Μικρή συμβολή για έναν προσυνεδριακό διάλογο

Του Δάνη Κουμασίδη*

 

Η ιστορία της αριστεράς ως άθροισμα συνειδήσεων, ιδεών, αγώνων, έχει ένα κοινό πρόσημο: το ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτό το πρόσημο στέκει ακατανόητο, πιο δυσερμήνευτο και από κινέζικο ιδεόγραμμα! Παρέλκει ανάμεσα στην αυτοπροβολή των πολιτικών συστημάτων ως ιστορικό μονόδρομο (περιμένει λοιπόν τη σειρά της;) και στην αυτό-αναίρεσή της μέσα από μια σειρά αντιφάσεων και αντικρουόμενων θέσεων (αριστερισμός - ρεφορμισμός, αναπαραγωγή ιεραρχικών δομών - αναρχίζουσες αποκλίσεις). Ίσως τελικά κάθε ερμηνευτικό σχήμα της αριστεράς να χρειάζεται μια αριστοτελική μεσότητα, σε μια εντυπωσιακή αντιστροφή της διαλεκτικής. Κάθε Ιστορία όμως κρύβει μια πλειάδα μικροϊστοριών, σε σημείο να αμφιβάλλουμε για την ίδια τη συγκρότηση της. Μεταξύ των εκατοντάδων ιστοριών, η ιστορία κάθε συντρόφου και συντρόφισσας (στο έξης ά-φυλα υπό το σχηματικό του αρσενικού που θα μπορούσε να είναι και θηλυκό ή ουδέτερο προς επίρρωση του Φρόυντ).

Κάθε σύντροφος διαθέτει -ή είναι- μια τοπικότητα: Ως προς το εύρος των δυνατοτήτων, το υψηλό ή το φαιδρό των απώτερων σκέψεων του, το φιλμ των παραστάσεων, των προθέσεων, της σεξουαλικότητας και των τελικών σκοπών του. Ριζικά ενδεχομενικός, κοινωνική (ενίοτε και φαντασιακή) κατασκευή, ένα μικρό ερωτηματικό υποκείμενο που τολμά να υπερβαίνει τον εαυτό του θέτοντας συνεχώς αμείλικτα ερωτήματα που το υπερβαίνουν και πράττοντας αυτά που κάποιοι δεν τολμούν να φανταστούν. Μπαίνουμε στο συλλογικό (εν προκειμένω στη νεολαία συνασπισμού) για να εντοπίσουμε το ατομικό. «Η κριτική θεωρία της κοινωνίας είναι στο σύνολό της το ξετύλιγμα μίας και μοναδικής κρίσης της ύπαρξης» (Horkheimer Critical Theory: Selected Essays, σελ. 227). «Αν και οι άνθρωποι στο ειδολογικό τους χαρακτηριστικό είναι πρακτικά και δημιουργικά όντα, στον καπιταλισμό υπάρχουν ως αντικείμενα, ως απανθρωποποιημένα όντα, όντα από τα οποία στερείται η υποκειμενικότητα» (Τζον Χόλλογουεη 'Φετιχισμός και Φετιχοποίηση', στο Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία, σελ. 167).

Ας δώσουμε ένα τέλος πια -είμαστε σε καλό δρόμο αναφορικά με αυτό- στις ονοματολογίες του παρελθόντος και στους γραφικούς, τελολογικούς -ισμούς που κατακρημνίζουν την αριστερά περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πεδίο. Κάθε στοχαστής στην εργαλειακή και αισθητική ζυγαριά. Κάθε σύντροφος στον χώρο του (και με τις δύο έννοιες του χώρου) και όχι στη μιζέρια. Ζούμε καιρούς που η προσταγή «η εργατική τάξη να ζει τόσο ώστε να γεννά την επόμενη» αμφισβητείται - κάποιοι καλούνται να μη ζήσουν και κάποιοι απλώς να επιβιώσουν. Μια καταστροφική μανία, αντίστοιχη με αυτήν που φθάνει να καταστρέφει το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο για να μην καταστραφεί ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Μεταβάσεις. Η μετάβαση από το ένα στιγμιότυπο στο άλλο. Ο αγώνας εντός των γλωσσικών ορίων. Ένας οργουελιανός κόσμος απέναντι σε έναν ιμπρεσσιονιστικό. Η σύνδεση της επανάστασης με την ευτυχία και την απόλαυση ταυτόχρονα με τον φόβο της γελοιοποίησης (Foucault). Το ρευστόν της μετανεωτερικότητας οδηγεί στην πληθώρα υπερτροφικών εγώ που έχουν πια τα τεχνικά εκφραστικά μέσα ώστε να ακούγονται -για τα γλωσσικά αμφιβάλλω. Ορισμένα υπερτροφικά εγώ κινούνται κι ανάμεσά μας. Δεν ανακαλύπτω εσωτερικούς εχθρούς, απλώς αναζητώ τις παθολογίες που κάνουν πολιτικούς οργανισμούς της αριστεράς τη μια στιγμή να απογειώνονται και την άλλη να καρκινοβατούν. Η πιο απλή πρώτη λύση; Να πράττουμε.

Αυτές τις συλλογικές και ατομικές παθολογίες ερχόμαστε να θεραπεύσουμε: ταυτόχρονα με την κοινωνική δράση σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών κάθε είδους. Ας μιλήσουμε μεταξύ μας, ας μιλήσουμε με ανθρώπους και ιδέες, ας συν-ομιλήσουμε με τις ριζικές αλλαγές: Κανείς δεν έχασε από τις κειμενικές ομιλίες, εκτός ίσως από τον εφησυχασμό του. Κανείς δεν έχασε από τις πράξεις -ίσως εκτός από τη διάψευση των ανεκπλήρωτων φαντασιώσεών του.

 

* Ο Δάνης Κουμασίδης είναι μέλος της Πολιτικής Κίνησης Πόλης Θεσσαλονίκης.

 

Μια μαζική, αποτελεσματική, αριστερή οργάνωση νεολαίας

Του Νάσου Ηλιόπουλου*

 

Κύριο χαρακτηριστικό της σημερινής συγκυρίας είναι η τεράστια κρίση στην οποία βρισκόμαστε. Αναφερόμαστε δηλαδή σε μια περίοδο επαναδιαπραγμάτευσης του συσχετισμού δύναμης. κάτι το οποίο φέρνει την ανάγκη για συνολική αναβάθμιση της παρέμβασης της αριστεράς στο βαθμό που θέλουμε ο κόσμος της εργασίας να βγει όρθιος από αυτή την κρίση.

Έννοια-κλειδί της ανάλυσης μας αποτελεί η οικονομία των αναγκών ως συνολικά ανταγωνιστικό σχέδιο για την οργάνωση της κοινωνίας απέναντι στη σημερινή οικονομία του κέρδους. Οι επιλογές που έχουν γίνει από τη μεριά των διαχειριστών της κρίσης μας δείχνει ότι στόχος τους είναι η διάσωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Προσπαθούν να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία για το βάθεμα του νεοφιλελευθερισμού. Η απάντηση μας πρέπει να περιλαμβάνει τόσο ένα άμεσο σχεδιασμό για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης από τη μεριά του κόσμου της εργασίας και των συμμάχων του, όσο και ένα σχεδιασμό που θα έχει ως στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Η δεύτερη έννοια-κλειδί είναι αυτή της αριστεράς του αποτελέσματος. Αναγκαία συνθήκη για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης είναι η από την μεριά μας επίθεση στον σκληρό πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Στην αντίληψη δηλαδή που υπερασπίζεται ότι ανεξαρτήτως του δίκιου που μπορεί να έχουμε είναι φυσικός νόμος το να μην μπορούμε να ανατρέψουμε τον σημερινό μονόδρομο. Αυτό το οποίο σήμερα πρέπει να κερδίσουμε δεν είναι το δίκιο αλλά η δυνατότητα να πετυχαίνουμε νίκες.

Η συγκεκριμένη γραμμή έρχεται πρώτα από όλα σε ρήξη με την κυρίαρχη στο εσωτερικό του ΚΚΕ λογική που έχει οδηγήσει τις δυνάμεις του να δίνουν αυτό που έχουμε ονομάσει ως «αγώνες χωρίς διακύβευμα», αγώνες δηλαδή που δεν έχουν ως πρώτο τους στόχο την επιτυχία αλλά την οικοδόμηση ενός πλατύτερου κομματικού ακροατηρίου. Η πρακτική του ΚΚΕ στο μαζικό κίνημα παραπέμπει τα πάντα για την στιγμή που θα αλλάξει χέρια η εξουσία, αρνούμενο ότι μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες εντός του καπιταλισμού. Παράλληλα η συγκεκριμένη γραμμή έρχεται σε ρήξη με μία σοσιαλδημοκρατική αντίληψη «πολιτικού ρεαλισμού» που χρησιμοποιώντας την έννοια των επιμέρους αλλαγών αρνείται να δώσει οποιονδήποτε αγώνα θεωρεί ότι δεν μπορεί να κερδίσει άμεσα.

Για εμάς η νίκη, δηλαδή η κατάκτηση συγκεκριμένων διεκδικήσεων, είναι ένα μόνο από τα κομμάτια του αποτελέσματος, που μπορεί να περιλαμβάνει μη μετρήσιμους όρους όπως ο μετασχηματισμός των συνειδήσεων αυτών που συμμετέχουν σε ένα αγώνα και η συσσώρευση όρων έτσι ώστε ακόμα και ένας χαμένος αγώνας να αφήσει πίσω του υλικό που μπορεί να οδηγήσει σε μία μελλοντική νίκη. Με αυτή την έννοια όταν αναφερόμαστε στην αριστερά του αποτελέσματος αναφερόμαστε στο κριτήριο με βάση το οποίο πρέπει να οργανώνουμε την δράση μας, να επιλέγουμε τα μέτωπα και τις αιχμές μας.

Με βάση τα παραπάνω ερχόμαστε και στο στοίχημα του συνεδρίου μας, τη δημιουργία μιας αποτελεσματικής αριστερής οργάνωσης νεολαίας. Μέσα από τη συλλογικότητα η οργάνωση πρέπει πρώτα από όλα να μετασχηματίζει εμάς του ίδιους, να μας βοηθάει να ερχόμαστε σε ρήξη με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις αντιλήψεις που έχουμε διαμορφώσει.

Το πιο δύσκολο αλλά και σημαντικό για να μπορέσουμε να είμαστε αποτελεσματικοί είναι να έρθουμε σε ρήξη με την «πολιτική της εκφώνησης». Αυτό σημαίνει ότι σήμερα σε συνθήκες καθολικής αποδιάρθρωσης του κοινωνικού ιστού το πρώτο μας καθήκον είναι μέσα από την παρέμβαση μας να δημιουργήσουμε παντού συλλογικότητες, οι οποίες όμως δεν θα περιορίζονται στον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να κάνουμε πολιτική μέχρι σήμερα. Σήμερα το κυρίαρχο πρόβλημα της αριστεράς δεν είναι το «τι λέει» αλλά το «τι κάνει». Δεν υπάρχουν έτοιμα και συγκροτημένα κοινωνικά υποκείμενα και διαδικασίες στο εσωτερικό τον οποίον πρέπει απλά να παλεύουμε για την γραμμή μας, αλλά πρέπει να συγκροτηθούν από την αρχή. Παράλληλα δεν μπορεί η πολιτική μας να ανάγει τη λύση των προβλημάτων στην ανάληψη της εξουσίας από εμάς ή απλά να στηρίζεται στην πίεση των κρατικών θεσμών για την υλοποίηση των διεκδικήσεων μας. Πρέπει να μπορούμε να οργανώνουμε δίκτυα αλληλεγγύης και αυτόοργάνωσης που θα δημιουργούν στο σήμερα εναλλακτικά παραδείγματα.

Όλα τα παραπάνω όμως θα μείνουν απλά συνθήματα στον βαθμό που δεν αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για την περαιτέρω μαζικοποίηση της οργάνωσης και διεύρυνση της δουλειάς μας σε όλους τους χώρους νεολαίας. Πρώτος στόχος είναι η εργαζόμενη νεολαία, στην οποία πλέον συσπειρώνουμε ένα κομμάτι που μας επιτρέπει να σχεδιάσουμε και να δράσουμε στους εργασιακούς χώρους. Μέχρι το επόμενο συνέδριο όμως πρέπει να έχουμε καταφέρει περισσότερο από ποτέ να έχουμε γίνει μια οργάνωση νεολαίας, μια οργάνωση που θα στηρίζεται με την δράση της στα όνειρα και τις ανάγκες των νέων ανθρώπων, μια οργάνωση που θα δίνει μάχες, θα φέρνει αποτελέσματα και θα μπορεί να νικά.

 

* Ο Νάσος Ηλιόπουλος είναι μέλος του Κ.Σ. Νεολαίας ΣΥΝ.

 

 

 

 

6ο Συνέδριο Νεολαίας Συνασπισμού: Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία ανατροπής

Σε μια συγκυρία ιδιαίτερα δύσκολη για τις δυνάμεις της εργασίας και τη νέα γενιά, η Νεολαία Συνασπισμού προχωρά στο 6ο της Συνέδριο με σύνθημα “Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία ανατροπής”. Όπως φανερώνει το σύνθημα αλλά και το προσχέδιο θέσεων -το οποίο έχει κυκλοφορήσει με την “Αυγή”- στόχος του Συνεδρίου είναι η πραγματοποίηση μιας συζήτησης σε βάθος για την παρέμβαση της ριζοσπαστικής αριστεράς στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, για το πώς θα κατορθώσει στην πράξη να είναι αποτελεσματική και χρήσιμη δύναμη και να οργανώσει τις αντιστάσεις ώστε η κοινωνία να βγει όρθια από την οικονομική κρίση.

Η “Αυγή”, προσπαθώντας να συμβάλει στον προβληματισμό, δημοσιεύει κείμενα -  παρεμβάσεις στον προσυνεδριακό διάλογο που διεξάγεται με ευθύνη της οργανωτικής επιτροπής του Συνεδρίου. Σημειώνεται πως το συνέδριο ξεκινά την ερχόμενη Πέμπτη 18 Μαρτίου στην Τεχνόπολη και συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή 21 Μαρτίου στην ΑΣΟΕΕ.

Για ένα κόμμα των μελών

"Η πρόσφατη 'έκρηξη των μελών' εναντίον των τάσεων και των μηχανισμών, η οργή που εκφράστηκε για τους δημόσιους διαξιφισμούς και τις αλληλοϋπονομεύσεις στελεχών του κόμματος, μπορεί να οδηγήσουν σε θετικές εξελίξεις μόνον εάν διαψεύσουν τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις των μαζικών ιδιωτεύσεων, στις οποίες οδήγησαν παρόμοιες κρίσεις, μόνο εάν βάλουν τέλος στην εσωστρέφεια, τις διαλυτικές διαμάχες ή τις παραλυτικές ισορροπίες των τάσεων".

Εν όψει του επικείμενου έκτακτου ΣΥΝεδρίου, εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό από τις οργανώσεις της τριτοβάθμιας και της έρευνας καταθέτουμε κατ' αρχήν τη δέσμευσή μας να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας στην κορυφαία αυτή κομματική διαδικασία, για την αναγκαία πολιτική ενότητα των ιδεολογικών ρευμάτων που συναπαρτίζουν τον Συνασπισμό και την ουσιαστική συζήτηση των κρίσιμων θεμάτων που θέτουν οι σημερινές περιστάσεις για την αριστερά, την ελληνική κοινωνία και για την Ευρώπη.

Οι ιδρυτικές αρχές και οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΝ και οι θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συνεχίζουν να αποτελούν σημαντική προγραμματική παρακαταθήκη για την προοπτική των απαιτούμενων θεσμικών και πολιτικών παρεμβάσεων στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό. Στη χώρα μας και στην Ευρώπη, οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς αποτελούν την πιο σταθερή δύναμη προγραμματικής και κινηματικής παρέμβασης για την υποχώρηση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας και τη συγκρότηση ενός πειστικού εναλλακτικού δρόμου για μια δημοκρατική και σοσιαλιστική Ενωμένη Ευρώπη.

Μπροστά στην κρίση, χρειάζεται επιτέλους ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά να ξαναθέσουν ως πρόβλημα την πολιτική τους προοπτική και να ξανασχεδιάσουν τη στρατηγική και τη δράση τους για την υπέρβαση της κρίσης, το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο ΣΥΝ φέρει το βάρος της μακράς ιστορίας του σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος, της περιπέτειας της κομμουνιστικής ανανέωσης και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Σήμερα που δοκιμάζεται καθημερινά η πολιτική συγκρότηση του πολιτικού και ιδεολογικού, αξιακού και πολιτισμικού αυτού ρεύματος, εναπόκειται σε όλους μας η ανάκτηση της αξιοπιστίας του κόμματος και ο εμπλουτισμός της καθ' όλα τιμητικής ιδιότητας του μέλους, τόσο απαξιωμένης στην κοινωνία και τόσο υποβαθμισμένης στο εσωτερικό του κόμματός μας.

Η συμμετοχή στην υπόθεση και τους αγώνες της αριστεράς δίνει αξία και νόημα ζωής στα μέλη και τους φίλους του ΣΥΝ. Αυτή η παραδοχή, αυτονόητη για κάθε μία και έναν από εμάς, σημαίνει και βαριές ευθύνες για τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.  Δίχως να φοβόμαστε να φέρουμε στο φως τους σκελετούς που είναι κρυμμένοι στα ερμάρια της μακράς μας ιστορίας, κρατάμε ζωντανές τις μεγάλες νίκες, τις επαναστατικές ιδέες και τα απελευθερωτικά οράματα που αντιπροσωπεύει η αριστερά. Η απαισιοδοξία και η αποστράτευση, η μετριότητα και οι χαμηλές προσδοκίες δεν ταιριάζουν στην ιστορία και την παράδοσή μας.

Φαίνεται ότι μεγάλο μέρος των μελών του κόμματος αντιλαμβάνεται πλέον τη βαθιά κρίση πολιτικής, ταυτότητας και λειτουργίας που διέρχεται το κόμμα μας. Η πρόσφατη «έκρηξη των μελών» εναντίον των τάσεων και των μηχανισμών, η οργή που εκφράστηκε για τους δημόσιους διαξιφισμούς και τις αλληλοϋπονομεύσεις στελεχών του κόμματος, μπορεί να οδηγήσουν σε θετικές εξελίξεις μόνον εάν διαψεύσουν τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις των μαζικών ιδιωτεύσεων, στις οποίες οδήγησαν παρόμοιες κρίσεις, μόνο εάν βάλουν τέλος στην εσωστρέφεια, τις διαλυτικές διαμάχες ή τις παραλυτικές ισορροπίες των τάσεων. Η μετάλλαξη των τάσεων σε μηχανισμούς αναπαραγωγής εσωκομματικής εξουσίας, παραβιάζοντας τις καταστατικές αρχές του ΣΥΝ, αναπαράγει πλαστές και άγονες διαχωριστικές γραμμές, ακυρώνοντας τον συλλογικό και δημοκρατικό χαρακτήρα των οργάνων, απαξιώνοντας τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αχρηστεύοντας την αρχή της ενιαίας δράσης, απομειώνοντας το κύρος του κόμματος στην κοινωνία και προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια των μελών του. Δυστυχώς, τους αγώνες και τις κατακτήσεις του κόμματός μας τις απομειώνει και τις ακυρώνει το ίδιο το κόμμα με τη λειτουργία του.  Κι αυτό δεν συμβαίνει επειδή «λειτουργούν τάσεις στο κόμμα» όπως προβλέπει το καταστατικό, αλλά γιατί, αντικαταστατικά, το κόμμα υποτάσσεται στους μηχανισμούς των τάσεων. Όχι επειδή υπάρχει πολυφωνία και πλουραλισμός αλλά διότι, εν ονόματι αυτών των αξιών ευδοκίμησαν ιδεολογικοί ναρκισσισμοί και ιδιοτέλειες, που οδήγησαν στην υποχώρηση της συλλογικότητας και στην ακύρωση της αρχής της ενιαίας δράσης.

Ήταν για εμάς εξαιρετικά ενθαρρυντικές οι αποφάσεις οργανώσεων και νομαρχιακών που από το καλοκαίρι εξέφρασαν τις αγωνίες του κόσμου της αριστεράς και έσωσαν την αξιοπρέπεια των μελών του κόμματος. Υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες των που διεκδικούν το «κόμμα των μελών» και την ενιαία δράση, όπως αυτή των είκοσι μελών της ΚΠΕ και γραμματέων Νομαρχιακών Επιτροπών, είμαστε με εκείνες τις φωνές στην Αυγή και το Κόκκινο που θέτουν καθημερινά τον επείγοντα χαρακτήρα των αλλαγών που απαιτούνται για τη δημοκρατική  και αποτελεσματική λειτουργία του κόμματος.

Στην κατεύθυνση αυτή, καλούμε τα μέλη του κόμματος να πάρουν πάνω τους την ευθύνη της ενότητας και της αναγέννησης του κόμματος, ν' ανοίξουν τις οργανώσεις και να αναστρέψουν το κλίμα της ιδιώτευσης και της απαξίωσης της οργανωμένης δράσης, να αποδυναμώσουν τους μηχανισμούς των τάσεων που κατάντησαν τροχοπέδη στην οργανωτική μας ανάπτυξη. Να δημιουργήσουμε νέους συσχετισμούς που θα απελευθερώσουν τις δυνάμεις του κόμματος, θα αναβαθμίσουν τις εσωκομματικές λειτουργίες και θα αποκαταστήσουν τους οργανικούς δεσμούς της αριστεράς με τους εργαζόμενους.

Εν όψει του ΣΥΝεδρίου, ζητάμε απολογισμό του έργου της ΚΠΕ και της Π.Γ. για την πορεία μας από το προηγούμενο συνέδριο, για τους σχεδιασμούς και τα αποτελέσματα, για τους πολιτικούς χειρισμούς και για τις σχέσεις μας με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Να αποτιμήσουν η ΚΠΕ και η Π.Γ. τη λειτουργία τους ως συλλογικά όργανα, να εκθέσουν την πολιτική στελέχωσης του κομματικού μηχανισμού και διαχείρισης των οικονομικών πόρων. Για την επιτυχία και την αξιοπιστία των αποφάσεων του ΣΥΝεδρίου θωρούμε αναγκαία την ελάττωση του μέτρου εκλογής αντιπροσώπων για τη μεγαλύτερη δυνατή εκπροσώπηση και το άνοιγμα, επιτέλους, της συζήτησης για την αλλαγή του τρόπου εκλογής των μελών της ΚΠΕ. και της Π.Γ. Είναι καιρός, κυριαρχία ομάδων με σκληρή εσωτερική πειθαρχία αλλά και αμφίβολη νομιμοφροσύνη στις δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις των οργανώσεων και των οργάνων να δώσει τη θέση της στην εσωκομματική δημοκρατία  και στη βούληση των μελών.

Αγγελόπουλος Γ. (Θεσσαλονίκη), Αθανασιάδης Χ. (Ιωάννινα), Αναγνωστοπούλου Σ. (Αθήνα), Αχείμαστος Μ. (Κρήτη), Βαφέας Ν. (Κρήτη), Βεντούρας Ε. (Αθήνα), Γιουβιάς Δ. (Αιγαίο), Γώγου Λ. (Αλεξανδρούπολη), Δέδε Κ. (Αθήνα), Δερμεντζόπουλος Χ (Ιωάννινα), Δημητρόπουλος Δ. (Αθήνα), Διβάρης Γ. (Θεσσαλονίκη), Θεοτοκάς Γ. (Αιγαίο), Θεοτοκάς Ν. (Αθήνα), Καλαφάτη Ε. (Αθήνα), Καλφακάκου Ρ. (Θεσσαλονίκη), Καμτσίδου Ι. (Θεσσαλονίκη), Καράβας Σπ. (Αιγαίο), Καρδάσης Β. (Κρήτη), Κιτσάκη Χρ. (Αθήνα), Κοταρίδης Ν. (Αθήνα), Κουτσούρης Α. (Αθήνα), Κρεστενίτης Γ. (Θεσσαλονίκη), Κυπριανός Π. (Πάτρα), Κωνσταντακόπουλος Σ. (Αθήνα), Λυκουργιώτης Γ. (Αθήνα), Ματθαίου Α. (Βόλος), Μαυρίδης (Αθήνα), Μυλόπουλος Ν. (Βόλος), Νάκος Β. (Αθήνα), Νικολαΐδης Β. (Κρήτη), Πανταζής (Θεσσαλονίκη), Παντής Γ. (Θεσσαλονίκη), Παπαγεωργίου Στ. (Αθήνα), Παπακωνσταντίνου Γ. (Βόλος), Παπαστράτης Π. (Αθήνα), Περδικούρη Ε. (Πάτρα), Πετρόπουλος Γ. (Αθήνα), Πολέμη Π. (Αθήνα), Πύλια Μ. (Κομοτηνή), Ρίζος Σ. (Αθήνα), Ροτζώκος Ν. (Θεσσαλονίκη), Σελέκου Ο. (Αθήνα), Στάμου Γ. (Θεσσαλονίκη), Στυλιανού Α. (Θεσσαλονίκη), Τζάκης Δ. (Αθήνα), Τζουρμανά Γ. (Αθήνα), Φαράκλας Γ. (Αθήνα), Φαράκλας Νικόλας (Κρήτη), Φιλιππακοπούλου Μπ. (Αθήνα), Φουρτούνης Γ. (Αθήνα), Χαραλαμπάκης Ν. (Θεσσαλονίκη), Χασάπης Δ. (Αθήνα), Χουμεριανός Μ. (Αθήνα).

Ενότητα της κινηματικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΟΥΡΟΥΝΙΩΤΗ*

Ο Συνασπισμός δημιουργήθηκε με τη φιλοδοξία να εκφράσει την ενότητα της αριστεράς, τουλάχιστον αυτής της αριστεράς που είχε εγκαταλείψει τον σταλινισμό και είχε αρνηθεί τον ρόλο του απολογητή του καταρρέοντος υπαρκτού σοσιαλισμού. Για να πετύχει αυτό το εγχείρημα, έπρεπε να αναδειχθεί μια νέα κουλτούρα διαλόγου, μια νέα συντροφικότητα, η διάθεση να ακούσουμε την άποψη συντρόφων που είχαμε συνηθίσει να τους θεωρούμε αντιπάλους και να αναζητήσουμε, όχι την επιβολή της μίας ή της άλλης άποψης, αλλά τη δημιουργική σύνθεση όλων των απόψεων.

Για την αποτυχία του εγχειρήματος έχουν όλες οι πλευρές τις ευθύνες τους. Όσον αφορά την ανανεωτική αριστερά, συχνά η αλαζονεία της δικαίωσης δεν βοήθησε να αναπτυχθεί η νέα συντροφικότητα, να ξεπεραστούν οι καχυποψίες των καταβολών μας. Η ιδεολογική επανάπαυση μας οδήγησε να αρκεστούμε σε έτοιμες ιδέες, που αναφέρονταν σε μία προηγούμενη πραγματικότητα.

Όμως, πέρα από τις ευθύνες όλων, πρέπει να επισημάνουμε ότι, τα τελευταία χρόνια, ένα μέρος της πλειοψηφίας έχει αλλάξει στόχευση: αντί για την ενότητα των διαφορετικών απόψεων, επιδιώκει τη διάσπαση του Συνασπισμού και την επιβολή μιας νέας ιδεολογικής καθαρότητας. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες ώστε αυτό το σχέδιο προχώρησε πρώτα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Ο τότε συντονιστής της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών, μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-κός, με διέγραψε από την παράταξη στις αρχές του 2006, με την ανοχή, ίσως και τη συμφωνία, κάποιων συντρόφων του ΣΥΝ. Σε εκλεκτές συντρόφισσες έχει "απαγορευτεί" να συμμετέχουν στην οργάνωσή τους. Ουσιαστικά αν όχι τυπικά έχουν διαγραφεί από το 2007. Στον χώρο των πανεπιστημιακών συγκροτήθηκε μία νέα παράταξη η οποία εξέφρασε την αγανάκτηση των συναδέλφων με την προηγούμενη διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ και κατέγραψε σημαντική παρουσία στο συνέδριο πριν από έναν χρόνο.

Αυτά για τους πανεπιστημιακούς. Τι γίνεται στο κόμμα μας, τον Συνασπισμό;

Τα τελευταία χρόνια, αρχικά από το Κοκκινοπράσινο, σταδιακά με την ανοχή και πιο πρόσφατα την ενεργό συμμετοχή και άλλων συντρόφων, προωθείται η φίμωση των απόψεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τελικά η αποπομπή μας από τον ΣΥΝ. Ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος, στις καλές του στιγμές, πριν υποκύψει στον ριζοσπαστικό παλιμπαιδισμό, είχε σε κάποιο βαθμό αντισταθεί σε αυτή την προσπάθεια. Η νέα ηγεσία δεν έχει δείξει την πολιτική διορατικότητα να το κάνει. Μπορεί ο σύντροφος Αλέξης Τσίπρας να θυμάται την ανανεωτική αριστερά τις δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, αλλά οι "σύμμαχοι" του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρύβουν οτι στόχος τους είναι ο εξοβελισμός των απόψεών μας και η εκμηδένιση της παρουσίας μας.

Ο Συνασπισμός, παρά τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει, παραμένει το κόμμα το οποίο, για την ελληνική κοινωνία, εκφράζει την ενότητα της κινηματικής και της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Ενότητα η οποία είναι απαραίτητη, τόσο από αριθμητική όσο και από πολιτική άποψη, για να υπάρξει μία αποτελεσματική παρέμβαση της αριστεράς στην ελληνική κοινωνία. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση ενός από τους μεγάλους απόντες, του Άγγελου Ελεφάντη, ο Συνασπισμός είναι "το κόμμα που μας έλαχε". Εκεί είναι η θέση μας, και πρέπει να τη διεκδικήσουμε δυναμικά. Όχι στη γωνία, όπου θέλουν κάποιοι να μας βάλουν, αλλά στην κεντρική σκηνή, όπως αρμόζει στην ακτινοβολία των ιδεών μας. Όχι υπό περιορισμούς, αλλά εκφράζοντας δημόσια τις απόψεις και την κριτική μας. Δηλώνοντας με αποφασιστικότητα οτι εμείς παραμένουμε στο κόμμα που συνιδρύσαμε, αγωνιζόμαστε για να εκφραστούν και οι δικές μας ιδέες μέσα από αυτό, και απαιτούμε από όλους σεβασμό γι' αυτή μας την επιλογή. Απαιτώντας από την ηγεσία να υπερασπιστεί ξεκάθαρα την ενότητα του ΣΥΝ. Αρνούμενοι τη διπλή ένταξη που θέλουν να μας επιβάλουν με τις κάρτες και τα μητρώα του ΣΥΡΙΖΑ, και αναδεικνύοντας τον δικό μας χώρο διαλόγου, το Φόρουμ της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Επεσήμανα οτι η δημιουργία μίας νέας κοινής ταυτότητας, που θα εξέφραζε την ενότητα των αριστερών δυνάμεων που συνδημιούργησαν τον ΣΥΝ, δεν επέτυχε. Δεν είναι της στιγμής να αναζητηθούν ευθύνες γι' αυτό. Στο Αριστερό Ρεύμα, την παλαιότερη και πιο συστηματικά συγκροτημένη τάση, έχει διαμορφωθεί εδώ και χρόνια μία σαφής ταυτότητα. Μετά το 2007, με τη συγκρότηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, έχει διαμορφωθεί μια διαφορετική ταυτότητα σε ένα σημαντικό μέρος του κόμματος. Αυτές οι ταυτότητες διαπερνούν τις προηγούμενες κομματικές καταβολές και εκφράζουν μία νέα πραγματικότητα. Προϋπόθεση για την ενότητα του ΣΥΝ σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί η αναγνώριση αυτής της νέας πραγματικότητας.

Για να εκφράσει ο Συνασπισμός την ενότητα των δυνάμεων που επιλέγουν τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, πρέπει σε αυτή τη φάση να αποδεχτούμε την ύπαρξη δύο διαφορετικών ταυτοτήτων, οι οποίες θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, είτε ατομικά είτε συλλογικά. Και συνειδητά θα διαμορφώνουν μία σύνθεση, η οποία δεν θα αγνοεί τον συσχετισμό δυνάμεων, αλλά στην οποία θα μπορεί τόσο η πλειοψηφία όσο και η μειοψηφία να αναγνωρίσει τους στόχους της.

Ως Ανανεωτική Πτέρυγα, στον δρόμο προς το συνέδριο, καταθέτουμε σαφή πολιτική πρόταση εφ' όλης της ύλης, επισημαίνοντας τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησαν οι επιλογές της προηγούμενης διετίας και εγκαλώντας την πλειοψηφία για την εγκατάλειψη των προγραμματικών θέσεων που η ίδια ψήφισε στο διαρκές συνέδριο. Αναδεικνύουμε σε κεντρικό ζήτημα του συνεδρίου το σχέδιο εξόδου από την οικονομική κρίση.

Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν δεχόμαστε τη διάχυση του Συνασπισμού μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτούμε να δεσμευτεί το συνέδριο σε ένα νέο, σαφές πλαίσιο για τον ΣΥΡΙΖΑ, που να μην χρησιμοποιεί την ανάγκη δημοκρατικής εκπροσώπησης των ανένταχτων ως πρόσχημα για τη διάλυση του ΣΥΝ. Με την εμπειρία των δυσκολιών στο εγχείρημα ενότητας των δυνάμεων της αριστεράς που επιλέγουν τον δημοκρατικό δρόμο, είναι γελοίο να θεωρούμε οτι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα. Προσωπικά, δεν δυσκολεύομαι να φανταστώ μία σύνθεση των απόψεων του Αριστερού Ρεύματος και της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Μου φαίνεται όμως αδιανόητο να συμφωνήσει σε αυτήν η ΚΟΕ.

* Ο Χρήστος Κουρουνιώτης είναι μαθηματικός, μέλος της γραμματείας της ΝΠΕ Ηρακλείου Κρήτης και μέλος του προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ.

Ες αύριον τα σπουδαία...

Μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, η χώρα εισέρχεται και τυπικά σε προεκλογική περίοδο. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενωμένες θα δώσουν τη μάχη για την καλύτερη εκπροσώπηση της χώρας στη Βουλή. Σήμερα δημοσιεύονται τα τελευταία κείμενα διαλόγου για τα προβλήματα της αριστεράς

 

"Η Αυγή"

Έκτακτο άλμα στο κενό

Του Γεράσιμου ΓΕΩΡΓΑΤΟΥ*

Η Πολιτική δεν χαρακτηρίζεται βεβαίως από τον αυστηρό ορθολογισμό της Επιστήμης. Ωστόσο, η πειστικότητα των προτάσεων που διατυπώνει συσχετίζεται με το βαθμό της λογικής τους συνοχής και της αντιστοίχησής τους με την πραγματικότητα. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που απουσιάζουν παντελώς από τα αίτια και την επιχειρηματολογία υπέρ της διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου: αμφισβήτηση της πολιτικής γραμμής - αμφισβήτηση της ηγεσίας - αμφισβήτηση της ηθικής υπόστασης της αριστεράς.

Η πολιτική γραμμή διαθέτει ευρύτατη κομματική πλειοψηφία της τάξης του 70%. Η αμφισβήτησή της δεν προέρχεται από το εσωτερικό του κόμματος, αλλά από την κοινωνία. Αυτό δείχνουν τα ευρωεκλογικά αποτελέσματα και οι δημοσκοπικές καταγραφές. Η επιβεβαίωση της ίδιας πολιτικής γραμμής θα είχε συνεπώς την ίδια, αν όχι μικρότερη απήχηση στο εξωτερικό περιβάλλον του κόμματος, δηλαδή στην κοινωνία, ακόμα και με εσωκομματική πλειοψηφία της τάξης του 99,9% μετά από έκτακτο συνέδριο.

Η αμφισβήτηση της ηγεσίας δεν προέρχεται από το εσωτερικό του κόμματος, όπου ούτε η συνεδριακή μειοψηφία δεν διανοήθηκε να θέσει παρόμοιο θέμα, αλλά από τις εξωγενείς ως προς τον ΣΥΝ συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και από τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Η επιβεβαίωση της ηγεσίας στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ακόμα και με ευρύτατη εσωκομματική πλειοψηφία της τάξης του 99,9% μετά από έκτακτο συνέδριο, δεν αποκλείει και δεν απαγορεύει ούτε στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, ούτε σε οποιονδήποτε άλλον να εμμένουν στην αμφισβήτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Η αμφισβήτηση της ηθικής υπόστασης της αριστεράς ωσαύτως δεν προήλθε από το εσωτερικό του κόμματος, αλλά από εξωγενή ως προς τον ΣΥΝ παράγοντα, από ανένταχτο σε συνιστώσα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Η επιβεβαίωση της ηθικής ακεραιότητας της αριστεράς στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ακόμα και με ευρύτατη πλειοψηφία της τάξης του 99,9% έπειτα από έκτακτο συνέδριο, δεν αποκλείει και δεν απαγορεύει σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στον ίδιο ή σε άλλο βουλευτή ή πολίτη να συνεχίζει να την αμφισβητεί. Τα θέματα ηθικής δεν επιλύονται με συνέδρια και διατάγματα.

Συνεπώς, το έκτακτο συνέδριο δεν θα έλυνε κανένα από τα υποτιθέμενα προβλήματα-αίτια της σύγκλισής του και καλώς προσώρας αποκλείστηκε η διεξαγωγή του. Θα επρόκειτο απλώς για έκτακτο άλμα στο κενό με όλες τις παρεπόμενες εσωστρεφείς αντιπαραθέσεις και παροξύνσεις ενόψει μάλιστα και εκλογών. Άλλα είναι προφανώς τα ζητήματα που υποκρύπτονται πίσω από το αίτημα για έκτακτο συνέδριο, αφού τα επί της ουσίας προβλήματα του ΣΥΝ, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, είναι η πολιτική γραμμή και οι σχέσεις με την ηγεσία και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανεπαρκής εκλογική και δημοσκοπική απήχηση, η απήχηση εν τέλει στην κοινωνία, αντί να οδηγεί σε πολιτική συνεννόηση για αναπροσανατολισμό της πολιτικής γραμμής, αποδόθηκε από την κομματική πλειοψηφία και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στον ανανεωτικό κυρίως «εσωκομματικό εχθρό» και στις «προνομιακές του σχέσεις» με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ζήτημα το οποίο θα «ξεκαθάριζε» το έκτακτο συνέδριο, όπως ταιριάζει στη νοοτροπία και στις παραδόσεις τριτοδιεθνιστικών κομμουνιστικών κομμάτων, για τα οποία η πολιτική γραμμή είναι πάντοτε ορθή παρά τις αντιρρήσεις της πραγματικότητας και τα οποία αδυνατούν να συσσωματώσουν τον πολιτικό φιλελευθερισμό, στο δημοκρατικό δρόμο και τον σοσιαλισμό, εξ ου και απεχθάνονται τη δημόσια έκφραση διαφορετικής άποψης. Χωρίς όμως την αποδοχή των αρχών του πολιτικού φιλελευθερισμού, οι διακηρύξεις πίστης στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία αποτελούν κενό γράμμα.

Η αμφισβήτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ, οι αρχηγικοί διαδορατισμοί και οι σχέσεις ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ στερούνται αντιπαραθετικού πολιτικού υπόβαθρου, αφού αμφότερες οι πλευρές παραμένουν προσηλωμένες στην ενότητα με τον αριστερισμό και στη διαμόρφωση μιας αντισυστημικής αριστεράς. Συνεπώς, το έκτακτο συνέδριο καλείτο να επιλύσει τη διαμάχη για «την πρώτου ανδρός αρχή», ζήτημα απολύτως εσωστρεφές και παντελώς αδιάφορο για την κοινωνία και τους πολίτες απέναντι στους οποίους και οι δύο πλευρές έχουν φροντίσει να απαξιωθούν. Το δε ερώτημα για την ηθική ακεραιότητα της αριστεράς από τον ανένταχτο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε έμμεση, αλλά σαφέστατη πολιτική τοποθέτηση υπέρ μιας αριστεράς που οφείλει κατά τη γνώμη του να διατηρεί την αυθεντική της φύση και την καθαρότητά της, μακριά από οποιαδήποτε μολυσματική συμμετοχή σε κυβερνητικές εξουσίες, υπέρ δηλαδή μιας αντισυστημικής αριστεράς.

Όμως η αντισυστημική αριστερά, όπως έδειξαν τα εκλογικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, παρά την κρίση, δεν συσπείρωσε γύρω από το «ανατρεπτικό» κατά χώρα πρόγραμμά της ούτε τους εργαζόμενους, ούτε τους άνεργους, ούτε τα συμπιεζόμενα μεσαία ή τα νέα δυναμικά κοινωνικά στρώματα, ούτε βεβαίως την επισφαλή, αλλά μορφωμένη και με απαιτήσεις νεολαία και κυρίως δεν μπόρεσε να επαναχαράξει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δεξιάς - αριστεράς εμμένοντας στον απλοϊκό αντινεοφιλελεύθερο και αντισυστημικό καταγγελτισμό.

Αντιθέτως, οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, που αποτελούν προανάκρουσμα για τις επερχόμενες εθνικές, κατέγραψαν τη σημαντικότατη ισχυροποίηση μιας αριστεράς (Die Lienke) ανταγωνιστικής μεν προς τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά με ενδιαφέρον για την προώθηση ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τη συμμετοχή της σε κυβερνητικά σχήματα και ανοιχτής σε προγραμματικές συμμαχίες, χωρίς ανώδυνους για το κατεστημένο αντισυστημικούς αριστερισμούς. Αντί για έκτακτα λοιπόν συνέδρια και άλματα στο κενό, μήπως ήρθε η ώρα «να μιλήσουμε... Γερμανικά», όπως σημειώνει και σε σχόλιό του ο Ν.Φ. στην τελευταία σελίδα της “Αυγής”, την Τρίτη, 1.9.09, εγκαταλείποντας άγονες συμμαχίες και ανώφελους για την αριστερά και την κοινωνία πολιτικούς προσανατολισμούς;

* Ο Γεράσιμος Γεωργάτος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ