Μας έχουν κηρύξει πόλεμο. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Την αφορμή για το παρακάτω κείμενο μου έδωσε το άρθρο του κ. Χρήστου Γκίμτσα που είχε τίτλο «Με τον ΣΥΡΙΖΑ, ναι. Αλλά με ποιον ΣΥΡΙΖΑ» που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Διάλογος» στις 26 Νοεμβρίου 2012 αλλά και στην «Αυγή» στις 28 Νοεμβρίου 2012.

 

Στις 30 Νοεμβρίου- ξεκινάει στην Αθήνα η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί και το πρώτο ουσιαστικό βήμα για τη μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα, ένα βήμα που θα ολοκληρωθεί την άνοιξη του 2013, όταν θα πραγματοποιηθεί το πρώτο συνέδριο. Το προηγούμενο διάστημα αναπτύχθηκε ένας διάλογος εσωτερικός, αλλά κυρίως ένας διάλογος με την κοινωνία (ίσως όχι στο εύρος που θα θέλαμε) μέσα από τη διαδικασία των ανοιχτών συνελεύσεων, όπου όλοι και όλες μπορούσαν να καταθέσουν τις απόψεις τους για μια σειρά από σημαντικά ζητήματα, όπως την ιδεολογική ταυτότητα, τη στρατηγική, μέχρι τον τρόπο λειτουργίας του νέου κόμματος (τοπικές οργανώσεις, συγκρότηση και λειτουργία συντονιστικών επιτροπών, ενδιάμεσα όργανα, όπως νομαρχιακές και περιφερειακές επιτροπές, εκλογή κεντρικής επιτροπής και πολιτικής γραμματείας).

Είναι θεμιτό και θετικό γεγονός να διεξάγεται αυτός ο διάλογος και δημόσια, όπου ο καθένας καταθέτει την άποψή του και τις προτάσεις του για το εγχείρημα της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες της κρίσης αλλά και της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος θα έλεγα ότι είναι εντελώς απαραίτητο. Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου, λοιπόν, θα ήθελα να καταθέσω τις αντιρρήσεις μου, τις ενστάσεις μου και τη διαφωνία μου σε όσα ο κ. Γκίμτσας εκφράζει με το άρθρο του.

 

Τα λιγότερο σημαντικά

Ξεκινώ από τα λιγότερο σημαντικά, από το τέλος του άρθρου του κ. Γκίμτσα, όπου αναφέρει «Μέσα σε ένα τέτοιο κόμμα, δηλώνω ότι θέλω να ενταχθώ...». Μα νόμιζα ότι ήδη ο κ. Γκίμτσας είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ -αν κάνω λάθος, ας με διορθώσει. Αν ισχύει, σημαίνει ότι υπέγραψε την αίτηση εγγραφής νέου μέλους, όπως και τόσα άλλα χιλιάδες μέλη έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα, και φαντάζομαι ότι το έκανε, αφού πρώτα είχε ενημερωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δημιουργείται σήμερα από το μηδέν, αλλά πατάει σε μια διαδρομή -ίσως σύντομη και σίγουρα με καλές και κακές στιγμές-, που αν μη τι άλλο είχε σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά, αυτά της ριζοσπαστικής Αριστεράς και είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που τον έφεραν μέχρις εδώ. Και θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να έχει ενημερωθεί ότι οι αποφάσεις που πάρθηκαν για τη μετεξέλιξη σε ενιαίο κόμμα προέβλεπαν ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται μέσα από τη διαδικασία αυτή να υπάρξει αλλοίωση της ιδεολογικής και ριζοσπαστικής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ειδικά σήμερα, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα που θα συμπεριλάβει τη σοσιαλδημοκρατία είτε απλά ως όρο, είτε πολύ περισσότερο ως πολιτική πρακτική, ακόμη κι αν δεχθούμε την αυθαίρετη ερμηνεία ότι σοσιαλδημοκρατία σημαίνει σοσιαλισμός με δημοκρατία και ολίγη από Αριστερά.

Ένα δεύτερο σημείο, όχι τόσο ουσιώδες, αλλά άξιο αναφοράς, είναι η παρότρυνση του κ. Γκίμτσα να αποκαταστήσει το νέο κόμμα την αξιοπιστία του. Πώς θα το επιτύχει αυτό; Σύμφωνα με τα λεγόμενά του «...Δίνοντας από τη μία ένα σαφές και ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, αποφεύγοντας τις φυγόκεντρες, αντίθετες και αποκλίνουσες απόψεις και σχολιασμούς που αποδυναμώνουν το εγχείρημα και από την άλλη εξασφαλίζοντας την εσωκομματική δημοκρατία και τον πλουραλισμό...». Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με αυτή την άποψη; Η ένστασή μου είναι ότι αυτό δεν πρέπει να αφορά μόνο τα στελέχη που διατυπώνουν απόψεις στη κεντρική πολιτική σκηνή αλλά και τα μέλη. Για να επιτευχθεί, προϋποθέτει τα μέλη να είναι ενημερωμένα, να κάνουν δεκτές τις αποφάσεις που παίρνονται με δημοκρατικές διαδικασίες, αφού πρώτα βεβαίως συμμετέχουν σε αυτές. Ο κ. Γκίμτσας, ενώ συμμετείχε ως μέλος στις διαδικασίες των ανοιχτών συνελεύσεων, ενώ διατύπωσε τις απόψεις του για τη μορφή και την ιδεολογική ταυτότητα του νέου φορέα, με το άρθρο του συμβάλλει στο να αλλοιώνει το πολιτικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ, εμμένοντας σε απόψεις που προς το παρόν -ευτυχώς- είναι μειοψηφικές έως ανύπαρκτες.

 

Τα σημαντικά

Ας πάμε όμως στα πιο ουσιαστικά από τα οποία σταχυολογώ τα εξής σημεία:

1. Ο μύθος που εντέχνως καλλιεργείται από το κυρίαρχο σύστημα και υιοθετεί ο κ. Γκίμτσας, μιας νέας εθνικής αφήγησης, ότι δηλαδή η πατρίδα βρίσκεται σε κίνδυνο και άρα όλοι μαζί πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κακό που μας βρήκε ή αλλιώς «όλοι το ίδιο είμαστε, σε τούτο τον κοσμάκη, ...λαός και Κολωνάκι». Τι μας χρειάζεται για να το καταφέρουμε; Κατά την άποψη του συντάκτη, μια φιλολαϊκή κυβέρνηση με αριστερά χαρακτηριστικά που θα αναλάβει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στους πλούσιος και στους φτωχούς. Ανάμεσα δηλαδή σε τραπεζίτες, βιομήχανους, μεγάλο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους, ανέργους, τους συνταξιούχους, τους αδύναμους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ έγκαιρα διέγνωσε ότι η κρίση δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, αντίθετα είναι παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλισμού και οφείλεται στον τρόπο ανάπτυξης του συστήματος. Στη φάση που βρισκόμαστε με τα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας, με την όξυνση της κρατικής καταστολής, με τη ναζιστική, τρομοκρατική δράση από τη συμμορία της Χρυσής Αυγής, όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο παροχών στους από κάτω. Αντιγράφω από το άρθρο του συντρόφου Γιάννη Αλμπάνη που δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη εφημερίδα «Εποχή» στις 14.10.12, από το οποίο άλλωστε δανείστηκα και τον τίτλο του κειμένου.

«...Στο διάστημα που ακολούθησε τις εκλογές αναπτύχθηκε στους κόλπους της Αριστεράς μια αυταπάτη με δύο εκφάνσεις, που ξεκίναγαν όμως από την ίδια αφετηρία: ότι είναι δηλαδή εφικτός ένας πολιτικός συμβιβασμός με την άρχουσα τάξη και την τρόικα. Η μια εκδοχή της αυταπάτης καλλιέργησε την εντύπωση ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπιζόταν προς το κέντρο, σε πιο 'υπεύθυνες' και 'ρεαλιστικές' θέσεις, θα μπορούσε εντέλει να κερδίσει την κυβερνητική εξουσία με μια σχετική ανοχή των κυρίαρχων ελίτ. Η άλλη εκδοχή της αυταπάτης έβλεπε στον ΣΥΡΙΖΑ το νέο ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα διαμόρφωνε μια νέου τύπου σοσιαλδημοκρατική πλατφόρμα. Στους καιρούς, όμως, της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης από τη δεκαετία του '30 δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνεννόησης μεταξύ των τάξεων, κανένας χώρος για νέο ΠΑΣΟΚ. Οι 'από πάνω' ούτε θέλουν αλλά ούτε και μπορούν να συμβιβαστούν με τους 'από κάτω'. Αυτό που θέλουν οι πλούσιοι (και η ζωή θα δείξει αν μπορούν...) είναι να μεταβιβάσουν εξ ολοκλήρου στους φτωχούς το κόστος της κρίσης...

...Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, του κοινωνικού πολέμου σε μια από τις πιο καθαρές μορφές του. Όσο για την Αριστερά θα πρέπει να διαλέξει. Ή θα ενσωματωθεί στο μνηνομιακό μπλοκ ή θα δώσει μέχρι τέλους τον αγώνα για την ανατροπή του. Μέση οδός δεν υπάρχει»...

Ο ΣΥΡΙΖΑ προς το παρόν φαίνεται να διαλέγει ότι θα δώσει τον αγώνα μέχρι τέλους, σε αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε ενταχθεί κάποιοι εδώ και καιρό και για αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.

2. Το μεταναστευτικό. Θεωρώ τραγωδία για οποιονδήποτε θέλει να λέγεται αριστερός να διαχωρίζει τους μετανάστες σε έννομους και παράνομους, σε «λαθραίους» και σε αυτούς που έχουν χαρτιά. Ειδικά σε μια περίοδο που η ακροδεξιά ρητορική υιοθετείται πλήρως από την τρικομματική κυβέρνηση (βλ. νόμος περί ιθαγένειας) είναι διπλή τραγωδία να «απαιτούμε» από τον ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει τους μετανάστες ως ακόμη ένα πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ και δεν είναι και τώρα οι μετανάστες, το πρόβλημα είναι η κρίση. Η μόνη υπεύθυνη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και πρέπει να παραμείνει αυτή που συμπυκνώνεται στις φράσεις: «κανένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά», «κανένας άνθρωπος χωρίς συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης», «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος».

3. Η ταυτότητα του κόμματος τρομοκράτη που επιδέξια -όπως ο ίδιος αναφέρει- φορτώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και που δυστυχώς έμμεσα ο ίδιος υιοθετεί. Πρόκειται βεβαίως για την παρότρυνση προς τον ΣΥΡΙΖΑ από το κατεστημένο των media και τους πολιτικούς παρατρεχάμενους να «καταδικάσει τη βία από όπου κι αν προέρχεται», εξαιρώντας πάντα την κρατική βία που έχει το δικαίωμα να την ασκεί κατά το δοκούν και με όποιες μορφές χρειάζεται η εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς ποτέ να μιλάνε για τη βία της ανεργίας, της φτώχειας, της καταδίκης σε μια ζωή εξαθλιωμένη, που πολλές φορές οδηγεί στην αυτοχειρία και που φυσικά ποτέ δεν έχει χώρο στα δελτία των οκτώ.

Η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι η υιοθέτηση από τον κ. Γκίμτσα της περίφημης θεωρίας των δύο άκρων. Μιας θεωρίας που τίποτα άλλο δεν θέλει να κάνει παρά να εξισώσει τον εξεγερμένο που χάνει τη δουλειά του και πετάει ένα γιαούρτι με τον δολοφόνο που μαχαιρώνει στα στενά της Αθήνας κάποιον μετανάστη. Να εξισώσει αυτόν που επιτίθεται σε ανάπηρους και ομοφυλόφιλους ή αυτόν που υποβιβάζει τους μετανάστες σε «υπάνθρωπους» και «σκουλήκια» με αυτόν που κάνει κατάληψη ενός δημόσιου κτηρίου για να διεκδικήσει το δικαίωμά του στην αξιοπρεπή διαβίωση και στην εργασία. Να εξισώσει τέλος την κρατική καταστολή των βασανιστηρίων σε αντιφασίστες και τον χημικό πόλεμο των ΜΑΤ με αυτόν που πετάει ένα ποτήρι καφέ στον Γερμανό πρόξενο.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς, ακόμη υπάρχουν υγιείς δυνάμεις που μπορούν να αντιλαμβάνονται αυτά τα προφανή και δεν καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται.

 

Και μια αντίφαση

Αναφέρει ο κ. Γκίμτσας στο άρθρο του «...στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, η θέση της Ελλάδας είναι μέσα στον ευρωπαϊκό κορμό, πολιτικό, οικονομικό, νομισματικό...» και λίγο παρακάτω «...να είναι έτοιμο (το νέο κόμμα εννοεί) να προτείνει εναλλακτικές λύσεις, όπως το περίφημο plan B, καλά προετοιμασμένες και τεκμηριωμένες...», ενώ μερικές παραγράφους πιο κάτω αναφέρει «...στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, η έξοδος από το 'σύστημα' δεν είναι εφικτή...».

Τι θέλει να μας πει τελικά ο κ. Γκίμτσας; Μάλλον ότι θα πρέπει να γίνουμε τα «καλά, συνετά παιδιά», να πάρουμε μια «γενναία» απόφαση ενσωμάτωσης στο σύστημα και χωρίς συγκρούσεις να διεκδικήσουμε τα ψίχουλα που μας αναλογούν. Να ακολουθήσουμε δηλαδή έναν δρόμο που θα μας οδηγήσει τόσο σε ένα ήρεμο όσο και βέβαιο θάνατο. Αν είναι έτσι, τι μας χρειάζεται άραγε το περίφημο plan B;

Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι οι παραπάνω απόψεις περί μονόδρομων μου μυρίζουν ΔΗΜ.ΑΡ. και για να αποφεύγουμε λοιπόν τις φυγόκεντρες, αντίθετες και αποκλίνουσες απόψεις και σχολιασμούς που αποδυναμώνουν το εγχείρημα, θα ήθελα να επισημάνω στον κ. Γκίμτσα ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουμε plan B, γιατί δεν μας χρειάζεται.

Έχουμε ένα πλάνο και αυτό λέει ξεκάθαρα ότι σκοπός μιας κυβέρνησης της Αριστεράς θα είναι να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν, δηλαδή οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλοεργολάβοι και ταυτόχρονα να σταματήσει τον κατήφορο μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό. Ότι με τον λαό στον δρόμο θα καταργήσουμε τα Μνημόνια και όλους τους εφαρμοστικούς νόμους. Με τον λαό δίπλα μας θα σταματήσουμε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Με την κοινωνία που αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον θα κάνουμε πράξη το «καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή». Με τον κόσμο στους δρόμους θα πούμε στην τρόικα και στην τρικομματική κυβέρνηση ότι σε αυτό τον ταξικό πόλεμο που μας εξαπέλυσαν δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε «Ούτε βήμα πίσω».

Σ' αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ ενταχθήκαμε, για αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.

 

Δημήτρης Σαριγγαλάς

Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Τρικάλων

Ιστορική ανάγκη η ενιαία έκφραση και δράση της Αριστεράς

Του Κωνσταντίνου Ι. Νικόλτσιου*

 

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ καλείται αφενός να απαντήσει στο ερώτημα της συνένωσης και ενιαίας έκφρασης των Ριζοσπαστικών Ανανεωτικών δυνάμεων της Αριστεράς και της Οικολογίας με τη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού φορέα, και αφετέρου να αναδείξει με σαφήνεια την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά, καθορίζοντας τα άμεσα και μακροπρόθεσμα καθήκοντα αυτής της κυβέρνησης.

Η κινηματική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, που πρωτοστάτησε σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους και έγινε αποδεκτός από την ελληνική κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ συσπείρωσε στις πρόσφατες εκλογές σχεδόν το 1/3 του εκλογικού σώματος και η κοινωνία το ανέδειξε από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας. Η αντικειμενική αυτή πραγματικότητα έθεσε στην ημερήσια διάταξη, μεταξύ άλλων, και ένα άλλο ζήτημα: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ να μετεξελιχθεί από λαϊκό κίνημα πολλών συνιστωσών σε έναν πολιτικό φορέα με ενιαία έκφραση και δράση.

Σήμερα είναι ώριμη, όσο ποτέ άλλοτε, η μετατροπή του λαϊκού και πολιτικού αυτού ρεύματος σε ένα δημοκρατικά συγκροτημένο κόμμα, στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων, στην υπηρεσία της κυβέρνησης της Αριστεράς, με αρχές στη συγκρότησή του, με ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία, την ελευθερία έκφρασης των μελών του, την κατοχύρωση της διαφορετικότητας και της μειοψηφούσας άποψης, αλλά, πρώτα από όλα, την κατοχύρωση της ενιαίας έκφρασης και δράσης του.

Το μαζικό αυτό κόμμα εξουσίας, για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα, για να το εμπιστευθεί η κοινωνία και το κυριότερο για να συμπαραταχθεί μαζί του, θα πρέπει να λειτουργεί με σαφήνεια θέσεων και απόψεων, να λειτουργεί για την κοινωνία και μαζί με αυτήν, διαπνεόμενο από τις ηθικές αξίες της Αριστεράς. Κάθε του ενέργεια και πράξη, που θα είναι ξεκομμένη από τον λαό, θα μετατρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σε μηχανισμό εξυπηρέτησης οργανωμένων συμφερόντων (είτε κομματικών είτε συντεχνιακών ομάδων). Άλλωστε η ελληνική πολιτική ιστορία έχει πολλά να μας διδάξει.

Ένας ακόμη λόγος, που συνηγορεί για τη συγκρότηση ενός μαζικού λαϊκού κόμματος, το οποίο θα στηρίζεται και θα αντλεί τη δύναμή του από την κοινωνία, είναι ότι το αστικό πολιτικό σύστημα, που εμφανίζεται «ετοιμόρροπο και χωρίς εφεδρείες» σύμφωνα με τη Διακήρυξη, δεν θα παραδώσει τόσο εύκολα την κυβερνητική εξουσία και μάλιστα εν όψει της ανάληψης αυτής από την Αριστερά.

Να θεωρούμε δεδομένο ότι θα θέσουν πολλά εμπόδια, θα αξιοποιήσουν τα πάντα για την αποτυχία και την ανατροπή της κυβέρνησης της Αριστεράς. Ήδη γίνονται διεργασίες και κινήσεις για την ανασυγκρότηση του αστικού χώρου, για τη δημιουργία εφεδρικών - εναλλακτικών λύσεων με προοπτική την διατήρησή τους στην εξουσία. Μη περιμένουμε ήρεμες ημέρες. Η κοινωνική πάλη θα οξυνθεί. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε καλά οργανωμένοι σ' ολους τους χώρους εργασίας, σ' όλες τις συνοικίες, τις πόλεις, τα χωριά, παράλληλα με το συντονισμό και συγχρωτισμό με το οργανωμένο λαϊκό κίνημα.

Η πορεία προς τον λαό πρέπει να ενταθεί και να εμπλουτιστεί με νέες μορφές δράσης και κινητοποιήσεων, οι οποίες πρέπει να συνδυαστούν και να συνδεθούν με το στήσιμο παντού οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Το άνοιγμα αυτό προς τον λαό δεν αποτελεί μια κίνηση τακτικής, αλλά είναι η πεμπτουσία της στρατηγικής μας επιλογής, δηλαδή της σύνδεσης και ταύτισης με τον λαό και τα πρόβλημα του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν μετεξελίσσεται σε κόμμα για να λειτουργεί και να πράττει αντ' αυτού αλλά μαζί με τον λαό, συγκροτημένα και οργανωμένα. Διαφορετικά οι ιδέες της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αποκτήσουν ηγεμονική θέση στην κοινωνία για να ανοίξει ο δρόμος για τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, με ελευθερία και δημοκρατία.

Σήμερα η χώρα μας βρίσκεται σε μια βαθιά οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, ηθική και πολιτική κρίση. Η ανυπαρξία ευρωπαϊκής πολιτικής επιβεβαιώθηκε περίτρανα από τις πράξεις και ενέργειες της τρικομματικής κυβέρνησης. Οι κυρίαρχες δυνάμεις της Δύσης, σε συνεργασία με το ντόπιο αστικό κατεστημένο και την ανοχή και συμπόρευση πρώην συναγωνιστών μας, μετέτρεψαν τη χώρας μας σε αποικία χρέους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από Ένωση ισότητας ανάμεσα στα κράτη μέλη της, μετατρέπεται σε Ένωση διαβαθμισμένων δικαιωμάτων και δυνατοτήτων για τις χώρες του Νότου, με ακραίο παράδειγμα την Ελλάδα.

Η χώρα μας έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που θα στηρίζεται σε μια πλατιά και ισχυρή κοινωνική πλειοψηφία, που θα ανατρέψει όλους τους μνημονικούς νόμους και θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, που θα θέση τις βάσεις για την προώθηση νέων θεσμών οργάνωσης της οικονομίας, που θα συμβάλει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στην ανόρθωση της οικονομίας, στην αναδιοργάνωση του κράτους, στην ανάπτυξη όλων των μηχανισμών λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου, για την ανοικοδόμηση μιας άλλης Ελλάδας, όπου ο άνθρωπος θα βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής του.

Ωστόσο το ζητούμενο είναι η σαφήνεια των αμέσων κυβερνητικών στόχων για να εμπιστευθεί η κοινωνία τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Η ασάφεια, οι αντικρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες απόψεις, που διατυπώνονται στα μίντια από μια σειρά στελέχη, εμποδίζουν τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης και συμπόρευσης με τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Είναι καιρός οι προσωπικές πολιτικές και οι ιδεολογικές καθαρότητες να αποτελέσουν παρελθόν, να τεθούν νέες βάσεις και όροι για τη συνένωση της Αριστεράς σε ένα ριζοσπαστικό μαζικό λαϊκό κόμμα.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει ώστε οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, να διευρύνουν και να φωτίσουν παραπέρα τους κυβερνητικούς και προγραμματικούς στόχους.

* Ο Κωνσταντίνος Ι. Νικόλτσιος είναι μέλος της οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ των εργαζομένων στα ΜΜΕ

Τι κόμμα θέλω και τι δεν θέλω

Του Σ. Στέλλα

 

* Θέλω ένα κόμμα ανοιχτό, που θα προσλαμβάνει και θα επεξεργάζεται τις αναζητήσεις των κοινωνικών ρευμάτων, θα συνθέτει ιδέες και απόψεις και θα παράγει πολιτική.

* Θέλω ένα κόμμα που δεν θα υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να κάνει, δεν θα διαχειριστεί αλλά θα διαμορφώσει μια νέα αντίληψη για την άσκηση εξουσίας.

* Θέλω ένα κόμμα με την ποικιλία και τη φρεσκάδα των ιδεών που πάντα είχε η Αριστερά.

* Θέλω ένα κόμμα ανεκτικό στην εσωτερική διακίνηση ιδεών, χωρίς παραπολιτικές και μικροπολιτικές συμπεριφορές, που μέσα από τη σύνθεση θα παράγει την αντίληψη της σύγχρονης Αριστεράς.

 

ΔΕΝ ΘΕΛΩ

- Να μην τηρήσουμε αυτά που θα υποσχεθούμε στον κόσμο.

- Να χάσουμε τις αξίες μας, την ηθική μας, τη φρεσκάδα των ιδεών μας και την ορμή μας.

- Να γίνουμε επαγγελματίες της πολιτικής.

- Οι σύντροφοί μου να διαγκωνίζονται για τις θέσεις που θα καταλάβουν και να παραγοντίζουν αντί να θέτουν πολιτικά ζητήματα.

- Να απογοητεύσουμε αυτούς που μας εμπιστεύονται, κύρια τη νέα γενιά, που μας έχει πρότυπο.

- Να αναπαράξουμε τα αποτυχημένα πρότυπα των αστικών κομμάτων, να απομακρυνθούμε από τις παραδόσεις της Αριστεράς και να γίνουμε κόμμα διαχειριστής της εξουσίας.

Η δημιουργική αντίδραση της νεολαίας

Από την ψήφιση του Μνημονίου του 2010, ακούμε καθημερινά για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Ακούμε για όλα αυτά συνεχώς και ότι διά αυτών θα έρθει η ανάκαμψη και η ανάπτυξη. Η λέξη ευημερία μάλλον έχει βγει από το λεξικό.

Δυόμιση χρόνια μετά και με τη μεσολάβηση των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών του 2010 και των διπλών εθνικών εκλογών του Μαΐου-Ιουνίου 2012, ο λαός μας είχε την ευκαιρία να εκφραστεί, υπό την επήρεια βέβαια της πατενταρισμένης προπαγάνδας μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ. Τα οποία ως σύγχρονοι τελάληδες αναπαράγουν τις ειδήσεις από την οπτική και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται συγκεκριμένα επιχειρηματικά και κατ’ επέκταση πολιτικά συμφέροντα. Βέβαια, αυτό λίγο ως πολύ είναι γνωστό από την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, πλέον όμως είναι πασιφανές και μόνον καθυστερημένοι δεν μπορούν να καταλάβουν πως οι ειδήσεις και οι πληροφορίες δεν παρουσιάζονται με ενισχυμένη αντικειμενικότητα, αλλά με μεθοδευμένο υποκειμενισμό.

Βασική λειτουργία του ανθρώπινου εγκέφαλου είναι η σύνθεση και η ανάλυση. Στη σύνθεση γίνεται η συλλογή των δεδομένων και ύστερα στην ανάλυση προκύπτουν τα συμπεράσματα και ακολούθως η δράση μέσω της κρίσης (εξ ου και κριτική σκέψη). Η μηχανική αυτή δυστυχώς κάπου κολλάει είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε επίπεδο κοινωνικού συνόλου (όχι εκλογικού σώματος).

Παράδειγμα ενός στερεότυπου της κρίσης είναι η διαδεδομένη άποψη πως στην Ελλάδα που έχουμε τόσα προβλήματα, οι πολίτες δεν αντιδρούν, ειδικά οι νέοι. Οι πιο ψαγμένοι δηλώνουν πως δεν αντιδρούν δημιουργικά. Την άποψη αυτή έχουν και αυτοί που έχουν συμμετάσχει έστω σε μια αντίδραση, αυτοί που δεν αντιδρούν από άποψη γιατί είναι υπέρ, αλλά και αυτοί που συμφωνούν ότι χρειάζεται αντίδραση, όμως δεν κάνουν κάτι. Η απάντηση, αν ερευνήσετε στο διαδίκτυο, είναι πως η χώρα μας τα χρόνια της κρίσης έχει ρεκόρ απεργιών, επεισοδίων, πορειών, καταλήψεων δημόσιων κτηρίων και βιαιοτήτων μεταξύ πολιτικών ομάδων. Γιατί όμως υπάρχει το παραπάνω στερεότυπο; Πολύ απλά διότι σχεδόν τίποτα από αυτά δεν διακατέχεται από μαζικότητα και κυρίως γιατί τίποτα δεν έχει προκαλέσει πολιτικές και οικονομικές αλλαγές ουσίας. Μέχρι σήμερα η κοινωνική πλειοψηφία στέκει ένα βήμα παραπέρα και αναμένει. Μήπως ήρθε η ώρα των πραγματικών αλλαγών;

 

Άρα, τι αντίδραση θα θέλαμε και, κυρίως, ποιοι;

Δυόμιση χρόνια απ' το πρώτο Μνημόνιο, κάποιοι αισθάνονται δικαιωμένοι για τις προβλέψεις τους για την οικονομία, κάποιοι άλλοι ακόμα αναζητούν και επιδιώκουν την αντίδραση ως ακόμα ένα στερεότυπο. Συγκεκριμένα, αυτό το φθινόπωρο υπάρχει διάχυτη η αντίληψη της ανάγκης να μην περάσουν με κάθε μέσο τα νέα μέτρα, και αν είναι δυνατόν, να πέσει και η συγκυβέρνηση. Γίνεται λόγος για κοινωνικό αναβρασμό και ξεσηκωμό, από όλες τις εργασιακές και κοινωνικές ομάδες, ώστε όλη η κοινωνία ή μια ισχυρή πλειοψηφία να επιβάλει την αλλαγή στην οικονομία και τη γενικότερη πολιτική.

Και τόσον καιρό τι γίνεται δηλαδή; Από τις πρώτες διαδηλώσεις για την μη ψήφιση του Μνημονίου και ενάντια στα πρώτα μέτρα, γίνεται λόγος και ζητείται ο κοινωνικός ξεσηκωμός να μην περάσουν τα μέτρα. Τελικά όμως και το Μνημόνιο πέρασε, και το δεύτερο Μνημόνιο και όλες οι επικαιροποιήσεις και το Μεσοπρόθεσμο, όλα. Και κοινοβουλευτικά αλλά και σε εφαρμογή στην κοινωνία. Άρα τι συμβαίνει με την αντίδραση, είχαμε και εκλογές το καλοκαίρι, ποιοι στηρίζουν τελικά το υπάρχον και ποιοι αντιδρούν και σε τι;

Μάλλον, παρά τις δυσκολίες, η πλειονότητα της κοινωνίας τα φέρνει βόλτα, έστω και δύσκολα είτε λόγω κάποιας σταθερής δουλειάς δημοσίου είτε λόγω εισοδημάτων από άσκηση ελεύθερων επαγγελμάτων, όμως ταυτόχρονα περίπου το 30% είτε αδυνατεί να επιβιώσει είτε επιβιώνει στο όριο, ενώ παράλληλα ο αριθμός των ανέργων αυξάνεται αλματωδώς. Κοντά σε αυτό το ποσοστό, άλλο ένα 15% νέων ανθρώπων που χωρίς την οικογενειακή ενίσχυση είναι φτωχοί. Δηλαδή ο μισός πληθυσμός βιώνει τη σχετική και την απόλυτη φτώχεια. Το μέγεθος είναι τεράστιο για χώρα της Ευρωζώνης, όμως η αλλαγή που θα μειώσει αυτά τα ποσοστά, αντικειμενικά και όχι συγκριτικά, δείχνει να μην έρχεται, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Η αλλαγή πλεύσης δεν προκύπτει κυρίως γιατί ακόμα ένα μεγάλο μέρος καταφέρνει και ζει καλά, και παράλληλα ένα επίσης μεγάλο μέρος δεν αποφασίζει να δεχτεί και να κινηθεί αναλόγως της πτώσης του οικονομικού του επιπέδου και της καταναλωτικής δυναμικής. Καίριο στοιχείο οι νέοι πολίτες της χώρας, οι οποίοι ισορροπούν στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φτώχειας, μιας και δεν έχουν επαρκή εισοδήματα και ανάμεσα στην οικογενειακή άνεση.

Άρα, μπρος στη σιγουριά των μειωμένων εισοδημάτων επιτυγχάνεται η κοινωνική συναίνεση για τους έχοντες, και μπρος στον εφιάλτη της απόλυτης φτώχειας για τους μη έχοντες. Παράλληλα με τις χρόνιες κομματικές ιδεοληψίες, αδυνατεί να υπάρξει μια σύνθεση προτάσεων για την κοινή επιβίωση του λαού μας και της νέας γενιάς με όρους ανθρώπινους. Άρα η διαμαρτυρία δεν έχει την κατεύθυνση σύγκρουσης με το υπάρχον, αλλά συνεχώς επανεξέταση των όρων της λιτότητας στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της αποπληρωμής του δημοσίου χρέους.

Έτσι λοιπόν δεν αντιδρούμε όλοι για το ίδιο και δεν αντιδρούμε πλειοψηφικά. Αυτό σημαίνει ότι απουσιάζουν τα ιδανικά και οι στοχεύσεις, οι προτάσεις εκείνες που θα ενεργοποιήσουν τη δημιουργική αντίδραση πέραν των συνηθισμένων εκδηλώσεων.

Το να συζητηθεί το θέμα του Μνημονίου ως ξεχωριστό είναι λαθεμένο και επικίνδυνο. Το Μνημόνιο και ο χωρισμός σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, παρ’ ότι φαινομενικά μοιάζει επαρκής, ουσιαστικά θολώνει πιο πολύ το τοπίο. Κάνει δυσδιάκριτες τις προτάσεις για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στο πολίτευμα και στο κράτος και για οικονομική ανάπτυξη με πρόταγμα τον άνθρωπο, τις ανάγκες του και την ισορροπία με τη φύση. Εμείς θεωρούμε το υπάρχον Μνημόνιο με την τρόικα ως ατελέσφορη πράξη, μιας και οι δανειστές νοιάζονται μόνο για την αποπληρωμή δανείων και τόκων. Χρειάζεται ορθολογική και λειτουργική αποπληρωμή του χρέους (με διαγραφή του επαχθούς μέρους του), συμπεριλαμβανομένου και του δανεισμού από χώρες της Ε.Ε., αλλά με ευθύνη της χώρας μας με ηγεσίες αδιάφθορες, δημοκρατικές και πραγματική διάθεση προόδου για τον τόπο. Και όχι όπως σήμερα, που έχει ελαχιστοποιηθεί η αξιοπιστία της χώρας και του κράτους μας που οδηγεί σε φτωχοποίηση, διεθνή απαξίωση και σε επίσημη πιθανόν χρεωκοπία.

Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, μεγάλο μέρος της κοινωνίας είτε απέχει (το έδειξαν οι εκλογές, περίπου 40%) είτε δέχεται τελικά παθητικά το υπάρχον καθεστώς (πλειοψηφία κομμάτων συγκυβέρνησης;).

Εδώ να τονιστεί ότι οι ερχόμενες από την Ευρώπη αποφάσεις περί κουρέματος του χρέους, επιμήκυνση των χρόνων εξόφλησης των δανείων και η εκταμίευση νέων χρημάτων αφορούν πρωτίστως μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, που στηρίζει την εξουσία της στην εισροή δανεικών με κάθε μέσο, ματώνοντας τον ελληνικό λαό και βάζοντας υποθήκη το μέλλον των ερχόμενων γενεών. Επίσης το ζήτημα χρέους μιας μικρής σε ΑΕΠ χώρας της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, διαφαίνεται ήδη ότι με τους χειρισμούς των πρόσφατων κυβερνώντων μπορεί να οδηγήσει πιθανόν σε εθελούσια έξοδο από την Ευρωζώνη, χάνοντας παράλληλα η χώρα μας όλα τα διαπραγματευτικά της όπλα και οδηγώντας στη θέση του επαίτη του ευρώ της κ. Μέρκελ. Καμιά ανάπτυξη και βελτίωση δεν πρόκειται να υπάρξει αν δεν αναδειχθεί η δομική διάσταση του χρέους και της δημοσιονομικής σταθερότητας του ΕΥΡΩ, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και αν αυτό δεν γίνει ακόμα και με 50% κούρεμα του χρέους μας, με τις ίδιες πρόσφατες ηγεσίες στο τιμόνι της χώρας ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις δεν πρόκειται να γίνουν. Μόνο τον μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού ξέρουν οι κυβερνώντες και αυτόν ακολουθούν, αγνοώντας τις συνέπειες.

 

Το ιστορικό χρέος στους νέους

Και τότε, πλέον, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω μένουν όσοι έχουν και όρεξη, και διάθεση για προτάσεις, για την τήρηση και τη διάνθιση του Συντάγματος, για το πέρασμα από την κομματική-μιντιακή δημοκρατία στην πραγματική δημοκρατία της δικαιοσύνης και εφαρμογής των δίκαιων νόμων και για το πέρασμα από την οικονομία ανταλλαγής υπηρεσιών και του κρατικοδίαιτου τομέα των μεγαλοεπιχειρηματιών, στην παραγωγική οικονομία με πρόταγμα την κάλυψη των βιοτικών αναγκών και την ουσιαστική συμμετοχή του ενεργού πληθυσμού στην εργασία και την παραγωγή κοινωνικού πλούτου. Αυτοί οι άνθρωποι, κυρίως νέοι, αποδεχόμενοι το υπάρχον οικονομικό σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας με ορισμό του πλαισίου λειτουργίας από το κράτος, επιδιώκοντας τη δημιουργία δομών ανταλλακτικής οικονομίας και την επιδίωξη της αντιεμπορευματικής διάθεσης των δημοσίων αγαθών (π.χ. νερό, ρεύμα, τροφή). Επίσης επιδιώκουν τη διάνθιση της πολιτικής και των δημοκρατικών θεσμών και όχι τον μηδενισμό και την απαξίωσή τους (όπως επιδιώκουν οι ακραίες πολιτικές ομάδες, που βρίσκονται και εντός της Βουλής και δεν φροντίζουν για το αντίθετο τα κόμματα της συγκυβέρνησης).

Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν καθημερινά την πόρτα του εξωτερικού να τους καλεί, είτε για σπουδές είτε για αναζήτηση εργασίας, επίσης βλέπουν μια πολιτική άνευ ρεαλιστικών και συγκροτημένων προτάσεων για την πρόοδό τους από τα πολιτικά κόμματα, με την ευθύνη να πέφτει στις οικογενειακές τσέπες, και παράλληλα βλέπουν ένα κράτος να λειτουργεί με νοοτροπία βολέματος των κολλητών, ενώ τους αναγκάζει να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερα εφόδια γνώσεων χωρίς πραγματική διάθεση αξιοποίησης.

Όλοι αυτοί οι νέοι είτε συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, είτε όχι, είτε δραστηριοποιούνται στην τοπική αυτοδιοίκηση είτε σε ΜΚΟ, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την ιστορική ευθύνη να εργαστούν για μια προοδευτική συγκροτημένη διαδικασία διάσωσης της γενιάς μας και τη βελτίωσή της. Αυτοί οι νέοι είμαστε εμείς. Είμαστε όλοι αυτοί που αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να δώσουμε νέο και καλύτερο νόημα στους θεσμούς μας, να επιδιώξουμε την αξιοκρατία και να διαπραγματευτούμε τους όρους λειτουργίας της οικονομίας και της εργασίας μέσα στο υπάρχον οικονομικό σύστημα.

 

Σε ποιον όμως κομματικό άξονα θα βασιστεί αυτή η συμφωνία ;

Το κόμμα που αυτή την περίοδο επιτρέπει την προοπτική ουσιαστικών αλλαγών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο. Διά μέσω αυτού μπορούμε να ενεργοποιήσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των νέων που απέχουν, μιας και η αποχή αποτελεί απουσία από το μέλλον για τον καθένα. Να δούμε τα προβλήματα και να δείξουμε πως δεν γίνονται πλέον άλλα μπαλώματα π.χ. Δεν λύνεται το θέμα της απόλυτης φτώχειας από το ΣΚΑΪ και την εκκλησία, αλλά χρειάζονται άμεσες πολιτικές στήριξης και έκτακτης φορολόγησης στα ανώτερα στρώματα. Να δούμε τα προβλήματα μακριά από τα κομματικά πάθη του παρελθόντος, μακριά από ταμπέλες και μέτρα αξιολόγησης του όποιου ελληνικού ή επαναστατικού φρονήματος και να συνθέσουμε το πλαίσιο εκείνο που θα επιβάλει τη διάσωση της γενιάς μας, με την ανάδειξη νέων ανθρώπων με αξίες και ιδανικά, δημοκρατική και ανθρωπιστική συνείδηση μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, με σκοπό την προώθηση πολιτικών και δράσεων για την επίτευξη των παραπάνω.

Η ώρα των ουσιαστικών αποφάσεων είναι εδώ, το καλοκαίρι έγινε το πρώτο βήμα, τώρα υπάρχει η ευκαιρία να πετύχουμε όχι απλά μια άνοδο στην εξουσία, αλλά να πετύχουμε τη διάσωση της πατρίδας και της γενιάς μας.

 

Τα μέλη του Ενωτικού Μετώπου, του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Κώστας Τσουκαλάς, δικηγόρος, μεταπτ. Φοιτ. Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας, μέλος γραμματείας Ενωτικού Μετώπου

Σταύρος Τασιόπουλος, ασκ. Δικηγόρος, μεταπτ. Φοιτ. Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης, μέλος γραμματείας δικηγόρων ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Σ...Υ...Ρ...Ι...Ζ...Α... Εδώ και τώρα

Της Μαρίας Βαμβουρέλλη*

 

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ: Όταν πριν περίπου 9 χρόνια πολιτικές δυνάμεις και συλλογικότητες της Αριστεράς, με διαφορετική ιστορία και αφετηρίες, συναντιόντουσαν, αποφασίζοντας να ενώσουν τις δυνάμεις τους στη βάση κάποιων βασικών ζητημάτων που συμφωνούσαν, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι καλούνταν να διαμορφώσουν εκείνους τους όρους που θα καθιστούσαν ξανά την Αριστερά πρωταγωνίστρια των εξελίξεων.

ΥΠΟΣΤΑΣΗ: 9 χρόνια μετά και με την κρίση να υποδεικνύει τη χειρότερη μορφή της, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να είναι εδώ, παρών και αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη πρόκληση. Τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο πολιτικό φορέα . Προφανώς και σε πείσμα πολλών δεν απέκτησε υπόσταση ξαφνικά ούτε και παίζει με όρους καιροσκοπισμού στο παιχνίδι μιας πιθανής διακυβέρνησης. Είναι αυτός ο χώρος που από πολύ νωρίς, όταν ακόμα και από το εσωτερικό του πολλοί δήλωναν σοβαρές ενστάσεις, συμμετείχε στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις, από τα μικρά κινήματα στις γειτονιές μέχρι τις πλατείες και τις διαδηλώσεις. Η έκρηξη των ποσοστών του στις εκλογές του Μαΐου δεν εξέφρασε μόνο την ανάγκη μέρους της κοινωνίας για αλλαγή μετά το αδιέξοδο των κυβερνήσεων του Μνημονίου, αλλά επιβεβαίωσε ταυτόχρονα ότι ο δρόμος που πορευτήκαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι και ο μόνος σωστός.

ΡΗΞΗ: Η διαρκής παρουσία μας στην κοινωνία και τα προβλήματά της, η διεκδίκηση και οι αγώνες είναι αναγκαίες συνθήκες για να επιτευχθεί η ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές, τα στερεότυπα. Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι ο ρόλος μας δεν θα περιορίζεται στο να οργανώνουμε απλά αντιστάσεις ή να εκφράζουμε διαμαρτυρία. Όντας μέρος της κοινωνίας, οφείλουμε να είμαστε το πολιτικό όχημα που θα συνθέσει και κατ' επέκταση θα επιβάλει τις απαιτούμενες αξιόπιστες πολιτικές προτάσεις που θα οδηγήσουν και σε ρήξη.

ΙΔΑΝΙΚΑ: Η αλληλεγγύη, η ελευθερία, η ισότητα, η δημοκρατία είναι οι αξίες που μας συγκροτούν ως πολιτικό υποκείμενο και καθορίζουν την πολιτική που θέλουμε να ασκήσουμε και μέσα από τον ενιαίο πολιτικό φορέα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Τη στιγμή που οι εφαρμοζόμενες πολιτικές έχουν εξαφανίσει κάθε έννοια δημοκρατίας, με τις κατακτήσεις χρόνων στον χώρο της εργασίας και τα δικαιώματα να συρρικνώνονται, έχουμε ακριβώς αυτήν την υποχρέωση. Να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ισότητα για όλες και όλους, να ξαναμιλήσουμε για αλληλεγγύη ως τη μόνη απάντηση απέναντι στη βαρβαρότητα και την ισοπέδωση των ζωών μας. Να επιβάλλουμε αξίες και ιδανικά που μόνο η Αριστερά διαθέτει, διαμορφώνοντας έτσι μια άλλη κοινωνία, την κοινωνία που θέλουμε.

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ: Το ζητούμενο για τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν είναι παρά η εξασφάλιση για όλες και όλους αξιοπρεπούς διαβίωσης, δουλειάς, δημόσιας υγείας, κοινωνικής ασφάλισης. Ο νέος πολιτικός φορέας πρέπει να αποτελέσει το όχημα όλων όσων προσβλέπουν σε αυτόν ως δύναμη ελπίδας και αντίστασης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είτε το θέλουμε είτε όχι δεν είναι υπόθεση μόνο των μελών του. Συμπυκνώνει την ελπίδα όχι γενικόλογα όλου του λαού, αλλά εκείνων ακριβώς των τάξεων που σήμερα πλήττονται. Των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των συνταξιούχων. Η κοινωνία χρειάζεται τον ΣΥΡΙΖΑ για να βγει από το αδιέξοδο και ο ΣΥΡΙΖΑ την κοινωνία για να υλοποιήσει το σχέδιό του. Μέσα από μια σχέση που δεν θα αναπτυχθεί μόνο στον δρόμο και στους αγώνες αλλά και μέσα από μια καθημερινή συνάντηση και πολιτική ώσμωση, όπου θα μιλάμε για μια νέα κινηματική αντίληψη και θα μετασχηματίζουμε την οργή σε δράση και ελπίδα.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ: Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει. Η ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών και αντιλήψεων είναι μονόδρομος. Στην περίοδο αυτή, οφείλουμε να γίνουμε αυτό που απαιτούν οι καιροί. Μαζικό, ενιαίο κόμμα που θα εκφράζει όλους όσους βρίσκονται στην κοινωνία. Να διαμορφώσουμε ένα νέο μοντέλο πολιτικής δράσης μακριά από τους δογματισμούς του παρελθόντος με ριζοσπαστικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Για τη γενιά της υπογράφουσας που δεν φέρει το βάρος του παρελθόντος της Αριστεράς, που είδε τον ΣΥΡΙΖΑ να γεννιέται, να μεγαλώνει και να ενηλικιώνεται, ο δρόμος οδηγεί σε αδιέξοδο. Μόνο ένας ΣΥΡΙΖΑ μαζικός και μαχητικός με την κοινωνία στο πλάι του μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για μια αριστερή διακυβέρνηση μέσα από τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες που δίνονται καθημερινά.

 

*Η Μαρία Βαμβουρέλλη είναι μέλος της Τ.Ο. Νέας Σμύρνης του ΣΥΡΙΖΑ και Μέλος ΚΠΕ Συνασπισμού

Η αντίστροφη μέτρηση

Του Νίκου Απ. Ζάνη*

Βρισκόμαστε μπροστά σε ερείπια και συντρίμμια μιας νέας καταστροφής, που με αμείωτη ένταση μέχρι σήμερα συντελείται κι εξακολουθεί ραγδαία να εξελίσσεται. Οι καταστροφικές νεοφιλελεύθερες επιλογές διαρκώς κατεδαφίζουν οικονομίες και εξαθλιώνουν λαούς μιας επεκτεινόμενης αλυσίδας χωρών. Προφανής είναι ο στόχος: να μεγιστοποιείται όλο και περισσότερο το αδηφάγο κέρδος των τραπεζών σε βάρος των λαών.

Σε ό,τι αφορά δε τη δική μας χώρα, το ελπιδοφόρο είναι πως σε αξιοθαύμαστο βαθμό μένουμε όρθιοι και ζωντανοί, οργισμένοι και αγανακτισμένοι. Κι αυτό, φυσικά, προκαλεί πρωτόγνωρο τρόμο στο σάπιο πολιτικό κατεστημένο, εγχώριο και ξένο, καθώς οι νοσηροί εγκέφαλοι «λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο». Οι εμπνευστές της ολέθριας πορείας, τρομοκρατημένοι κι αμήχανοι, βλέπουν την επικείμενη έκρηξη, τη νέα δυναμική των πραγμάτων, που αφυπνίζει συνειδήσεις, να σαρώνει αυτή τη χώρα και όχι μόνο!

Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί: το παρατηρούμενο, ξαφνικό και εντεινόμενο κύμα οργής, αγανάκτησης και αποφασιστικότητας, στην αναζήτηση του καινούργιου, δεν οφείλεται αποκλειστικά στα όσα με ιταμό τρόπο μάς επιβάλλουν τα εγκληματικά Μνημόνια, αλλά και στο γεγονός ότι με καθυστέρηση δεκαετιών διαπιστώνουμε την οδυνηρή αυταπάτη.

Διότι με περισσή αφέλεια, εντελώς ανυποψίαστοι, εμπιστευθήκαμε τη ζωή μας σε αδίστακτους δημαγωγούς κυβερνήτες, οι οποίοι αποφάσιζαν για εμάς χωρίς εμάς! Απερίσκεπτα, κυριολεκτικά «τσιμπήσαμε» στο δόλωμα ανιστόρητων τυράννων: πήραμε κάποτε κάποια χρήματα για «χαρτζιλίκι», που σύντομα εξανεμίστηκαν, όπως ήταν φυσικό. Ενώ, ανέμελα, στην πράξη απαξιώναμε την αναγκαιότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου.

Αναπόφευκτα, λοιπόν, η καθ’ όλα πλούσια αυτή χώρα παραδόθηκε αφυδατωμένη, ευτελισμένη, βάναυσα κακοποιημένη, ως λεία στα αρπακτικά που καραδοκούσαν, στους τοκογλύφους δανειστές. Συνέβη, δηλαδή, αυτό ακριβώς που επιδίωκαν οι θλιβεροί κυβερνήτες προκειμένου αυτοί και το σινάφι τους, οι διαβόητοι διαπλεκόμενοι, να εισπράττουν για αντάλλαγμα μίζες και μόνο μίζες. Και καθώς οι κυρίαρχοι του «παιχνιδιού» είχαν εμφυσήσει στην ελληνική κοινωνία τη δολερή άνεση του «καναπέ», μόνοι μας αφοπλιστήκαμε, με δική μας ευθύνη.

Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ! Τώρα συνειδητοποιούμε και με γενναιότητα αναγνωρίζουμε το μεγάλο λάθος και τώρα πορευόμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι όλα να τα ανατρέψουμε. Είμαστε πλέον πολύ καλά εξοπλισμένοι με το καταλυτικό όπλο της τραγικής διάψευσης, όπως και μ’ αυτό που μας παρέχει η εκ των πραγμάτων συνειδητοποίηση της ακατανίκητης δύναμης ενός λαού που ενωμένος ορθώνει το ανάστημά του.

Σ’ αυτή την κρίσιμη ιστορική καμπή σκληρά δοκιμάζονται τόσο ο ελληνικός λαός όσο και άλλοι λαοί της παραπαίουσας Ευρώπης και του υπόλοιπου, αμήχανου κόσμου. Στο σύνολό του, ο σύγχρονος κόσμος μαστίζεται από την παγκοσμιοποίηση της επιδεινούμενης φτώχειας, που έχουν «σοφιστεί» και επιβάλει οι «φωστήρες» του νεοφιλελευθερισμού, οι άπληστοι τραπεζίτες. Μένει, με πλήρη συναίσθηση της συλλογικής ευθύνης, να ενστερνιστούμε, καθημερινά και περισσότερο, την επιτακτική ανάγκη να πάρει σάρκα και οστά η ζητούμενη Ανατροπή. Να έρθουν, επιτέλους, τα «πάνω - κάτω», εδώ και παντού.

Άλλωστε, ιστορικό χρέος έχουμε, βήμα - βήμα ν’ αναδείξουμε στο προσκήνιο το μεγαλείο των διαχρονικών αξιών ζωής: της Αλληλεγγύης, της Ισότητας και της Αδελφοσύνης, της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης, της Αληθινής Δημοκρατίας, εντέλει της Αξιοπρέπειας.

Είναι ώρα να υπερβούμε τον κατήφορο των αλλεπάλληλων, μεγάλων καταστροφών. Με το άπλετο φως των προαναφερόμενων αξιών, η ανθρωπότητα μπορεί να βρει και να βαδίσει, περήφανη, τον δρόμο που θα οδηγήσει μέσα από ένα παρόν πλήρως ανοικοδομημένο από τα ερείπιά του και προπαντός στέρεα θεμελιωμένο, σ’ ένα φωτεινό μέλλον, αντάξιο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο ελληνικός λαός, στην πολυκύμαντη ιστορική διαδρομή που έχει διανύσει και συνεχίζει όρθιος να πορεύεται με άκαμπτο φρόνημα, έδωσε λαμπρά δείγματα γραφής μεγάλων ανατροπών με τη σφραγίδα του. Δείγματα που άφησαν άναυδους και τους ισχυρούς της γης.

Και σήμερα, ο ίδιος λαός, με τον οπλισμό της μοναδικής πολιτισμικής και αγωνιστικής κληρονομιάς του, ανάλογα δείγματα δίνει. Ήδη, με τον σημερινό ξεσηκωμό εκπέμπει ηχηρά μηνύματα συναγερμού, παγκόσμιας εμβέλειας. Καλεί οι πάντες να ξεσηκωθούν, και οι «πέτρες» μαζί.

Πέρα από κάθε αμφιβολία, το «πειραματόζωο» θα πάρει εκδίκηση, διαδραματίζοντας ξανά μ’ επιτυχία τον ρόλο του πρωταγωνιστή, που του αναθέτει το βαθύ ιστορικό του ριζικό, σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Η όποια ιταμή, στις μέρες μας, «Μέρκελ» θα βρει κι αυτή τον μεγάλο «μπελά» της αντιμέτωπη μ’ έναν πολυμήχανο Οδυσσέα, πολυδιάστατο κι απρόβλεπτο αντίπαλο. Και, βέβαια, αυτός ο λαός έχει συνεπίκουρους και τους άλλους δοκιμαζόμενους λαούς στα όσα με δριμύτητα προβάλλει στη σημερινή πολιτική σκηνή.

Αναμφισβήτητο, επίσης, είναι ότι αυτές τις ώρες οι καταπιεσμένοι αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους για την επανάπαυση κι αδράνεια που έχουν επιδείξει μέχρι τώρα. Γι’ αυτό, χωρίς άλλο, δρομολογούν πια με κάθε δυνατό τρόπο την απαιτούμενη ανατροπή.

Σε αυτή τη συγκυρία ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποβεί καταλυτικός. Εξοπλισμένος με το κείμενο ιδεολογικών αρχών και προγραμματικών θέσεων που θα προκύψει μέσα από έναν δημοκρατικό διάλογο, μπορεί να επιταχύνει αυτές τις διαδικασίες και να οδηγήσει σύντομα τη χώρα στον δρόμο της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Παραθέτω στη συνέχεια κάποιες προτάσεις που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση.

1. Να συγκροτηθούν τοπικές επιτροπές στις γειτονιές όλων των πόλεων και σε όλα τα χωριά, για την προβολή κι επίλυση τοπικών προβλημάτων.

2. Οι παραπάνω επιτροπές να ενισχυθούν με τον απαιτούμενο εξοπλισμό: γραφεία, τηλέφωνα, υπολογιστές. Επιπλέον, να έχουν την αναγκαία νομική υποστήριξη για ζητήματα που αφορούν την έννομη τάξη στις διάφορες δραστηριότητές τους.

3. Να δημιουργηθεί δίαυλος επικοινωνίας, με τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, του ΣΥΡΙΖΑ - Ενιαίου Κοινωνικού Μετώπου με όλες τις επιτροπές, έτσι, ώστε να διασφαλίζεται η αμοιβαία ενημέρωση για τον συντονισμό των δράσεων και την αποτελεσματική λειτουργία της αμφίδρομης σχέσης λαού και πολιτικού του φορέα.

4. Τέλος, εν όψει ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, η πλαισίωση όλων των οργάνων σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο θα πρέπει απαραιτήτως να γίνεται με πλήρη διαφάνεια και αξιοκρατικά κριτήρια, καθώς η γνώση, η ικανότητα, η υπευθυνότητα και το ήθος αποτελούν εγγύηση επιτυχίας στο δύσκολο έργο που επωμίζεται το Νέο Κόμμα, το οποίο αναδύεται με τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση, ολοφάνερη είναι η επιτακτική ανάγκη να συντονιστούμε μ’ αυτό που η ιστορική συγκυρία επιβάλλει: την ανάσχεση της καταστροφικής πορείας. Κι ευτυχώς, παράλληλα με τη μαινόμενη καταστροφή, βλέπουμε μπροστά μας ραγδαία να εξελίσσεται και η αντίστροφη μέτρηση, εδώ και παντού.

 

*Ο Νίκος Απ. Ζάνης είναι εκπαιδευτικός, μέλος της Οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας

Λαχτάρησα μια χώρα...

...που στο μετατροϊκανό της ξέφωτο κόσμος της εργασίας θα ηγεμονεύει και δεν θα ηγεμονεύεται. Που θα χτίζει ένα εναλλακτικό παραγωγικό αλλά και κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό μοντέλο. Που θα εξασφαλίσει ψωμί, λευτεριά και τιμή στον λαό. Που κανένας γκαουλάιτερ δεν θα ορίζει. Που κανένας στρατιώτης της δεν θα πυροβολεί στην Καμπούλ

Που ο σοσιαλισμός δεν θα δώσει ραντεβού στις 18 για να μην έρθει ποτέ ή θα αναβάλλεται για το λαϊκόεξουσιαστικό(ή όποιο) επέκεινα, αλλά θα είναι, ώριμο τέκνο της αναγκαιότητας

...λαχτάρησα μια Αριστερά...

...που η ενότητά της θα είναι στόχος αλλά όχι προαπαιτούμενο, υπόθεση του κόσμου της στον κοινό αγώνα και όχι επιτελείων. Που κανένα νόμισμα δεν θα είναι φετίχ-Βάαλ , άξιο να θυσιαστεί ένας λαός στον βωμό του. Που η αλληλεγγύη δεν θα δαιμονοποιείται σαν μικροαστική φιλανθρωπία, αλλά θα είναι οργανικό κομμάτι της πάλης του λαού για επιβίωση.

Που ο ναζιστικός εφιάλτης δεν θα ξορκίζεται μόνο με συναυλίες, αλλά και από μια Αριστερά που θα χτίζει μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες, με τις αξίες και τα προτάγματά της κυρίαρχα.

Που το ταξικό, το πατριωτικό και το διεθνιστικό θα είναι ένα, όπως ήταν κάθε φορά που ο λαός μας μαζικά ταυτίστηκε με την Αριστερά και αναγνώρισε σε αυτήν τον εαυτό του και τις ελπίδες του.

Που θα θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

...λαχτάρησα έναν ΣΥΡΙΖΑ...

...με τάσεις, διαφορετικότητα και δημοκρατία, αλλά όχι μηχανισμούς και κλειστές ομάδες εκλεκτών. Με αντιπροσώπευση, αλλά όχι ανάθεση. Με ανάδειξη στελεχών από το μαχόμενο πλήθος της και όχι από καταδικασμένους, στη συνείδηση όλων, μετανοημένους αμαρτωλούς. Αμετανόητο στον στόχο αλλά ευέλικτο στην τακτική.

Με το λαϊκό στοιχείο όχι άλλοθι, αλλά πραγματικό καταλύτη της συνεχούς ριζοσπαστικοποίησής του."

 

Ζαφείρης Ανδρέας

Οργάνωση εκπαιδευτικών