μέσα σ’ αυτές. Μόνο τότε οι τάσεις θα ξεφύγουν από τον συνδικαλιστικό/γραφειοκρατικό χαρακτήρα που τις διέπει και θα γίνουν αφορμή για δημιουργική, προωθητική αντιπαράθεση και σκέψη στο πλαίσιο του κόμματος.

Κατά τον ίδιο τρόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα φιλόδοξο πράγματι εγχείρημα, μπορεί να σταθεροποιηθεί κατ’ αρχήν ως πολιτική συνεργασία ουσίας, κι όχι μόνο ή κυρίως ως συνεργασία κορυφής. Όσο για το μέλλον του, αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για όλους και όλες, όσοι πιστεύουμε στην ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά.

Οι παραπάνω σκέψεις δεν είναι καινοτόμες. Παραμένουν όμως επίκαιρες. Κι αυτό γιατί πιστεύουμε ότι η ειλικρινής και επίμονη αναζήτηση συνθετικών απαντήσεων στα σύγχρονα ζητήματα είναι όχι μόνο απαραίτητη, αλλά και μονόδρομος. Το εναλλακτικό είναι ορισμένοι να είναι μονίμως «στη γωνία» και να αναζητούν τρόπους για να βγουν από αυτήν, στριμώχνοντας ίσως κάποιους άλλους!

Μη βιώσιμα δηλαδή πράγματα για την ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, όπου ανατραφήκαμε κι όπου με χαρά και περηφάνια βλέπουμε τους νέους συντρόφους και συντρόφισσες να συγχρονίζουν τον βηματισμό τους! Ας μου επιτραπεί να κλείσω και πάλι με μια προσωπική αναφορά. Παραμένω αθεράπευτα αισιόδοξη για το μέλλον της αριστεράς, αρκεί να μη μας φοβίζει η πολυχρωμία της!

* Η Μ. Φραγκάκη είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ