"Ανανέωση" με μία και μοναδική αλήθεια;

Του ΚΩΣΤΑ ΜΕΣΑΡΗ*

 

Ο σύντροφος Φώτης Κουβέλης είναι ικανός και έμπειρος πολιτικός. Το ξέρει κι ο ίδιος. Το παραξέρει, όμως, κι αυτό τον οδηγεί στην οίηση. Ίσως από μικρός, επειδή ο νονός του τον βάφτισε Φώτη, ίσως να πίστεψε πως είναι φως ο ίδιος και φέρνει φως και στους άλλους. Όταν ο Λένιν έβαλε, μετά το '17, στη Ρωσία ρεύμα ηλεκτρικό, οι χωρικοί τον ονόμασαν φως. Πως έφερε το φως. Έτσι και ο σύντροφος Φώτης με ύφος και ευγλωττία Δεσπότη, αρέσκεται να δεσπόζει και να αλλάζει τα φώτα της αριστεράς και της κοινωνίας. Έβαλε υποψηφιότητα στον ΣΥΝ για πρόεδρος, έχασε από τον Τσίπρα και ατάκα διέσπασε το ΣΥΝ. "Είναι δυνατόν, ο Τσίπρας κι όχι εγώ;" Έκανε λέει τη διάσπαση του ΣΥΝ, για λόγους αρχών, ιδεών και πολιτικής. Ως πρόσωπο μοναδικής μοναδικότητας. Όχι ως κόμμα. Γιατί το μόρφωμα που τον ακολουθεί είναι δύο αντίθετα κομμάτια. Οι μισοί καλοπροαίρετοι ανανεωτές αριστεροί, αντιμνημονιακοί είπαν όχι στον Παπαδήμο και οι άλλοι μισοί, τυχοδιώκτες, εκσυγχρονιστές, μνημονιακοί είπανε ναι στον Παπαδήμο, τον Γιώργο, τον Αντώνη και τον Καρατζαφέρη τον ακροδεξιό. Για τον σύντροφο Φώτη αυτά τα δύο άκρα αντίθετα συναθροίζονται. Οι ψήφοι των αριστερών δεν συναθροίζονται. Δεν μπορεί τους παλαιοκομμουνιστές, ως εκ Θεού παλαιοανανεωτής, θρησκευόμενος. Μιλάμε για ανανέωση νεοσταλινικής πίστης στη μία και μοναδική αλήθεια του συντρόφου Φώτη. Είναι μεταρρυθμιστής και μιλά με συνθήματα, ως σεχταριστής - εκσυγχρονιστής. "Ευρώ, ευρώ κι ούτ' ένα στο λαό". Είναι γνήσιος σοσιαλδημοκράτης, αριστερός (υπάρχει αριστερός μη δημοκράτης;), αλλά όταν ο λαός βγήκε στο Σύνταγμα, ζητώντας αληθινή δημοκρατία και αξιοπρέπεια, αυτός τον άφησε στο έλεος των ΜΑΤ. Ουδέποτε κάλεσε τους οπαδούς του να πάνε στο Σύνταγμα. Γιατί αυτός είναι η αριστερά της ευθύνης. Ευθύνης για τι πράγμα; Μήπως για την ασυδοσία των αγορών; Άφησε τον εκλεκτό του, τον δήμαρχο Καμίνη, να ρίχνει το βάρος της κατάρρευσης στις διαδηλώσεις. Τον αφήνει να ετοιμάζεται, μαζί με τα ΜΑΤ (αύριο με τα ΤΑΝΚΣ;) να απαγορεύει τις διαδηλώσεις στο ιστορικό κέντρο. Και πού θα γίνονται; Στα όρη και στα βουνά. Μήπως η τρέλα μόνο πάει στα βουνά; Κι αν δεν είναι ο γνήσιος σοσιαλδημοκράτης, ποιος είναι; Ο εκσυγχρονιστής κ. Σημίτης που μας έβαλε στο ευρώ, με τους πολίτες ξυπόλητους στα αγκάθια και έφερε δανεική ευημερία και δανεική οικονομία και ανάπτυξη; Μήπως ο κ. Σημίτης τον δανείζει κι αυτόν δημοσκοπική έκρηξη; Μήπως, όπως και η δανεική οικονομία του κ. Σημίτη κατέρρευσε, όταν αποφασίσει κι ο ίδιος ο κ. Σημίτης θα καταρρεύσει και η δανεική δημοσκοπική του άνοδος; Ή μήπως οι εκσυγχρονιστές ψάχνουν απελπισμένοι να φτιάξουν ένα νέο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ; Ψάχνουν απελπισμένοι και για νέο αρχηγό στην πιάτσα; Μήπως ψάχνουν για πρωθυπουργό κάποιας μετεκλογικής συμμαχίας; Και θα γίνουν έτσι οι γνήσιοι αριστεροί ανανεωτές, αλλά και ο δικός του αριστερός ανανεωτισμός, αν, ως νέος Οδυσσέας, υποκύψει στις σειρήνες; Αυτοί οι γνήσιοι αριστεροί ανανεωτές, που, όπως λένε και οι δημοσκοπήσεις, θέλουν την ενότητα της αριστεράς; Ήδη ο σύντροφος Φώτης τραγουδά στην παλιά του αγάπη, τον ΣΥΝ: "Μη σκαλίζεις τη στάχτη, για να βγάλεις φωτιά, η δική μας αγάπη πάει έσβησε πια". Στη ζωή, μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται. Στην πολιτική, πότε μη λες ποτέ. Γίνονται και του σπανού τα γένια (η επιστροφή του Φώτη). Γι' αυτό, ενότητα και πάλι ενότητα της αριστεράς. Κι ας έρθει κι ο Φώτης. Άλλωστε τι Φώτης είναι αν δεν μπορεί να ανάψει πάλι την παλιά φωτιά της αγάπης;

* Ο Κώστας Μεσάρης είναι ηθοποιός

 

ΥΓ.: Θλιβερό το επιχείρημα του συντρόφου Κλεάρχου Τσαουσίδη, που βάζει στον ίδιο ντορβά τους αδελφούς Κάστρο με τον γιο Μπους και τον εγγονό του Κιμ Ιλ Σουνγκ της Βόρειας Κορέας. Οι Κάστρο με τον Τσε ήταν επαναστάτες, πολέμαρχοι της κουβανικής επανάστασης. Ο εγγονός τι είναι; Ο Μπους βέβαια είναι ιμπεριαλιστής και σφαγέας των λαών του ΙΡΑΚ και αλλού. Δεν χτυπιέται έτσι το ΚΚΕ. Ας αφεθεί να χτυπηθεί μόνο του από την αδιέξοδη στρατηγική του, της μοναδικής αλήθειας. Τι λέει και ο σύντροφος Φώτης για τη δική του μοναδική του αλήθεια; Μήπως η αλήθεια είναι χαριτωμένο πολύποδο, διαβολάκι με πολλά αριστερά ποδάρια που αθροίζονται;

Σχετικά με τον εναλλακτικό νέο φορέα εξουσίας

Του Κώστα Κουνάδη*

 

Στη βαθιά, παγκόσμια και ευρωπαϊκή συστημική κρίση, ξαναζούμε τον γερμανικό απολυταρχισμό, που μας χρησιμοποιεί ως πειραματόζωο, επιχειρώντας να επιβάλει εκβιαστικά καθεστώς ελεγχόμενης λιτότητας, με μια αδιέξοδη και στυγνή αντιαναπτυξιακή οικονομική πολιτική εις βάρος των χωρών της Ευρωζώνης, για να διασφαλίσει κυρίως την επικυριαρχία του γερμανικού κεφαλαίου.

Αλλεπάλληλα αποτυχημένα Μνημόνια διαδέχονται το ένα μετά το άλλο και με τη συνευθύνη ενδοτικών ελληνικών κυβερνήσεων μας οδηγούν στην καταστροφή.

Πρωτόγνωρες αναταράξεις συντελούνται στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα των πληττόμενων στρωμάτων της πλειονότητας του πληθυσμού, που επί πολλούς μήνες βομβαρδίζονται κυριολεκτικά με πλήθος εξουθενωτικών οικονομικών επιβαρύνσεων, ενώ καλπάζουν η ανεργία, η ανέχεια, κλείνουν δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και φτωχοποιείται το 1/3 περίπου των Ελλήνων πολιτών. Ο κρατικός μηχανισμός λίγο απέχει από τη διάλυση, ενώ οι φοροκλέφτες, οι διαπλεκόμενοι, οι κατέχοντες και το μαύρο χρήμα βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Όμως αιφνιδιάζει και προβληματίζει τη διεθνή κοινότητα η απρόβλεπτη αντιστασιακή δυναμική του λαού μας, με τις πολυάριθμες αγωνιστικές και ογκώδεις συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα με εμπροσθοφυλακή την πολύμορφη αριστερά.

Ο ΣΥΝ, πρωταγωνιστής και συνεκτικός κρίκος του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να παίξει τον επιτυχή, ενωτικό ρόλο στην προώθηση και μετεξέλιξη αυτής της μεγαλειώδους αντίστασης σε έναν νέο, μεγάλο εναλλακτικό συνασπισμό εξουσίας. Διαθέτει σημαντική κοινωνικοπολιτική εμπειρία για τη συνύπαρξη διαφορετικών απόψεων, διατηρώντας το μεγαλύτερο δυναμικό οργανωμένων και συμπαθούντων της πέραν του ΚΚΕ αριστεράς, καθώς και την επιρροή του σε υπολογίσιμο αριθμό πρώην στελεχών, μελών και κινήσεων αποκομμένων και εκπορευόμενων από το ΠΑΣΟΚ, καθώς και συμπορευόμενων συγγενών δυνάμεων ριζοσπαστικών και ανανεωτικών αριστερών φορέων και οικολόγων εναλλακτικών και πράσινων, καθώς και πολλών απλών ενεργοποιημένων πολιτών.

Έχοντας εκπονήσει ο ΣΥΝ το καινοτόμο αριστερό, εναλλακτικό του πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, αλλά και διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας, στοχεύει στην κινητοποίηση των προοδευτικών δυνάμεων, δίνοντας ελπίδα στον λαό μας για μια ουσιαστική κοινωνικο-οικονομική αλλαγή, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του με τον νέο εναλλακτικό, αριστερό, πολυφωνικό φορέα. Η συγκρότησή του είναι άμεσης προτεραιότητας για να ανταποκριθεί έγκαιρα και ενωτικά στις προσδοκίες ενός σημαντικού πλειοψηφικού ρεύματος, ώστε να αποτραπεί η καταστροφική πορεία της οικονομίας μας και να προχωρήσουμε συμβάλλοντας ουσιαστικά στην προοδευτική επανεκκίνηση της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μας.

Στις σημερινές συνθήκες έχει ιδιαίτερη σημασία η εξωστρεφής και αγωνιστική - πολιτική συμπεριφορά μας (των στελεχών και μελών). Να πρυτανεύσει το δημοκρατικό πνεύμα συντροφικότητας, συλλογικότητας, αλληλεγγύης και συναίνεσης στη σύνθεση απόψεων, αφήνοντας στο παρελθόν τα γραφειοκρατικά διαδικαστικά στερεότυπα, τη συνθηματολογική, λαϊκίστικη φρασεολογία, την εμμονή στην πολιτική διαμαρτυρία και την τακτική της επαναστατικής γυμναστικής, γνωρισμάτων της δογματικής αριστεράς. Να δοθεί προσοχή στην υπεύθυνη εκφορά του λόγου των εκάστοτε εκπροσώπων του ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ εντός και εκτός Βουλής (στις συγκεντρώσεις, στα κανάλια κ.λπ.) για τις προτάσεις και αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του φορέα μας και όχι της προβολής ατομικών απόψεων και αποπροσανατολιστικών, ανεύθυνων δηλώσεων.

Το εναλλακτικό πρόγραμμα του νέου φορέα είναι εναρμονισμένο με το αντίστοιχο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που έχει εκπονηθεί συλλογικά, από τις ισότιμα μετέχουσες αντιπροσωπείες αριστερών κινήσεων και κομμάτων ευρωπαϊκών χωρών, και αποτελεί το πλαίσιο των κοινών αγώνων για προοδευτική αλλαγή των ισχυουσών συντηρητικών συνθηκών, που αφορούν την πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενεργό λειτουργία του Ευρωκοινοβουλίου, στη διαμόρφωση των αποφάσεων της Ε.Ε.

ΥΓ.: Μήπως θα ήταν σκόπιμο να κυκλοφορήσει ευρέως σε φυλλάδιο -όσο γίνεται συνοπτικά αλλά και περιεκτικά- το εναλλακτικό πρόγραμμα του νέου φορέα;

 

* Ο Κώστας Κουνάδης είναι μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού του ΣΥΝ, πρ. γραμματέας ΕΠΟΝ Ν. Σμύρνης 1943-44.

Δημοψήφισμα τώρα για την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη

"Η οθόνη βουλιάζει" από την πληθώρα των γεγονότων που, λόγω της οικονομικής κρίσης, εξελίσσονται καθημερινά.

Το όνειρο για μια ενωμένη Ευρώπη ξεθωριάζει, καθιστώντας ακόμη και τη διάλυσή της ενδεχόμενο που μπορεί να προκύψει από μέρα σε μέρα.

Στην προσπάθειά τους να τη διασώσουν, ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε., η Γερμανία κυρίως και η Γαλλία, στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της, επέβαλαν τις απόψεις τους που αλλάζουν άρδην την τωρινή δομή και τη λειτουργία της επί τα χείρω.

Είναι φανερό πως σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, κομβικό για την πορεία της χώρας και του λαού της, δεν μπορεί καμιά πολιτική ηγεσία -και δεν πρέπει να της επιτραπεί- να αναλάβει την ευθύνη αποδοχής ή μη της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται στην Ευρώπη.

Την ευθύνη θα πρέπει να αναλάβει ο ελληνικός λαός μέσω της διενέργειας δημοψηφίσματος.

Άλλωστε και άλλες χώρες της Ε.Ε. προσανατολίζονται προς αυτήν την κατεύθυνση θεωρώντας ότι η νέα συνθήκη που προέκυψε είναι μείζονος σημασίας απόφαση, που το βάρος της υιοθέτησης ή της απόρριψής της θα πρέπει να το αναλάβουν οι ίδιοι οι λαοί τους.

Επίσης, στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει πάραυτα, να διεξαχθεί εσωτερικό δημοψήφισμα, αφού προηγηθεί εξαντλητικός διάλογος, με το ερώτημα κατά πόσον η παραμονή της χώρας σε μια τέτοια Ε.Ε. που διαμορφώνεται και στην Ευρωζώνη συνάδει με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και των εργαζομένων.

Η διαδικασία του δημοψηφίσματος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα σημάνει την ανάληψη της ιστορικής ευθύνης για το παρόν και το μέλλον της χώρας και του λαού της. Θα αποτελέσει δε απόδειξη δημοκρατικής ευαισθησίας, κάνοντας συμμέτοχους και συνυπεύθυνους όλα τα μέλη του στην πιο σημαντική καμπή της σύγχρονης ιστορίας της χώρας.

Μια τέτοια διαδικασία δημοψηφίσματος, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, θα δώσει ώθηση και στο αίτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος για το σύνολο του ελληνικού λαού.

Όταν ήδη έχει διεξαχθεί ψηφοφορία, εν είδει δημοψηφίσματος, με τη συμμετοχή όλων των μελών του Συνασπισμού, σε ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα -εάν θα προταθεί ο σ. Παπαδημούλης ή ο σ. Χουντής ως ευρωβουλευτής- πώς είναι δυνατόν ένα τόσο σημαντικό ζήτημα να αποφασίζεται στον στενό κύκλο μιας Πολιτικής Γραμματείας ή μιας Κεντρικής Επιτροπής;

Γ. ΣΙΩΖΟΣ

Μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβερνητική πρόταση της αριστεράς

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ*

Οι συζητήσεις εντός της ελληνικής αριστεράς για το ευρώ ή τη δραχμή, για την παραγωγική ανασυγκρότηση ή το εμπορικό ισοζύγιο, για τα ευρωομόλογα και τη λειτουργία της ΕΚΤ, για την αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού ή ακόμη και την αναζήτηση… πετρελαίου χάνουν απ’ τα μάτια τους το πρωτεύον που δεν είναι άλλο από τον συσχετισμό της δύναμης στο πεδίο της ταξικής και πολιτικής πάλης.

Η κρίση χρέους και οι συνακόλουθες πολιτικές επιλογές βύθισαν το ήδη ανυπόληπτο πολιτικό σύστημα εξουσίας σε πρωτοφανή κρίση. Το ΠΑΣΟΚ αποδομείται, η Ν.Δ. και ο ΛΑΟΣ βρίσκονται σε αδιέξοδα.

Ωστόσο η αριστερά, παρότι βρίσκεται γενικά στο στόχαστρο της κριτικής από τα μέλη και τους οπαδούς της για την πολυδιάσπαση και την αναποτελεσματικότητά της, αυξάνει ταυτόχρονα το κοινωνικό της ακροατήριο και τα δημοσκοπικά της ποσοστά. Αυτή η αντίφαση αντανακλά το γεγονός ότι το αίτημα για ενότητα της αριστεράς έχει αντικειμενικά ωριμάσει, όπως τεκμαίρεται τόσο από τον φόβο των αντιπάλων ενώπιον μιας τέτοιας πιθανότητας όσο και από την απαίτηση για μια τέτοια ενότητα, που εκφράζεται έντονα από την πλατιά κοινωνική βάση των κινημάτων και της αριστεράς. Το αίτημα αυτό έχει δυο διαστάσεις: την αποτελεσματική κοινωνική δράση και την εκλογική συνεργασία.

Η κοινωνική αντίσταση όλη αυτή τη διετία έχει φέρει το κίνημα στην Ελλάδα στην πρωτοπορία της Ευρώπης την ώρα που το μέγεθος της κρίσης και τα συστημικά αδιέξοδα τείνουν, ολοένα και περισσότερο, να αναβαθμίσουν το διακύβευμα από το επίπεδο της ανάσχεσης κάποιων μέτρων στο επίπεδο της ολομέτωπης και συνολικής αντιπαράθεσης με το σύστημα.

Κίνημα και εκλογές

 

Σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα μεσοδιάστημα υποχώρησης του γενικού κινηματισμού, με την έννοια ότι η κοινωνική διάθεση εκφράζεται με την προβολή στο κεντρικό πολιτικό πεδίο και στον εκλογικό συσχετισμό. Αυτή η εξέλιξη σχετίζεται με τη χωρίς εκλογές κυβερνητική μεταβολή και με την αναρρίχηση στην πρωθυπουργία του τραπεζίτη Παπαδήμου, που, αν και σκόπευε να πετύχει συναινέσεις, πολιτικές και κοινωνικές, φθείρεται ταχύτατα και στα δύο επίπεδα. Το αίτημα για εκλογές είναι σήμερα αίτημα δημοκρατίας.

Το μέτρο της ενότητας και του μετώπου της αριστεράς σ' αυτή τη συγκυρία είναι η κυβερνητική πρόταση της αριστεράς, το σύνθημα για «κυβέρνηση της αριστεράς».

Η χρησιμότητα και η επικαιρότητα αυτού του συνθήματος δεν πρέπει να εκτιμηθεί με τους όρους «κανονικότητας» της προ κρίσης εποχής, ούτε καν με όρους αυστηρής νοηματοδότησης του περιεχομένου του. Γιατί η δυνατότητα δεν προκύπτει από την ετοιμότητα της αριστεράς, αλλά από την ίδια την κρίση του συστήματος και, ταυτόχρονα, από τη διάθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας να αντιστέκεται και να στρέφεται στην αριστερά.

Μια προοπτική κυβέρνησης της αριστεράς και, πολύ περισσότερο, μια ραγδαία αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών θα λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά στην διάθεση της κοινωνίας να βαδίσει στον δρόμο της σύγκρουσης με το σύστημα.

Το ΚΚΕ δεν απαντά στην πρόκληση διατηρώντας τη γραμμή της ιδεολογικής προπαγάνδας περί «λαϊκής εξουσίας» και απορρίπτει το σύνθημα «κυβέρνηση της αριστεράς». Ωστόσο αυτή η γραμμή δεκαετιών που στηρίζεται στην υποτίμηση των δυνατοτήτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος πιέζεται αφόρητα στις σημερινές συνθήκες της ταξικής και πολιτικής πάλης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν αγγίζει καν το ζήτημα.

Η ΔΗΜΑΡ επίσης δεν μπορεί να βγει επιθετικά μ’ αυτό το σύνθημα, καθώς ο στόχος της για «κυβέρνηση της κεντροαριστεράς» υλοποιείται, κατά το ένα μέρος, ήδη από την κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ και από την κυβέρνηση Παπαδήμου.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ «σηκώνει το γάντι»

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μόνος σχηματισμός της αριστεράς που βάζει επιθετικά το θέμα των εκλογών, με όρους διεκδίκησης της κυβέρνησης.

Ωστόσο η προσέγγιση του ζητήματος δεν γίνεται με επίκαιρους όρους, παρά επαναλαμβάνεται, με τον ίδιο τρόπο, εδώ και περίπου ένα χρόνο. Το αποτέλεσμα είναι η πρότασή του ΣΥΡΙΖΑ να είναι μεν διακριτή σε σχέση με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά λιγότερο διακριτή από τη ΔΗΜΑΡ, και να χαρακτηρίζεται από στοιχεία αμηχανίας και αναποφασιστικότητας που εν τέλει υπονομεύουν τη δυναμική της. Αναφέρεται στο «αντιμνημονιακό μέτωπο», που αποτελεί πρόταση αντιπολίτευσης και δεν έχει αυτονόητα αριστερό πρόσημο, καθώς και σε ένα νέο «συνασπισμό εξουσίας», τοποθέτηση που βρίσκεται πιο πίσω ακόμη και από τις προ τετραετίας διατυπώσεις, που μιλούσαν για «κυβέρνηση με επίκεντρο τη ριζοσπαστική αριστερά».

Η αναφορά, ακόμη και ο υπαινιγμός για συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία σήμερα, έστω και σε επίπεδο στελεχών που πηδάνε όψιμα σαν τα ποντίκια από το βυθιζόμενο σκάφος, τροφοδοτούν τις εκδοχές της ανοικοδόμησης του αστικού πυλώνα της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν υπάρχουν αριστερές εκπροσωπήσεις στο πολιτικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο δε στελέχη που είχαν μέχρι πρόσφατα συμμετοχή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην κυβέρνηση, και οι ελάχιστες εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Είναι αδύνατο να συνυπάρξουν οι αντιθετικές στρατηγικές που απορρέουν αφενός από την «κυβέρνηση της κεντροαριστεράς» και αφετέρου από την «κυβέρνηση της αριστεράς». Στην πράξη η «αμφίπλευρη διεύρυνση» γέρνει προς τα δεξιά, υπονομεύοντας τους ήδη αδύναμους όρους ηγεμονίας της ριζοσπαστικής αριστεράς στα μελλοντικά μαζικά μορφώματα, καθώς πιέζει όχι μόνο τον όλο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τον ΣΥΝ και την ήδη τραυματισμένη ενότητά του με αντάλλαγμα μια, επισφαλούς ενότητας και προοπτικής, σχετικά μεγαλύτερη Κοινοβουλευτική Ομάδα.

 

Κυβέρνηση της αριστεράς - η πρόταση

Η σωστή επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει με τόλμη στην ιστορική ευκαιρία, που συμπυκνώνεται εκλογικά στο σύνθημα για κυβερνητική πρόταση της αριστεράς, οφείλει να υποστηριχτεί με τους αντίστοιχους πολιτικούς (και οργανωτικούς) όρους.

Χρειάζεται ξεκάθαρη πρόταση για «κυβέρνηση της αριστεράς» και κάλεσμα για συμπαράταξη σε πολιτικό πλαίσιο - κυβερνητική πρόταση. Ένα τέτοιο λιτό αλλά και αναγκαίο και ικανό πλαίσιο, έχει τέσσερις άξονες:

* Τη μη αποδοχή του χρέους, τη ρήξη με τους δανειστές, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τη λειτουργία του: παύση των πληρωμών προς τους δανειστές και διαγραφή ολόκληρου του ταξικού χρέους.

* Οικονομική ανασυγκρότηση με μοχλό τον δημόσιο τομέα: εθνικοποίηση των τραπεζών και των σημαντικότερων τομέων της παραγωγής και της οικονομίας.

* Ανεξάρτητα από το νόμισμα, είτε αυτό είναι το ευρώ είτε η δραχμή, πρόγραμμα άμεσης προστασίας του κόσμου της εργασίας και της λαϊκής πλειοψηφίας από τη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση. Μέτρα για την ανεργία, το επίπεδο ζωής, τα εργασιακά δικαιώματα. Δημόσια και δωρεάν Υγεία - Παιδεία - Ασφάλιση κ.λπ. Που σημαίνει όλα τα μνημονιακά μέτρα να παρθούν άμεσα πίσω και να γίνει ευρεία αναδιανομή του πλούτου.

* Υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας: κοινωνικός και εργατικός έλεγχος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, από την οικονομία έως τη διοίκηση.

(Πλήρες άρθρο)

*Ο Γιώργος Σαπουνάς είναι μέλος της Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ (ΑΠΟ) και υπ. Τύπου του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

Ώρα για πατριωτικό μέτωπο με τη σφραγίδα της αριστεράς

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Η νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, που μας πρόκυψε, έχει αποστολή, ψηφίζοντας νέους νόμους και μέτρα, να ολοκληρώσει και να εφαρμόσει ένα υπερμνημόνιο δεκαετίας και βάλε, υπερμνημόνιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής κατεδάφισης των δικαιωμάτων και παροχών σε μισθωτούς, συνταξιούχους, ανέργους, σε βάρος του πλούτου, ακόμη και της κυριαρχίας του τόπου.

 

Πολλοί «παπάδες» πρωθυπουργοί

Πέραν του δικτάτορα «Παπα»δόπουλου της επταετίας, τα δύο τελευταία χρόνια βλέπουμε να διαφεντεύουν τον τόπο μας διάφοροι «παπάδες». Η διετία 2009-2011 ξεκίνησε με τον Γιώργο «Παπα»νδρέου, που έβαλε υπασπιστή (!) του στο κρίσιμο υπουργείο Οικονομικών τον Γ. «Παπα»κωνσταντίνου. Η σύμπτωση τόφερε με την απομάκρυνση Παπανδρέου από την πρωθυπουργία ένας νέος «παπάς», ο «Παπα»δήμος, να αναλάβει σήμερα (7.11) την πρωθυπουργία της χώρας.

Βεβαίως, πέρα της αδιάφορης αυτής σύμπτωσης, η πραγματική σύμπτωση, το κοινό των διαφόρων αυτών «σωτήρων» που προαναφέρθηκαν, δεν είναι το προσδιοριστικό «Παπα-» στο επίθετό τους, αλλά η αφοσίωση όλων αυτών των ηγετών στον ένα και μοναδικό θεό. Το Κεφάλαιο και ειδικότερα το Κεφάλαιο των χωρών της Ευρωζώνης (κυρίως Γερμανίας και Γαλλίας), αλλά και της χώρας μας.

 

Το μέτωπο ενάντια στον λαό και την αριστερά

Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου, «θεοί» και δαίμονες έχουν συμμαχήσει εις βάρος του τόπου και του λαού. Τα τελευταία δύο χρόνια ιδιαίτερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει μία φρικτή ιερή συμμαχία δυνάμεων που εξουσιάζουν ή επηρεάζουν με τον ένα ή άλλο τρόπο τη πορεία της χώρας μας.

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Όλι Ρεν, η Μέρκελ, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, ο κ. Σημίτης, πρόθυμοι πρώην αριστεροί και σήμερα ερπετά και επικίνδυνοι δεξιοί (Δαμανάκη, Ανδρουλάκης) δρουν συντονισμένα εις βάρος του τόπου.

Πρόσφατα μπήκε ακόμη και η Εκκλησία στον χορό. Όπως διαβάσαμε ο Ιερώνυμος κάλεσε τις υπεύθυνες (!) πολιτικές δυνάμεις να επιτελέσουν το καθήκον τους, ενώ ο μητροπολίτης Άνθιμος κάλεσε «τους πολιτικούς αρχηγούς όλων των κομμάτων που εκπροσωπούνται στην ελληνική Βουλή να πράξουν το παν για την εξασφάλιση της εθνικής ενότητας και την επιτυχή αντιμετώπιση των προβλημάτων με την Ε.Ε.».

Είναι πια εμφανές το μέτωπο που έχει συμπτυχθεί ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα. Με τη συμβολή των μέσων ενημέρωσης που υπηρετούν το κατεστημένο η επίθεση είτε άμεσα είτε με τον αποκλεισμό τους κατευθύνεται και ενάντια στην αριστερά.

 

Αντικειμενική εκτίμηση: Ήττα της αριστεράς και του λαϊκού κινήματος

Με το άρθρο μου αυτό επαναλαμβάνομαι, αφού η ουσία πρόσφατου άρθρου μου ήταν ίδια: η ανάγκη συσπείρωσης και κοινών δράσεων της όλης αριστεράς. Υπάρχει λοιπόν λόγος επανάληψης; Δεν δημιουργεί ανία η επανάληψη; Ίσως. Όμως δεν είναι περιττή. Η αριστερά οφείλει επιτέλους να συνειδητοποιήσει δύο καταστάσεις.

Πρώτον: Η ξένη και ντόπια ολιγαρχία πέτυχαν τις τελευταίες δεκαετίες με τη βοήθεια της διεθνούς ολιγαρχίας να καθυποτάξουν ιδεολογικά, θεσμικά, πολιτικά την εργατική τάξη και την αριστερά. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλήσουμε για μεγάλη ήττα. Εκτίμηση βεβαίως που δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε μοιρολατρία, ότι υιοθετούμε την αντίληψη για το «τέλος της ιστορίας», αλλά σε συνειδητοποίηση της ανάγκης δυναμικής αντεπίθεσης.

 

Καθοδηγητές οι Θεοδωράκης και Γλέζος

Αριστερά και λαϊκό κίνημα οφείλουν σήμερα να απαντήσουν στους εκβιασμούς, να ενημερώσουν αντικειμενικά τον λαό να αντισταθεί στα αντεργατικά και γενικότερα αντικοινωνικά μέτρα και κυρίως χωρίς καθυστέρηση να προετοιμάσουν την αντεπίθεση και για το πρόβλημα διακυβέρνησης της χώρας από αριστερές, αντινεοφιλελεύθερες και ευρύτερες πατριωτικές και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις, όπου το στίγμα θα δίνει η αριστερά.

Όταν πια βλέπουμε το ευρύτερο αντιδραστικό και αντεθνικό μέτωπο που έχει συμπτυχθεί εις βάρος του τόπου και του λαού, δεν επιτρέπεται καμία από τις παραπάνω δυνάμεις να απουσιάσει από την αντεπίθεση. Καμία αριστερή πολιτική δύναμη του τόπου αλλά και καμία κοινωνική δύναμη (με μπροστάρη την εργατική τάξη) δεν πρέπει να απουσιάσει από έναν αγώνα σωτηρίας του τόπου και του λαού.

Εκτιμώντας ότι την τελευταία περίοδο γίνονται ορισμένα ενωτικά βήματα, θεωρώ ότι αυτά πρέπει και να επιταχυνθούν αλλά και να αποκτήσουν νέα ποιότητα. Απαιτούνται τολμηρές πρωτοβουλίες και θέλω να είμαι αισιόδοξος ότι επιτέλους θα δούμε να αναλαμβάνονται από τις ηγεσίες σύμπασας την αριστεράς (Παπαρήγα, Τσίπρα, Χάγιο, Αθανασίου, Θεωνά, Μπανιά κ.λπ.). Δεν επιτρέπεται καμιά ηγεσία πλέον να σφυρίζει αδιάφορα, ενώ πρέπει να αναπτυχθούν πολύπλευρες ενωτικές πρωτοβουλίες από τα κάτω.

Το ενωτικό προσκλητήριο που έχουν απευθύνει επανειλημμένα οι βετεράνοι της αριστεράς όπως ο Γλέζος, ο Θεοδωράκης, ο Μπιτσάκης κ.ά. δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους.

Όταν η Δεξιά κάνει τις υπερβάσεις της και βλέπουμε να δείχνουν προθυμία να συνεργαστούν ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη, δεν νοείται δυστοκία και συνέχιση της διαίρεσης στον αριστερό και ευρύτερα ριζοσπαστικό χώρο. Γιατί να συμπτύσσει μέτωπο η ευρύτερη δεξιά και να μην συντονίζεται επιτέλους η ευρεία αριστερά;

Αν είναι επείγον σήμερα να φύγει η πανούκλα (τρόικα) και η πολιτική του Μνημονίου και η δημιουργία προϋποθέσεων για μια νέα δημοκρατική και σοσιαλιστική Ελλάδα, το πολιτικό ζήτημα είναι επείγον. Το ζήτημα εξουσίας από αντινεοφιλελεύθερες και αριστερές δυνάμεις είναι αναγκαιότητα για τον τόπο.

Σε αυτό οφείλει να συντονίσει η αριστερά όλες της τις δυνάμεις. Χθες τη νύχτα συμβουλευόμενος το μαξιλάρι -όπως έλεγε και ο Χαρίλαος- σκεφτόμουνα ένα ψηφοδέλτιο με επικεφαλής επικρατείας Γλέζο και Θεοδωράκη και στελέχωση με την όλη Αριστερά. Ακόμη και τα όνειρα τα χρειαζόμαστε.

Ο νέος Συνασπισμός Εξουσίας

Του Δημήτρη Γιατζόγλου

 

1. Ο ΣΥΝ προτείνει ένα πολιτικό σχέδιο για την έξοδο από την καταστροφική κρίση. Η πρόταση, με αφετηρία τη συγκυρία, επιχειρεί μια συνολικά εναλλακτική απάντηση στις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ταυτόχρονα όμως εγγράφεται στο στρατηγικό πεδίο της μακροπρόθεσμης διαδικασίας των μεγάλων μετασχηματισμών για ριζικά διαφορετική οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων.

Οι έννοιες που χρησιμοποιούνται για τη διατύπωση της πρότασης, οι προγραμματικές επιλογές, το ιδεολογικό της υπόβαθρο (συνασπισμός εξουσίας / εναλλακτικό υπόδειγμα ανάπτυξης / επανάκτηση του δημόσιου χώρου...) επιβεβαιώνουν το στρατηγικό της βάθος. Την καθιστούν πρόταση συνάρθρωσης του άμεσου με το μακροπρόθεσμο. Πρόταση που μπορεί να αποκαταστήσει στο παρόν τη δραστικότητα της στρατηγικής του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Πρόταση που δεν έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα «στάδιο» στη διαδικασία μετάβασης, αλλά επιχειρεί να την ενοποιήσει.

2. Η πρόταση εγείρει οπωσδήποτε νέα και δύσκολα ερωτήματα για τα οποία η αριστερά δεν διαθέτει ίσως επαρκείς απαντήσεις.

Όντως «μπορεί να γίνει άλλοθι για ανεπιθύμητες πολιτικές μετατοπίσεις». Μια αντιμνημονιακή συσπείρωση, χωρίς σαφή χαρακτηριστικά, μπορεί πράγματι να «περιοριστεί σε μια συνεργασία χωρίς κοινό εναλλακτικό προγραμματικό παρονομαστή». Αλλά, από την άλλη μεριά, μια «συμπαγέστερη» κοινωνική συσπείρωση και μια «καθαρότερη» πολιτική συμμαχία, περιορισμένη στον χώρο της ιστορικής αριστεράς, έχει μεγάλες πιθανότητες -με τους σημερινούς συσχετισμούς- να οδηγήσει στην καθήλωση στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της τριτοδιεθνιστικής αντίληψης.

Οι υπαρκτές δυσκολίες του εγχειρήματος είναι για την ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά μια πρόκληση. Πρόκληση στην ικανότητά της να ανασυνθέσει μια πρωτογενή συσπείρωση, να την προσανατολίσει, να την καταστήσει «πλειοψηφική δύναμη των αναγκαίων αντικαπιταλιστικών μετασχηματισμών». Πρόκειται δηλαδή για το στοίχημα της ηθικο-πολιτικής ηγεμονίας, την οποία δεν εκχωρεί η ιστορία σε κάποιους παράκλητους, αλλά διεκδικείται και κερδίζεται.

3. Οι ρυθμοί υλοποίησης της πρότασης του ΣΥΝ είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας. Ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλει τη ραγδαία «ιδιωτικοποίηση της κοινωνίας», διαλύοντας κάθε εστία αλληλεγγύης και συλλογικότητας. Η κρίση ρευστοποιεί τον πολιτικό χώρο, παράγοντας αντιφατικούς προσανατολισμούς και επικίνδυνες αντιπολιτικές αναζητήσεις. Το ΠΑΣΟΚ αποσαθρώνεται και χάνει την κεντρικότητά του στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Η συνεχώς διευρυνόμενη κοινωνική βάση αμφισβήτησης των ασκούμενων έχει ανάγκη από τη θετικότητα μιας άμεσης πρωτοβουλίας αντίρροπης στον κατακερματισμό και στην παθητικότητα. Η πρόταση του ΣΥΝ πρέπει να προχωρήσει στη δοκιμασία της υλοποίησης, έστω και με τις όποιες σηματοδοτήσεις είναι διαθέσιμες σήμερα. Ο οδικός χάρτης θα φτιαχτεί στην πορεία από όσους στρατευθούν στο εγχείρημα, διασταυρώνοντας εμπειρίες και βιώματα με τις αναγκαίες θεωρητικές κατακτήσεις.

Από την άποψη αυτή, οι αντιρρήσεις και διαφωνίες που έχουν εκφραστεί είναι ενσωματώσιμες στην προβληματική της πρότασης, ως σημεία διορθωτικών παρεμβάσεων και ελέγχου και όχι λόγος ακύρωσης της πρωτοβουλίας.

4. Οι δύο πυλώνες του πολιτικού σχεδίου που ο ΣΥΝ προτείνει (η συγκρότηση του νέου συνασπισμού εξουσίας και οι προγραμματικοί άξονες των μετασχηματισμών) τελούν υπό τους όρους ενός αμοιβαίου προσδιορισμού: Το πρόγραμμα αποτελεί συνθήκη για τη συγκρότηση και τη συνοχή του Συνασπισμού. Τα προτεινόμενα μέτρα και πολιτικές αποκτούν την υπόσταση προγράμματος μέσα από την πολιτική δράση του Συνασπισμού. Υπάρχει ωστόσο κατά τη γνώμη μου ένα έλλειμμα: Οι πολιτικές πρωτοβουλίες που θα προωθήσει ο ΣΥΝ έχουν ανάγκη από την υποστήριξη ενός ιδεολογικού σχεδίου το οποίο θα επικαιροποιεί και θα εμπλουτίζει τις θεωρητικές και στρατηγικές κατακτήσεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Ένα ιδεολογικό σχέδιο συστηματικά αποδομητικό της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και κριτικά αντιπαραθετικό στο μεταμοντέρνο ιδεολογικό κοκτέιλ της σοσιαλδημοκρατίας. Ένα ιδεολογικό σχέδιο που θα επαναφέρει στο επίκεντρο το αίτημα για την πολιτική, όχι ως τεχνική διαχείρισης του υπάρχοντος, αλλά ως πρακτική χειραφέτησης των ανθρώπων και ως υπεράσπιση βασικών αξιών της νεωτερικότητας, των οποίων η υπονόμευση οδηγεί σε μια αποκρουστική ανθρωπολογική μετάλλαξη των κοινωνιών.

5. Αν οι έννοιες που χρησιμοποιούνται για τη διατύπωση της πρότασης δεν είναι περιγραφικές και οι λέξεις δεν είναι τυχαίες τότε απαιτούνται αποσαφηνίσεις. Επιλέγω κάποια σημεία θίγοντας τα αναγκαστικά με αξιωματικό τρόπο.

Α. Η έννοια «συνασπισμός εξουσίας» αποτελεί για τη δική μας αριστερά έννοια ιδρυτική-καταστατική, η οποία παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις αποτελεί ενοποιητική στρατηγική έννοια για το σύνολο του χώρου. Αναφέρεται τόσο στη φάση «άσκησης της εξουσίας» όσο και στην ιστορική φάση της διεκδίκησής της. Εκφράζει την ανάγκη πιο ώριμων και προχωρημένων λύσεων στο πρόβλημα του δυισμού κοινωνικό / πολιτικό. Εκφράζει επίσης τη δυνατότητα συγκρότησης ενός ιστορικού πολιτικού υποκειμένου (χωρίς αναγκαστικά μονοκομματική έκφραση) το οποίο θα καθοδηγήσει τη μακρά πορεία μετάβασης, μέσα από τη συνεχή διεύρυνση του δημοκρατικού πεδίου, κινητοποιώντας την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η έννοια συγκροτεί μέτωπα: Έναντι του πολιτικού σεχταρισμού. Και ταυτόχρονα έναντι του «εξελικτικού μεταρρυθμισμού», στο πλαίσιο του οποίου το κίνημα απορροφά και καταργεί τον σκοπό. Έναντι επίσης εκείνου του ρεύματος του «κινηματισμού» που αποστρέφεται ό,τι έχει να κάνει με το ζήτημα της εξουσίας. Η έννοια διαφέρει από την κλασική αντίληψη κοινωνικής συμμαχίας περιορισμένης σε μια συγκυρία, όπως και από αυτήν του πολιτικού μετώπου στη βάση ενός ελάχιστου πολιτικού προγράμματος. Περιγραφικά θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια κοινωνικο-πολιτική συμμαχία μεγαλύτερης διάρκειας και περισσότερο «οργανική» προγραμματικά. Υποστηρίζω όμως ότι το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι πρόκειται για μια συμμαχία υπό ηγεμονία.

Β. Το προτεινόμενο πρόγραμμα έχει ως σημείο εκκίνησης τη συγκυρία. Οι αιχμές του αφορούν τον καπιταλισμό στη σημερινή νεοφιλελεύθερη υπόστασή του. Ωστόσο, οι λύσεις που προτείνονται υπερβαίνουν τη συγκυρία και υπονομεύουν θεμελιακά στοιχεία της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας. Έχω όμως την πεποίθηση ότι είναι ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα για ένα βασικότερο λόγο: Ο καπιταλισμός είναι αδύνατο να επιστρέψει στο παρελθόν του. Ένας μακροχρόνιος κεϋνσιανός συμβιβασμός του κεφαλαίου με τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις είναι αδύνατο να ανασυσταθεί σήμερα.

Ας επιστρέψουμε στη συγκυρία. Ο ΣΥΝ απευθύνει την πρότασή του «σε κάθε άνθρωπο που σήμερα υποφέρει» από την κρίση και αυτό είναι αυτονόητο. Ωστόσο, η κοινωνική συμμαχία δεν θα είναι το άθροισμα των πολιτών που συντρίβονται από τον νεοφιλελευθερισμό και απορρίπτουν την «πολιτική των μνημονίων». Θα συγκροτηθεί ως αρθρωμένο σύνολο κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Η κεντρική θέση της εργατικής τάξης και των μισθωτών εργαζομένων είναι προϋπόθεση για τη συνοχή του Συνασπισμού και τον σταθερό προσανατολισμό των αγώνων. Απαιτεί βεβαίως την αναμέτρηση με υπαρκτά προβλήματα κορπορατιστικού κατακερματισμού, που υπονομεύουν την άσκηση ενός ηγεμονικού ρόλου.

Η συμμαχία με τα μεσοστρώματα είναι ζήτημα - κλειδί για τη συγκρότηση του Συνασπισμού. Η συντελούμενη μετατροπή της κρίσης του κεφαλαίου σε κρίση της εργασίας διευρύνει τις αντικειμενικές δυνατότητες μιας τέτοιας συμμαχίας, καθώς οι υλικοί όροι ύπαρξης και αναπαραγωγής των μεσοστρωμάτων διαλύονται. Ωστόσο το παρελθόν επιβάλλει μια καθαρή ματιά χωρίς ωραιοποιήσεις: Τα εύπορα μεσοστρώματα υπήρξαν «πρωταθλητές» της φοροδιαφυγής σ’ όλη την περίοδο της κυριαρχίας του δικομματισμού. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ουδέποτε υπήρξαν «υπόδειγμα υγιούς επιχειρηματικότητας». Η άνευ όρων πολιτική ιδιοποίηση των μεσοστρωμάτων, προκειμένου να χτιστεί και να αναπαραχθεί ο ΠΑΣΟΚικός συνασπισμός εξουσίας, οδήγησε στον χυλό της κεντροποίησης της πολιτικής αντιπαράθεσης. Το διακύβευμα λοιπόν με τα μεσοστρώματα είναι να «αναγνωρίσουν» τον ρόλο και την προοπτική τους σ’ ένα Πρόγραμμα διαρκούς αλληλεγγύης με τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας κι όχι επιστροφής σε απολεσθέντα προνόμια. Από πολιτική άποψη, με δεδομένη την προσήλωση στην ενότητα της αριστεράς, το δύσκολο πρόβλημα είναι η συμμετοχή και η ενσωμάτωση στον Συνασπισμό του κόσμου του ΠΑΣΟΚ που «αποστασιοποιείται από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και πρακτικές της ηγεσίας του».

Ο τρόπος με τον οποίο απευθυνόμαστε σ’ αυτό τον κόσμο έχει τη σημασία του. Η πρόσκλησή μας είναι πρόσκληση οργανικής ένταξης του σε ένα νέο ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο, χωρίς την ενθάρρυνση δημιουργίας ενδιάμεσων πολιτικών μορφωμάτων που λειτουργούν ως αναχώματα και χωρίς τη διαμεσολάβηση πολιτικών μεσαζόντων, αμφίβολης πολιτικής και ηθικής δέσμευσης. Το στοίχημα με λίγα λόγια είναι να κοπεί ο ομφάλιος λώρος με τον γενέθλιο χώρο και να ελαχιστοποιηθεί η συντήρηση εφεδρειών για την αναπαραγωγή του. Ο διάλογος με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να έχει στόχο την κολακεία ενός παρελθόντος - μήτρας της σημερινής νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ. Εμείς απευθυνόμαστε στους πολίτες αυτούς προβάλλοντας τα «σκληρά», τα απαιτητικά χαρακτηριστικά της ταυτότητας της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Και επιδιώκουμε να πειστούν για την ορθολογικότητα των προταγμάτων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο το ζήτημα των συμμαχιών αποτέλεσε σταθερό σημείο διαλόγου, αντιπαραθέσεων και ενίοτε σφοδρών ιδεολογικών συγκρούσεων στον χώρο μας. Το πρόβλημα συμπυκνώνεται στις σχέσεις του εκάστοτε κύριου φορέα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Πλήθος στρατηγικών επιλογών και τακτικών κινήσεων αναπτύχθηκαν: από την αντιδεξιά συσπείρωση των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων, στην κάθετη αναμέτρηση την περίοδο του '89 και από κει στη στάση απέναντι στο εγχείρημα του «σημιτικού εκσυγχρονισμού».

Προσωπικά, συμμετείχα σε προβληματισμούς και πολιτικές πρωτοβουλίες, με στόχο μια συνεκτικότερη σύγκλιση και ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, στη βάση των κύριων στρατηγικών επιλογών της Ανανεωτικής Αριστεράς. Σύγκλιση που θα οδηγούσε σ’ αυτό που χαρακτηρίστηκε ως κεντροαριστερός συνασπισμός εξουσίας. Η σταδιακή αποκοπή του ΠΑΣΟΚ από τα στοιχειώδη προτάγματα της σοσιαλδημοκρατίας και η ολοκληρωτική προσχώρησή του στην εμπροσθοφυλακή του νεοφιλελευθερισμού διέψευσε τις σχετικές εκτιμήσεις και ακύρωσε οριστικά την πραγμάτωση αυτού του πολιτικού σχεδίου.

Ωστόσο, το ζήτημα της συγκρότησης ενός νέου συνασπισμού εξουσίας ευρύτερου από τα όρια της ιστορικής αριστεράς παραμένει ζήτημα ανοιχτό και κρίσιμο. Από την άποψη αυτή, η προώθηση του πολιτικού σχεδίου που προτείνει ο ΣΥΝ υποδεικνύει μια σοβαρή εναλλακτική δυνατότητα.

 

16.10.2011

 

Που βαδίζει ο ΣΥΝ;

Του Γιώργου Βλαχογιώργου*

Έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από το τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ τον Ιούνιο του 2010. Σε αυτό το διάστημα η καπιταλιστική κρίση έχει βαθύνει και οι εργαζόμενοι και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα συνεχίζουν να χάνουν εισοδήματα, εργασιακά δικαιώματα ή την προστασία του κοινωνικού κράτους, ενώ η κυβέρνηση προχωράει σε ένταση της καταστολής ως προειδοποίηση προς τον λαό ότι δεν θα ανεχθεί κανενός είδους διεκδίκηση ή αμφισβήτηση της πολιτικής της.

Εμείς πού βρισκόμαστε; Η ηγεσία του κόμματος είναι αγκιστρωμένη σε έναν στείρο - κατά την άποψή μας - «ευρωπαϊσμό» που δεν οδηγεί πουθενά αλλά μόνον σε ευχολόγια του τύπου « όταν οι λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθούν» ή «όταν ένα πλατύ προοδευτικό ρεύμα αναδειχθεί στην Ευρώπη» που πολύ συχνά τα ακούμε και τίποτα δεν βλέπουμε. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι οι προτάσεις μας για έξοδο από την καπιταλιστική κρίση να είναι άνευρες, ενσωματόσημες ανεμπνευστές πόρρω απέχουσες από την παράδοση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αναφέρω ως παράδειγμα το θέμα του «ευρωομόλογου» που οσονούπω έρχεται, μαζί με ένα πακέτο πανευρωπαϊκής λιτότητας, για να δούμε τότε τι θα λέμε ή την καραμέλα της αναδιανομής του εισοδήματος, λες και μπορείς μέσα στην ΟΝΕ, να εφαρμόσεις πολιτικές κοινωνικού κράτους ή ακόμα χειρότερα φορολόγησης του κεφαλαίου ή στο τέλος-τέλος πολιτική δημοσίων επενδύσεων όταν όλη η αρχιτεκτονική του ευρώ στηρίζεται στην εξυπηρέτηση των αγορών.

Σήμερα στις 31.8.2011 που γράφονται αυτές οι γραμμές σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα αποκαλύπτεται ότι η κυβέρνηση έχει αναθέσει σε ειδικό αμερικάνικο δικηγορικό γραφείο -την Clearly Gottlieb, Steen and Hamilton LLP- την εξέταση νομικών σεναρίων για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, που περιλαμβάνουν την έστω παροδική έξοδο από την ΟΝΕ αλλά και από την Ε.Ε., όπως το άρθρο 50 της συνθήκης του Μάαστριχτ προβλέπει. Για άλλη μια φορά κινδυνεύουμε να βρεθούμε πίσω από τα γεγονότα και να τρέχουμε να δηλώνουμε ποιο είναι το είδος της εξόδου από την ΟΝΕ και Ε.Ε. υπέρ των εργαζομένων και ποιο υπέρ του κεφαλαίου.

Όπως κάποιοι και κάποιες θα θυμούνται στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, έθεσα υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος με μοναδικό σκοπό να αναδειχθεί σε κεντρικό θέμα η συζήτηση για ένα πρόγραμμα που θα απευθύνεται σε όλη την αριστερά αλλά και τη γενικότερη αντιμνημονιακή μερίδα των πολιτών με σκοπό μια λαϊκή κυβέρνηση που συνοπτικά το πρόγραμμά της θα ήταν, άρνηση πληρωμής του χρέους -έξοδος από την ΟΝΕ, κρατικοποίηση των τραπεζών- αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων και των εισοδηματικών απωλειών του λαού- ανακατανομή του εισοδήματος μέσω της φορολογίας αλλά και ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους, και τέλος μέσα από ένα γενναίο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων την ανασύσταση της παραγωγικής μηχανής της χώρας. Το εγχείρημα δεν επέτυχε διότι αποφασίστηκε από την ηγεσία του κόμματος σε άτυπη σύσκεψη -την οποία είμαι σε θέση να γνωρίζω- την υποβάθμιση της υποψηφιότητας προχωρώντας και σε καταστατικές παραβιάσεις, για δύο λόγους κατά την εκτίμησή μου, πρώτον δεν θεωρήθηκε ικανό το μέγεθος του υπογράφοντος να αντιπαρατεθεί με τον Αλέξη Τσίπρα, λες και υπάρχει καταστατικός όρος για το μέγεθος των υποψηφίων προέδρων του ΣΥΝ, και δεύτερον η υποψηφιότητα έπεσε θύμα της συνωμοσίας σιωπής που επιβάλλει η ηγεσία του κόμματος για τα θέματα που αντιτίθενται στον στείρο ευρωποκεντρισμό της.

Τα ερωτήματα όμως από τη μεριά μου παραμένουν και κυρίως απευθύνονται στο «αριστερό ρεύμα» και ειδικότερα στον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο σύντροφος Λαφαζάνης ορθά διατείνεται ότι ήδη από το 1998 είχε τοποθετεί και είχε προβλέψει τα αδιέξοδα της ΟΝΕ, πράγμα που είναι γεγονός, το ερώτημα είναι γιατί μέχρι σήμερα που προσπαθεί να το αναδείξει σε κεντρικό θέμα δεν έθετε αυτός και η τάση της οποίας πρακτικά ηγείται την έξοδο από την ΟΝΕ σαν κεντρικό θέμα του κόμματος; Υπενθυμίζω ότι στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ το αριστερό ρεύμα περιορίστηκε σε μία χλωμή τροπολογία στο σχέδιο απόφασης που φυσικά δεν πέρασε, ενώ δεν υποστήριξε την υποψηφιότητά του υπογράφοντος, ίσως πάλι λόγω του μικρού της μεγέθους. Γεννιέται και πάλι όμως το ερώτημα γιατί ο ίδιος ο Παναγιώτης δεν διεκδίκησε την προεδρία του κόμματος με αυτό το περιεχόμενο, ή κάποιος άλλος ή άλλη εκ των προβεβλημένων του αριστερού ρεύματος. Σε αυτή τη στάση αναγνωρίζω κάποιον τακτικισμό που δεν συνάδει με τη σοβαρότητα του θέματος.

Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι το θέμα είναι τεράστιο οι θέσεις του κόμματος για την έξοδο από την καπιταλιστική κρίση είναι παρωχημένες και ίσως ένα θεματικό συνέδριο για την επανεξέταση των θέσεών μας είναι απαραίτητο.

 

* Ο Γιώργος Βλαχογιώργος είναι μέλος πολιτικής κίνησης Χαλκίδας του ΣΥΝ, τέως νομαρχιακός σύμβουλος Ευβοίας, δημοτικός σύμβουλος Χαλκίδας